BENİM GÜZEL ŞEFİM [HİKAYE]

- BENİM GÜZEL ŞEFİM -

TANITIM

- Dilek Sarı, 25 yaşında kendini adeta pasta ve tatlılar yapmaya odaklamış, yardımsever, neşeli, güzeller güzeli bir kızdır - Emre Emir Kaya, 26 yaşında Kaya restoran zincirinin bekar, yakışıklı ve babaannesi tarafından şımartılarak büyümüş ve onun sözünden hiç çıkmamış bir varistir Hayat bu ikiliyi nasıl bir araya getirecek? Neler olacak? Benim Güzel Şefim pek yakında...

--------

1.BÖLÜM:

Marmaris...

Emre her zaman ki sabah rutini için sabah 6'da uyanmış

ve sahile gidip sabah koşusunu yapmıştır

eve döndüğünde ev halkı kalkmış ve kahvaltı sofrası

hazırlanmaya başlamıştır bile

Emre babaannesi Behiye hanımı salonda gazete okurken görünce

yanına gider ve yanağından öper

-Emre: Günaydın ana kraliçem

-Behiye: Günaydın paşam, kahvaltı birazdan hazır olur

terli terli durma hasta olursun git duşunu al gel hemen

-Emre: Tamam hemen geliyorum

Emre duşunu alır sofraya iner, kahvaltı yaparlar

kahvaltıdan sonra her zaman ki gibi evde çalışanlar

sofrayı toplamadan önce Emre'nin annesi Nur hanıma

ve Emre'nin babası Haldun bey'e salonda kahvelerini

servis ederler, Emre işe gitmeden babası Haldun bey

onu yanına çağırır

-Emre: Benimle konuşmak istediğin önemli şey ne baba?

-Haldun bey: istanbul şubesine gitmeni istiyorum

orada sana daha çok ihtiyaç var

-Emre: Bir sorun mu var?

-Haldun bey: Etiler'deki şubenin Müdürünü

yaptığı bir hata yüzünden kovdum

oranın başına senin geçmeni istiyorum

-Nur hanım: Emre'den başkası yok mu da oğlumu gönderiyorsun Haldun

  

-Haldun: Nur, Emre ileride bütün işleri devralacak,

senin dizinin dibinde oturacak değil,

kaldı ki yakında evlenecek, o zaman ne yapacaksın?

-Emre: Baba daha kaç kere söylemem gerekecek, evliliğe 

sıcak bakmıyorum, düşünmüyorum, anne sende artık bana

sosyete arkadaşlarının kızlarını ayarlamaktan vazgeç

-Nur: Nilgün'ün neyini beğenmedin çok merak ediyorum

eğlenmeyi bilen güzel geniş çevresi olan biriydi

-Emre: Ya ne demezsin, çevresi fazla geniş,

güzelliği her yerinin estetik olmasından,

eğlencesi de her gece bar bar gezmesinden,

sağol ben almayayım

-Haldun: her neyse, bu akşam ilk uçakla istanbula git,

Nur, istanbuldaki evi hazırlat, oğluna bir süreliğine

veda et

-Nur: orada yalnız başına ne yapacak çocuk

-Haldun: Çocuk dediğin 26 yaşında koca adam

-Nur: Anne bir şey söyle

-Behiye: Merak etme kızım, bende Emre ile istanbula gidiyorum

-Haldun: Anne, tansiyonun var senin istanbul kalabalık sıcak

gitme sen

-Behiye: Ben senden izin aldım mı Haldun?

torumunla gidiyorum o kadar,

-Nur: Bende geliyorum o zaman

-Behiye: Sen kocanın yanında kal, ben ahretliğimi görmek için

hasret gidermek için gidiyorum

-Emre: Pekala, ana kraliçem ve ben akşam ilk uçakla gidiyoruz,

önce işe bir gideyim toparlayayım durumları

akşama görüşürüz 

-Haldun: bende birazdan geliyorum,  bir iki görüşmeden sonra

-Emre: Tamam baba

İstanbul...

Dilek anneannesi Ayşe'ye sütlü kahve ve geliştirmeye çalıştığı

bir tatlıyı da yanında bahçeye götürürken anneannesinin telefonda

konuştuğunu görür ve elindekileri masaya bırakır 

-Ayşe: Tamam o zaman geldiğinde görüşürüz Behiyecim

tamam tamam öyle yapmamamız pek münasip olur,

hasbihalimizi bende özledim, tamam Allaha amanet ol

-Dilek: Sultanım, kiminle konuşuyordun da yüzünde güller açtı?

-Ayşe: Ahretliğim, istanbula geliyormuş da buluşup hasbibal

edelim diyor

-Dilek: Ben daha önce tanışmadım galiba, hiç hatırlamıyorum

-Ayşe: Yıllar oldu görüşmeyeli, eskiden yakın otururduk ama sonra

taşındılar, telefonla görüştük sonra, senide merak ediyor

-Dilek: Bende senin yüzünü böyle güldüren ahretliğini çok merak ettim,

bu arada sana sütlü kahve yaptım, birde yeni bir tatlı yaptım

hala geliştirmeye çalışıyorum, tadı kötüyse kötü de lütfen

-Ayşe: Hmm tadalım bakalım

-Dilek: Nasıl?

-Ayşe: Hafif olmuş ama sütünü biraz daha az koy bir dahakine

-Dilek: Tamamdır not edildi

-Şeyma: Ne yapıyorsunuz burada bakalım?

-Ayşe: Torunumun yaptığı yeni tatlıyı deniyorum kızım

-Şeyma: Yine mi? Dilek anneannen deneme tahtası mı? 

hastalanıcak sonra

-Dilek: anne sen denemiyorsun, anneannem en azından

tadarak tarifi geliştirmeme yardımcı oluyor

-Şeyma: Hastalanırsa sorarım sana ama bunun hesabını

-Ayşe: Aaa karışma benim güzel şefime, ben kontrollü tadıyorum

Dilek git sen bir tabakta annene getir

Dilek Mutfağa gidince Ayşe kızı Şeyma'ya döner

-Ayşe: Karışma bu kıza bu kadar, yakında evlenecek,

kocasına yapar güzel güzel tatlılar, yemekler

şef olmak için o kadar yıl okudu, kırma hevesini

-Şeyma: Anne evliliğe sıcak bakmıyor biliyorsun

kaç kişi ile görüştürmeye çalıştık hepsine bahane buldu

yada beğenmedi biliyorsun

-Ayşe: Sen o işi artık bana bırak, ben onun beğeneceği

birini çıkaracağım karşısına

-Şeyma: Nasıl? aklında biri mi var yoksa?

-Ayşe: Şiiit sonra konuşuruz, Dilek geliyor

Ertesi gün...

Emre babannesinin ısrarı üzerine beraber etilerdeki

restorana giderler, babaanne torun güzel bir kahvaltı

yaparlar ve Emre bir yandan da müdür olarak işini yapar 

öğlenden sonra Behiye babaanne ahretliği Ayşe ile

Restoranda buluşur, Ayşe anneanne ise Behiye babaanne ile

planladıkları gibi yanında Dilek ile gelmiştir

-Behiye: Ah ne çok özlemişim seni ahretliğim, dur bakim

bu güzel kız yoksa senin torunun mu?

-Ayşe: Uzaklara taşındınız görüşemez olduk ahretliğim

kısmet bugüneymiş, evet torunum Dilek

-Dilek: Anneannem sürekli sizden bahsediyordu, 

anılarınızı anlatırdı bana, sizinle tanıştığıma

çok mutlu oldum Behiye hanım

-Behiye: Hem güzel, hem saygılı, maşallah

Behiye Garsonu çağırır

-Garson: Müdür bey nerede? misafirlerim geldi

neden gelip bir selam vermiyor? hemen müdürü çağır bana evladım

Bir süre sonra Emre gelir

-Emre: Buyrun beni arzu etmişsiniz ana-

pardon efendim

-Behiye: Size özel misafirlerim olduğunu söyledim ve müdür

olarak yaptığınız tek şey odanızda oturmak mı?

Kovulmak mı istiyorsunuz?

-Emre: Çok afedersiniz efendim, emrinizdeyim buyrun

-Behiye: Hemen yanıma otur

Dilek ne olduğunu anlamaz ama karşısında güzel gözlü

oldukça yakışıklı bir adam vardır

-Behiye: Tanıştırayım, buda benim torunum Emre,

buranın yeni müdürü, Emrecim hanımlarda Ahretliğim Ayşe

ve dünya güzeli torunu Dilek

-Emre: Memnun oldum efendim, babaannem sizden çok bahsetti,

(Dilek'e) sizde hoş geldiniz 

Emre ve Dilek birbirleri ile direk konuşmazlar

ve anneanne ve babaannelerinin sohbetine ara ara katılırlar

bir süre sonra bir masada ses yükselir

garson gelir durumu Emre'ye anlatır 

Sosyal medya fenomeni biri çekim yaparken sipariş

ettiği tremisu tatlısının tuzlu olduğunu iddea ediyor 

ve bu restorana kimsenin gelmemesi için restoranı

kötüleyeceğini söylüyordur, Emre sosyal medya fenomeni

kadını sakinleştirmeye çalışır ama pek başarılı olamaz

-Emre: Kusura bakmayın, bu işi çözmem lazım, babaanne istersen 

seni eve bırakayım

-Behiye: Sorun ne?

Emre üstü kapalı babaannesine olanı anlatır

-Behiye: Tatlıdan sorumlu şefe ulaşamıyor musun?

-Emre: Hayır ama bunun bedeli ağır olacak,

şimdilik bugünlük restoranı kapatıyorum çünkü bir kaç kişiden

daha aynı şikeyet geldi, şeker yerine tuz koymuş

-Ayşe: Aslında, restoranı kapatmana gerek yok, bu işi çok kolay

çözebilecek biri var Emre oğlum

-Emre: Nasıl? kim?

-Dilek: Anneanne, karışmasam daha iyi

-Ayşe: Bu senin için çocuk oyuncağı Dilek, hadi kızım

-Emre: Buna gerek yok, ben halledebilirim

-Behiye: Bende rica ediyorum Dilek kızım

-Dilek: Mutfak ne tarafta?

-Emre: Ne? Ama-

-Behiye: Ben izin verdim, mutfak şu kapının arkası Dilek

Dilek Mutfağa girer kolları sıvar mutfak personelinden

malzemeleri ister

-Emre: Şuan tam olarak ne yapıyorsunuz?

-Dilek: Kaleminizi alabilir miyim?

Emre şaşkınlıkla Dilek'i izler, kalemini Dilek'e verir

Dilek saçını toplar 

-Dilek: Tremisu, bana sadece 20 dakika verin  

-Emre: Tremisu öyle hemen yapılıp servis edilecek birşey değil,

soğuma süresi vs var

-Dilek: Siz gidip müşteriyi oyalamaya çalışın isterseniz

herkes kendi işini yaparsa...

-Emre: Umarın restoranı komple kapatmak zorunda kalmayız

Dilek söylediği gibi farklı bir teknik ve sunum ile

tremisudan şikayet eden müşterilere tatlıyı ikram eder

tatlının tadına bakan müşteriler oldukça beğenirler

sosyal medya fenomeni ise adeta bayılır ve hemen bunu

videoya çeker, herkese bu mekanın tremisusunun lezzetli olduğunu

mutlaka denemeleri gerektiğini söyler

Dilek masaya döner, Emre de peşinden gider

-Ayşe: Aferin kızıma

-Behiye: Garson, evladım o tremisudan bizede getir lütfen

-Emre: Ana kraliçem sen yemesen daha iyi

-Dilek: Bence dokunmaz ama Anneanne sende yeme bence

sonra hastalanırsın 

-Behiye: Ben denemek istiyorum

-Ayşe: Bende 

-Dilek ve Emre aynı anda: Olmaz

-Behiye: Tamam ama bir şartla yemeyiz, bizim yerimize

siz tadına bakacaksınız

-Dilek: Olur

-Emre: Olmaz

-Dilek: Merak etmeyin zehirlenmezsiniz

-Emre: Ben bir müşterilerle ilgileneyim müsaadenizle

-Behiye: Siz onun kusuruna bakmayın, aslında Emre

gerçekten tatlı yiyemiyor

-Ayşe: Neden?

-Behiye: Küçükken bir zehirlenme yaşadı, o zamandan beri

ağzına tatlı sürmez, bazen ben zorluyorum ama yiyemiyor

-Dilek: Ben, bilmiyordum çok üzgünüm Behiye hanım

Dilek'in gözleri Emre'yi arar, yarasına tuz bastığı için

kendisini kötü hisseder, özür dilemek ister ama Emre

ortalıkta görünmez

Lavaboya gider gitmez hanımlar torunları hakkında konuşur

-Ayşe: Ne diyorsun Behiye, sende olur mu bunlardan?

-Behiye: Sen bana güven ahretliğim, plan işliyor,

benim sıpa, senin saygılı hanım hanımcık üstelik marifetli prenses

gibisini nereden bulacak, Dilek onun evlilikle ilgili

düşüncesini değiştirecek eminim

-Ayşe: Aa Emre'ye haksızlık etme, o da oldukça saygılı

ve efendi, yakışıklı çocuk, umarım Dilek'inde evlilikle

ilgili düşüncesi değişir, yoksa turşusunu kuracağız biz bunların

-Behiye: Hahahaha alemsin ahretliğim, ee Şeyma kızım nasıl?

Dilek'in ağzından...

Bilmeden bir pot kırmıştım ve Emre masadan hem kızgın hem üzgün

bir şekilde kalktı, babaannesi durumu anlatınca kendimi kötü

hissettim ve gözlerim onu aradı, lavobaya gitme bahanesi ile

masadan kalktım ve kapısında Müdür yazan odanın önüne geldim

kapı aralıktı ve Emre sinirli bir şekilde telefonla konuşuyordu

konuşmasının sonuna kulak misafiri oldum

-Emre: Ne demek başka istifa ettim başka şef bulun,

seni buna pişman ederim, hemen işe dönüyorsun, alo alo

Allah kahretsin, Alo Cihan, hemen Şef Cahit Akman hakkında

suç duyurusunda bulunuyorsun ve yasal işlem başlatıyoruz

akşam buluşup detayları anlatırım

Emre'nin ağzından...

Telefonla konuşmam bittiğinde kapı çalındı

ve o sitres ile sesim yüksek çıktı

-Emre: NE VAR! 

Karşımda saçları kalemimle toplanmış ama bunun farkında

olmayan mahçup bir kız vardı

-Dilek: Müsaitseniz-

-Emre: Şuan çok yanlış bir zaman lütfen çık odamdan

-Dilek: Ben sadece-

-Emre: anlatamadım galiba işim başımdan aşkın, çık odamdan

Dilek üzgün bir şekilde çıkar ve masaya döner, acil işi çıktığını

gitmesi gerektiğini söyler, anneannesi ahretliği ile daha da sohbet  

edeceğini söyler ve kalır

Emre masaya döndüğünde Dilek'i göremez, Ayşe hanım

işi çıktığını ve gittiğini söyler, Behiye ve Emre

Ayşe'yi eve bırakırlar, Katlı balkonu ve şirin bahçesi olan 

Ahşaptan bir evde oturuyorlardır

-Behiye: Gelmişken Şeyma'yı da bir göreyim

-Ayşe: Tabiki ahretliğim buyrun 

-Emre: Ben burada bekleyeyim babaanne

-Ayşe: Olmaz öyle şey evladım, dışarısı soğuk, gel bir

çayımızı iç, için ısınır

Emre ve Behiye eve girerler, çaylarını içerken

Ayşe Dilek'i sorar

-Ayşe: Dilek hala gelmedi mi Şeyma?

-Şeyma: Yok anne, dükkandaymış hala

-Behiye: Ne dükkanı?

-Şeyma: Aslında Dilek yurtdışında şeflik eğitimini 

tamamladıktan sonra butik bir tatlıcı açtı

-Ayşe: Rahmetli babasının şirketini devralmak istemedi,

butik tatlıcısı yerine daha güzel büyük bir tatlı dükkanı

aç dedik hatta iyi teklifler aldı ünlü şeflerden ama

kabul etmedi, butik tatlı dükkanı şuan tadilatta

fakat hergün orada vakit geçiriyor

-Behiye: Maşallah maşallah

-Şeyma: Aslında epeyde geç oldu, nerede kaldı bu kız?

telefonuda kapalı, anne başına bir şey gelmiş olmasın

-Ayşe: Hemen telaş etme, gelir, heh bak geldi bile

-Şeyma: Dilek saat kaç?

-Dilek: Anne! Behiye hanım-

-Şeyma: Saat kaç?

-Dilek: 11, geç kaldım evet ama-

-Ayşe: Tamam uzatma Şeyma, misafirlerimiz var

Emre ara ara çaktırmadan Dilek'e baksada Dilek ona

bakmıyordur, Dilek her ne kadar Emre'ye bakmasa da

ona bir özür borçlu olduğunu biliyordur

Ertesi gün...

Dilek tüm gece uyuyamaz ve elinde Emre'den aldığı ve vermeyi

unuttuğu kalemi ile düşüncelere dalar ve bir karar verir

sabah hazırlanır kahvaltısını yapar ve elinde bir kaç kağıt ile

Kaya Restoranına gider, Emre'nin kapısını çalar içeri girer

-Dilek: Günaydın Emre bey, dünden bugüne tatlı şefi bulabildiniz mi?

-Emre: Günaydın da sizin burada ne işiniz var?

-Dilek: Şef arıyor musunuz hala?

-Emre: Evet de-

-Dilek: O halde buldunuz artık, buyrun CV'm ve belgelerim

-Emre: Cidden ne yapmaya çalışıyorsunuz?

-Dilek: Özür dilemeye, kendimi affettirmeye çalışıyorum

-Emre: Buna gerek yok

-Dilek: Dün için gerçekten özür dilerim, bilmiyordum

-Emre: Önemli değil, aslında bende-

-Dilek: Dükkanım tadilatta, ve boş oturmayı sevenlerden

değilim, sizinde tatlı şefine ihtiyacınız var,

ve tadilat bitene kadar, geçiçi olarak size yardım edebilirim

-Emre: Peki kabul edersem, diğer şef gibi kaçıp gitmeyeceğinizi

nereden bileceğim?

-Dilek: Ben işimi severek yapanlardanım, sözleşme imzalayabilirim

-Emre: Pekala, o zaman sözleşme yapalım, şu kağıda

istediğiniz miktarı yazın

-Dilek: ücret istemiyorum, karşılığında başka bir şey istiyorum

-Emre: Nedir?

-Dilek: Mutfağım tadilatta, evin mutfağınıda işgal ettiğim için

annem köpürüyor, mesai bitiminde mutfağı kullanmama izin vereceksiniz

-Emre: Kabul ama sözleşmeye belirlediğim ücreti alacaksınız

anca öyle kabul ederim

Devamı Gelecek...

---

2.BÖLÜM...

Dilek'in ağzından...

Sözleşme şartlarını kabul edip Kaya restoranda çalışmaya

başlayalı 2 hafta oldu, ve mutfak ekibi benden

hiç haz etmedikleri gibi şeflerinin işi bırakmasına

benim sebep olduğumu düşünüyorlardı, Emre'ye fark ettirmeden

neredeyse tatlı menüsünün hepsini tek başıma hazırlıyorum,

akşam her zamanki gibi mutfağı kapattıktan sonra 

personel gidince yeni tarifler denemeye koyuldum

Emre'nin ağzından...

Cüzdanımı restoranda unuttuğum için restorana geri döndüm

mutfaktan sesler geldiğini görünce oraya yöneldim,

Dilek konsantra olmuş bir şekilde yeni bir şeyler deniyordu,

bir süre kapının kenarından onu izledim, şef kebinin altından

inatla çıkan ve yüzüne düşen saçını düzelltmeye çalışırken

yüzü hep un oldu, o hali beni tebessüm ettirdi ve

yanına gidip o dertten onu kurtarmak istedim

-Emre: Yardım etmemi ister misiniz?

-Dilek: Emre bey, ödümü kopardınız, siz gitmemiş miydiniz?

-Emre: Cüzdanımı unuttuğum için geri döndüm, de asıl siz

neden hala gitmediniz?

-Dilek: Gördüğünüz gibi Tarif deniyorum

Emre Dilek'in önüne gelen ve onu rahatsız eden saçını düzeltir

bir adım geri çekilir

-Dilek: Te- Teşekkür ederim

-Emre: Rica ederim, nedir bu yaptığınız?

-Dilek: Vişneli yaban mersinli diyet kek

-Emre: Hmm güzel kokuyor, peki saat 10 olmuş, yemek yediniz dimi?

-Dilek: Henüz fırsat bulamadım, eve gidince yerim

-Emre: Anlaşıldı, spagetti sever misiniz?

-Dilek: Severim de ne yapıyorsunuz şuan?

Emre ceketini çıkartır, gömleğinin kollarını kıvırır 

ve 2 kişilik spagetti yaparken Dilek hayran hayran onu izler

Emre oldukça yakışıklı ve karizmatiktir, spor yaptığı için de

kol kasları ve vücudu oldukça fittir,

Emre ona bakmak için başını çevirdiğinde ise eli ayağına dolanır

ve elindeki tabağı düşürür ve paramparça olur,

Emre Dilek'in yanına gider sorun olmadığını söyler

ve Dilek'i oturtur, kendisi süpürür ve makarna ve sosu da hazırlar

-Emre: Evet hazır, deneyin bakalım nasıl?

-Dilek: Hmm Emre bey bu çok lezzetli olmuş, sosundaki taze

fesleyen çok yakışmış, elinize sağlık

-Emre: Afiyet olsun

-Dilek: Keşke sizde benim bu yaptığımı tadabilseniz

-Emre: Belki bir gün, hadi yiyin soğutmadan,

personelden memnun musunuz?

-Dilek: Hı hı

O sırada Dilek'in annesi Şeyma arar

-Dilek: Efendim anne?

-Şeyma: Saat kaç oldu gelmiyor musun hala?

-Dilek: Restorandayım, biraz sonra çıkacağım anne

-Şeyma: Tamam çok geç kalma, yanlız mısın?

-Dilek: Hayır, Emre bey var

-Şeyma: Tamam selam söyle, geç kalma

-Dilek: annemin size selamı var, şurayı toplayıp çıkmam lazım

-Emre: Aleykümselam, beraber halledelim, sizi eve bırakırım ben

-Dilek: Siz zahmet etmeyin, ben hallederim ve evime kendim gidebilirim

-Emre: Elbette gidebilirsiniz ama rica ediyorum, ben bırakayım sizi

ayrıca ana kraliçem duyarsa dilinden kurtulamam :D

-Dilek: Biliyor musunuz bende anneanneme aslında hep Sultanım derim,

küçüklüğümden beri, sizinde babaannenize ana kraliçe diye hitap 

ettiğinizi duyunca şaşırmıştım

-Emre: Aslında küçüklükten beri benim her zaman arkamda olan

her şeyde destekçim olan babannemdir, az kurtarmadı beni anne babamın

elinden :D babaanneme öyle hitap etmemin sebebi hem onun hoşuna gitmesi

hemde evde onun sözünün geçmesi, ve onu çok sevdiğimden tabiki

-Dilek: Çok güzel bir ilişkiniz var babaanne torun

-Emre: Gördüğüm kadarı ile aynı şey sizin içinde geçerli

Emre Dilek'e yardım eder ve mutfağı hem sohbet ederler hem toplarlar

sonrada Emre onu evine bırakır ve o da kendi evine gider

Behiye hanım salonda oturuyordur

-Emre: Ana kraliçem sen daha uyumadın mı?

-Behiye: Uyumadım, tesbih çekiyordum, sen nerelerdeydin?

-Emre: Restorandaydım

-Behiye: Restoranın kapanma saati çoktan geçmedi mi peki hayta?

-Emre: Nereye varmaya çalışıyorsun ana kraliçem söyle hadi

-Behiye: Bir yere varmaya çalışmıyorum paşam, ama bu akşam

biraz farklı gibisin gibi geldi bana, neyse ne yaptın restoranda?

yemek saatini kaçırdın, bir şeyler hazırlatayım mı sana?

-Emre: Yok ben restoranda yedim, yarın sabah 2 kat daha kalori

yakmam gerekicek

-Behiye: Neden? ne yedin o kadar?

-Emre: makarna, biliyorsun Ayşe teyzenin torunu geçiçi olarak

bizim restoranda çalışıyor, akşamları restoran kapandığında

mutfağı kullanma izni var, bu akşam da 

cüzdanımı unuttuğum için restorana geri döndüğümde çalıştığını

gördüm, henüz yemek yemediğini öğrenince makarna yaptım,

yalnız yemek istemez diye de ona eşlik ettim

-Behiye: Aferin benim paşama, peki eve nasıl gitti?

-Emre: Merak etme ana kraliçem kendisini sağ sağlim 

evine bıraktım, öyle geldim

-Behiye: Aferin, yalnız bırakma onu, bu saatte kim arıyor?

Dilek mi yoksa?

-Emre: Babanne, senin uykun gelmedi mi hala?

ayrıca arayan Cihan

-Behiye: Tamam tamam hadi sen rahat konuş ben odama gidiyorum,

o haytaya da söyle bir ara yemeğe gelsin, yüzüne hasret kaldık

gönül koyacağım artık

-Emre: Duydun mu Ana kraliçeyi Cihan?

-Cihan: Duydum, en kısa zamanda geleceğim Behiye Sultan

-Emre: Allah rahatlık versin ana kraliçem, sen neden aramıştın

kardeşim? bir gelişme mi var?

-Cihan: Var kardeşim yarın restorana geleceğim, yüz yüze

anlatmam lazım, haberler pek iyi sayılmaz.

Ertesi gün... Kaya Restoran...

Dilek'in ağzından...

yaptığım tatlıların sürekli mutfak personeli tarafından

sabote edilmesi beni sonunda çileden çıkardı ve

peroneli azarlayıp hava alıp sinirimin geçmesi için

restoranın bahçesine çıktım

Emre'nin ağzından...

Mutfaktaki bağırma sesi tüm restoranı inletip müşterileri

rahatsız ettiği için hemen olaya müdehale etmek için

mutfağa gittim ve personel Dilek'in birden bağırmaya

başladığını ne olduğunu anlamadıklarını söylediler,

Dilek'i ararken bahçede görüp yanına gittim

-Emre: Dilek hanım siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz?

-Dilek: Ne yapmışım?

-Emre: Burası seçkin bir restoran, burada öyle sesinizi yükseltemezsiniz

-Dilek: Peki o hale nasıl geldiğimi personelinize sordunuz mu?

-Emre: Evet sordum, ve peronelime iyi davranmanızı öneririm,

dediğim gibi burası seçkin bir restoran, mahalle restoranlarına

benzemez

Emre'nin son söylediği Dilek'in çok ağrına gitmiştir

-Dilek: Bir an önce yeni bir şef bulun ki, bende mahalle restoranlarına

geri döneyim, elit restoranınıza zarar gelmesin

Dilek arkasını döner ve mutfağa gider her şeyi baştan yapmaya başlar,

işini bitirir ve Emre'ye haber vermeden işi bitince çıkar,

tadilattaki butik pastanesine gider

Emre ise Cihan ile toplantısı bittikten sonra

çıkmadan mutfağa uğrar ve Dilek'i göremeyince

personelden çıktığını öğrenir, 

-Cihan: Yeni bir mekan açılmış hadi oraya akalım

-Emre: Yok ya keyfim yok pek

-Cihan: Tamam işte keyfini yerine getirir, hadi hadi yürü

-Emre: Tamam ama çok kalmam

Emre yaptığı eşşekliği ve Dilek'in tavrını aklından çıkaramıyordur

-Cihan: Beğenmedin mi mekanı? Aloo kime diyorum

-Emre: Kusura bakma kardeşim bugün pek havamda değilim  

-Cihan: Ne oldu? anlat da çözelim havan yerine gelsin

-Emre: Boşver, ben gidiyorum, sen takıl bana aldırma,

sonra görüşürüz

2 Gün sonra...

Dilek sabah erkenden gelip işini yapıp erkenden de çıkıyordur

akşamları mutfağı kullanmayı bırakmıştır

Emre Dilek'in 2 gündür onun yüzüne bile bakmadan işini yapıp

akşam mutfağı kullanmaması canını sıkıyordur,

sahi Emreye ne oluyordu, eskiden olsa umursamaz, böyle bir olay

olsa anında o şefi kovar, kimsenin gözünün yaşına bakmazdı,

ama konu Dilek olunca tereddüt ediyordu, bu kızda ne vardı ki

onun yüzüne bile bakmaması canını bu kadar çok sıkmaya başlamıştı

-Behiye: Paşamın canını sıkan bir şey mi var? 

-Emre: Yok, ne olabilir ki babaanne, yorgunum biraz

-Behiye: Emin misin? yüzün hiç öyle demiyor

-Emre: Biraz dinlenirsem geçer, merak etme, odama çıkıyorum

iyi geceler babaanne

Behiye hanım Emre gider gitmez Dilek'in anneannesi Ayşe hanımı arar

-Behiye: Ahretliğim senin cehpede durum ne? 

var mı bir değişiklik Dilek'te?

-Ayşe: 2 gündür keyfi pek yok, restorana gidiyor, sonrasında

butik pastanesine gidiyor, geç saatlere kadar orada kalıyor,

biraz bizimle oturuyor ama hep dalıp dalıp gidiyor

Emre nasıl?

-Behiye: Emre'ninde 2 gündür keyfi yok, yorgunum falan diyor ama

bunların arasında bir şey geçmiş 

-Ayşe: Öyle mi diyorsun ahretliğim? ne yapacağız peki?

-Behiye: Kendi hallerine bırakmayacağız ama müdehale de

etmeyeceğiz

-Ayşe: Nasıl?

-Behiye: Şöyle yapacağız...

Devam Edecek...

-------------

3.BÖLÜM...

Ertesi gün...

Emre gelmeden önce Dilek erkenden tatlıları hallederken

yine mutfak personelin sabotajı ile karşılaşır

önce ağız dalaşı yaparlar sonrada kadın personelden biri

Dilek'e tokat atar, Dilek de tam karşılık verdiği sırada

Emre gelir ve öfkeyle Dilek'e bakar

-Emre: Ne oluyor burada?

-Tokat yiyen Sude: Dilek şef birden tokat attı Emre bey

ne olduğunu anlamadım bile, ben ne yanlış yaptım size Dilek şef

-Emre: Öyle mi oldu? (mutfak ekibine sorar)

-Ekipten bir kaç kişi: Evet Emre bey

-Emre: Siz işinize dönün, Dilek hanım sizde odama gelin HEMEN

-Dilek: Buyrun

-Emre: Yo yo siz buyrun, sizin sorununuz ne?

personelime neden tokat attınız?

-Dilek: Cidden yoruldum bu durumdan, kendimi açıklamaya

çalışmaktan, Yeni bir şef bulana kadar sabredecektim ama

benden bu kadar Emre bey, yeter artık

-Emre: Ne! buda ne demek şimdi

-Dilek: Şeflerine saygısı olmayan bir ekiple çalışamam demek

istifa ediyorum, anlaşmayı tek taraflı fes ediyorum

mutlu olun, artık ben yokum

Dilek kapıyı çarpıp çıkarken Cihan girer

-Cihan: Oww kasırga vurmuş burayı, kim bu güzellik

-Emre: Sana bahsettiğim yeni şef, babaannemin arkadaşının torunu

-Cihan: Öyle mi? bekar mı?

-Emre: Cihaaan

-Cihan: Tamam tamam, sorun ne? ne oldu?

-Emre: Bişeyler yanlış gidiyor, personel ile geçinemiyor

bugün de personele tokat atmış, çekip gitti şimdide

-Cihan: Sen üzüldün mü yoksa gittiği için

-Emre: Ne üzüleceğim ya, yeni bir şef bulmam lazım acil

-Cihan: Senin bu kızla sözleşmen yokmuydu? öyle gitmesine

izin mi vereceksin?

-Emre: Onu sonra düşüneceğim, sen neden geldin? 

bir gelişme mi var?

-Cihan: Personelinde bir köstebek olabilir

-Emre: Nasıl?

-Cihan: Senin şu kaçak şef Cahit Akman,

rakip firmada çalışmaya başlayınca

burada seni bitirmek için zarara sokmak için sabotaj yapmaya

başlamış olabilir, ulaştığım bilgiler bu yönde

-Emre: Yani Dilek haklı olabilir diyorsun

-Cihan: Köstebek Dilek'de olabilir

-Emre: Hayır o değil

-Cihan: Bu kadar eminsin, hmm kardeşim, sana neler oluyor

eskiden böyle değildin, herkes senin gözünde şüpheli olurdu

-Emre: Senin baroda işin falan yok mu?

git dosyalarını incele, dava falan çöz hadi

işim var benim

Kapı çalar ve temizlik görevlisi Yasemin abla içeri girer

-Yasemin: Emre bey müsait misiniz?

-Emre: İçeri gelin Yasemin hanım, görüşürüz Cihan

-Yasemin: Şey Emre bey, bir maruzatım vardı

-Emre: Oturun lütfen, sizi dinliyorum

-Yasemin: Dilek şefi yanlış anladınız, ben her şeyi gördüm

hatta videoya çektim bakın,

Dilek şef geldiği günden beri her şeyi tek başına yapıyor,

personel ona yardım etmek yerine sürekli engel oluyorlar,

bugün de yine menüyü hazırlarken personel onu kışkırtmaya

çalıştı ve menüdeki malzemeleri çöpe attılar,

Bunu neden yaptığını Dilek şef sorunca Sude hanım ona tokat attı

ve Dilek şef ona karşılık verdi, yani bunu başlatan

Sude hanımdı, bunları size anlatıp anlatmamakta kararsız kaldım ama  

 

-Emre: Tamam Yasemin hanım siz işinize dönebilirsiniz,

bunları bana anlattığınızı kimseye söylemeyin

gerisi ile ben ilgileneceğim

Emre mutfağa gider perseoneli toplar

-Emre: Artık Dilek şef yok, tüm menüyü

siz hazırlayacaksınız, soru sormak yok, herkes işine

Dilek Hızlı hızlı yürürken telefonu çalar

arayan en yakın arkadaşı Elif'tir

Dilek Elif ile dertleşirken kendi dükkanına gider

telefon konuşması bitince de Emre onu aramaya devam eder

ama telefonunu açmaz, akşam olur evine gider

-Şeyma: Dilek hadi sofra hazır, elini yüzünü yıka yemeye gel hemen

-Dilek: Tamam anne

-Şeyma: Ne oldu yine bu kıza, bugün yüzü sirke satıyor

-Ayşe: Yarın ben onun keyfini yerine getireceğim

-Şeyma: Aklında ne var anne?

-Ayşe: Behiye yazlığına davet etti, hep birlikte

oraya gideceğiz, Dilek içinde bir değişiklik olur

-Şeyma: Siz yine bir plan peşindesiniz ya hayır olsun bakalım,

ama ben gelemem

-Dilek: Nereye gelemezsin anne?

-Ayşe: Yarın bir arkadaşım bizi yazlığına davet etti,

bende çok sıkıldım evde, ızgara balık falan yapacağız,

orman havası da iyi gelir, ama annen gelmiyor

-Dilek: Neden? ayrıca bende gelemem

-Şeyma: Yarın hafta sonu, Ay ben kıyı köşe temizlik yapacağım

ayağımın altında dolanmayın, hiç bir yere gidemem

anneanneni de yalnız gönderemeyiz

-Ayşe: Dilek kırma anneanneni gel hadi beraber gidelim

-Dilek: Ben sultanımı hiç kırar mıyım, tamam anneanne torun

gezelim yarın, ama kendini yormak yok tamam 

Behiye hanım Emre ile salonda otururken Emre'nin dalgın olduğunu görür

-Behiye: Emre, oğlum bugün kötü bir şey mi oldu?

baban yada annen canını sıkacak bir şey mi dedi yoksa?

-Emre: Yok babaanne iş güç meseleleri işte

-Behiye: İş güç seni de bunaltmış bak ne diyeceğim,

yarın sapancadaki yazlığa gidelim, şöyle babaanne torun

ızgara balık keyfi yapalım ne dersin?

-Emre: Restoran ne olacak ana kraliçe?

-Behiye: Aman restoran bir günde batmaz merak etme,

hadi hadi yarın gidiyoruz, erken yat sende, iyi geceler

-Emre: İyi geceler babaanne, uyku tutarsa tabi uyurum

Dediği gibi Emre'yi o gece uyku tutmaz ve sabah erkenden yola

koyulurlar, aynı şekilde Dilek ve anneannesi de ayrı ayrı

giderler, Emre markete ve balıkçıya uğrar alışverişi yapar

ve yola devam ederler, sapancaya ilk varan Emre ve Behiye olur

-Emre: Babaanne yardımcılar nerede?

-Behiye: Dün evi temizlediler bugün yarın izinliler,

ah geldiler sonunda

-Emre: Birini mi bekliyorduk?

-Behiye: Sana söylemeyi unuttum bak, Ahretliğimi ve Dilek'i de

davet etmiştim

  

-Emre: Ne! Dilek mi?

Emre hemen üstünü başını düzeltir saçını düzeltir

Dilek karşısında Behiye hanımı ve Emre'yi görünce anneannesine döner

-Dilek: Anneannecim, bana söylemek istediğin ama söylemediğin

bir şey var mı?

-Ayşe: E söyledim ya kızım, arkadaşım davet etti diye

-Behiye: Hoş geldiniz ahretliğim

-Ayşe: Hoş bulduk ahretliğim, buranın havası ne güzelmiş böyle

-Emre: Hoş geldiniz Ayşe teyze, Dilek hanım

-Ayşe: Hoş bulduk Emre evladım

-Behiye: Dilek kızım geçsene şöyle ayakta kaldın,

biraz soluklanalım etrafta biraz yürüyüş yapalım seninle Ahretliğim

Emre çocuğum sende Dilek'e etrafı gezdir istersen

-Emre: Olur

-Dilek: Olmaz, gerek yok yani ben böyle iyiyim Behiye teyze

hatta ben biraz yürüyüş yapayım darlandım çünkü

-Behiye: Emre, yalnız bırakma hadi oğlum

Emre Dilek'in peşinden gider

-Dilek: Gelmeyin peşimden

-Emre: Bayıldığımdan değil babaannem istedi

ayrıca benim telefonlarıma neden cevap verilmiyor dünden beri

-Dilek: Pardon, size hatırlatırım, sözleşmeyi fes etmiştim dün

-Emre: O fes geçerli değil, onu bi geçelim de, beni bir dinlermisiniz

-Dilek: Siz beni dinliyor muydunuz? hayır, o yüzden lütfen rahat bırakın

beni Emre bey

-Emre: Konuşmamız lazım, Dilek hanım, Dilek dur, Özür dilerim

Dilek bir anda durur arkasını döner

-Emre: Özür dilerim, her şeyi öğrendim ve sizi dinlemediğim için

hatalıyım, bir daha olmayacak böyle bir şey

lütfen affedin beni

-Dilek: Nasıl oldu bu? nasıl öğrendiniz?

-Emre: Temizlik görevlisi Yasemin hanım, her şeyi anlattı

neden bana daha önce söylemediniz?

-Dilek: Söyleseydim dinleyecekmiydiniz? 

-Emre: Aslında başka bir durum var, onu çözmeye çalışıyorum

O esnada onlara bakmaya çıkan Behiye babaanne ve Ayşe anneanne

onların muhabbet etmesinden pek bir mutlulardır

-Ayşe: Aralarında ne oldu bilmiyorum ama bizim kız biraz ketumdur

ne dersin Behiye, Emre ile olacaklar mı dersin?

-Behiye: Emre bugüne kadar hiç bir kızın peşinden gitmedi,

hep kızlar onun peşinden koştu, Dilek'in arkasından gitmesi

bu bir ilk

-Dilek: Soruma cevap vermediniz, anlatsaydım dinleyecek miydiniz?

tamam ben cevabımı aldım, geri dönelim Behiye teyze ve anneannem

merak etmiştir

-Behiye: Ah burada mıydınız çocuklar

-Ayşe: Bizde etrafı geziyorduk, temiz hava acıktırdı

-Dilek: Geldim anneanne

-Emre: Geliyorum babaanne

-Ayşe: Salatayı ben yapayım 

-Behiye: Olmaz ahretliğim, siz dinlenin, Emre ile ben çabucak

hazırlarız

-Dilek: Olmaz, siz iki hanım şuraya güzelce oturuyorsunuz

ve bu temiz havanın tadını çıkartıyorsunuz, 

gerisini ben hallederim

-Emre: Beraber hallederiz, balıkları ben halledeceğim zaten

siz salatayı yapabilirseniz...

-Ayşe: Siz ikiniz, neden sizli bizli konuşuyorsunuz hala?

-Behiye: Emre?

-Ayşe: Dilek? cevap vermeyecek misin?

-Emre: Aslında-

-Dilek: Böyle iyi, Emre bey benim patronum-du, artık değil,

sınırı aşmamayacağım

-Behiye: Emre Emir Kaya, otur hemen karşıma

Dilek sende otur kızım

Behiye hanım Emre'nin tam adını söylediyse gerçekten

kızmıştır ve Emre bunu çok iyi biliyordur,

diretmeden, kaçmadan sesizce babaannesinin karşısına oturur

Dilek de yan sandalyeye oturur

-Behiye: Dilek kızımı üzecek ne yaptın?

sana soruyorum Emre Emir Kaya

-Ayşe: Behiye sakin ol

-Behiye: Dilek kızım, Emre seni üzecek ne yaptı?

-Emre: Babaanne ben aslında-

-Dilek: Bir şey yapmadı, aslında zamanımın çoğunu Kaya restoranda

harcıyorum, kendi dükkanımdaki tadilat işleri ile ilgilenemiyorum

bu yüzden ayrılma kararı aldım, Emre beyin bir suçu yok

-Behiye: Öyle mi Emre?

-Emre: Aslında Dilek hanımı istemeyerek biraz kırdım ve özür diledim

-Behiye: Dilek doğru mu?

-Dilek: Büyütülecek bir şey değil, ben mutfağa geçiyorum

Mutfak neredeydi?

Emre Dilek'i mutfağa götürür, her şeyin yerini gösterir

kendide ızgarayı yakar

-Behiye: Ahretliğim bu ikisine inancım biraz daha arttı

-Ayşe: Hayırdır?

-Behiye: Emre asla kendi isteği ile kimseden özür dilemez,

bir keresinde lisedeyken arkadaşı ile kavga etmiş ve çocuğun

çenesini kırmıştı, ve özür dilemeyi reddetmiş, okuldan aradılar,

okula gidip zorla özür diletmiştim, sebebini sonradan öğrendim,

arkadaşı Emre'ye zorbalık etmeye kalkmış, o da dayanamamış

çocuğun çenesini kırmış

Dilek salata yapmayı bitirince, güzelce sofrayı kurarken

Emre bir anlık dalgınlıkla elini yakar, Dilek bunu görür

hemen yanına gider, elini tutar, yanan yeri kontrol etmek ister

-Dilek: Emre bey iyi misiniz?

hemen soğuk suya tutmanız lazım, gelin benimle

Dilek'in bu tavrı, onun için endişelenmiş olması Emre'yi gülümsetir

-Dilek: Siz soğuk suya tutmaya devam edin elinizi, ben krem bulmaya

çalışayım

Emre Dilek'i durdurur, elini kısa bir süre tutar bırakır

-Emre: Ben iyiyim

-Dilek: Nasıl iyisiniz, eliniz kıpkırmızı, canınız yanıyordur

-Emre: Benim için endişeleniyor musun?

-Dilek: Neden endişeleneyim, balıklar için endişeliyim

-Emre: Peki az önce babaannemin önünde beni neden korudunuz?

-Dilek: Behiye teyzeyi üzmek istemedim

-Emre: Öyle olsun bakalım, ben gideyim de endişelendiğiniz balıklar

yanmasın

-Ayşe: Emre iyi misin evladım?

-Emre: İyiyim Ayşe teyze

Yemek yenirken Emre'nin canı yandığı ara ara yüzünden belli

olduğu için, Dilek'in bir gözü istemsizce Emre'nin üstündedir,

yemek bittikten sonra Dilek ve Emre sofrayı kaldırır

Dilek Bulaşıkları makinaya atar sonrasında çantasından

yanık kremi alır ve Mutfakta çay koymaya kalkan Emre'ye uzatır

-Emre: Bu ne?

-Dilek: Cool davranmayı bir süre bırakın, canınız yanıyor belli,

bu yanık kremini sürün

-Emre: Teşekkür ederim

-Dilek: Çayı ben koyayım, siz kreminizi sürün lütfen

İrmik var mı?

-Emre: İrmik? bilmiyorum ki, bayadır gelmedim ve o işlerle 

yardımcılar ilgileniyordu,

şu dolaplara bir bakalım, neden lazım?

-Dilek: Balık sonrası helva olmazsa olmazdır,

helva yapacağım çayın yanına

-Emre: Yok sanırım, gidip alayım hemen, başka bir şey lazım mı?

-Dilek: Hayır gitmeyin, yani gerek yok, başka bir şey yapacağım,

siz lütfen elinizle ilgilenin

-Emre: Peki öyle olsun

Dilek un helvası yapar ama şerbetini öyle iyi ayarlar ki

hafif olur ve Emre'de belki yer diye umut eder

ama herkes beğenmesine rağmen Emre yine tatlı yemez 

çaylar içilir tatlılar yenir, sohbetler edilir

ve herkes kendine ayrılmış odasına çekilir,

Dilek uyuyamaz, camı açar ama bu onu kesmez ve sessizce

bahçeye iner, çimlerin üzerine oturur ve gökyüzünü izlerken

Emre'nin elinde polar ile gelip Dilek'in sırtına örtmesiyle

Dilek irkilir

-Emre: Korkuttum mu?

-Dilek: Yok boşluğuma geldi

-Emre: Geceleri burası bu mevsimde soğuk olur,

hastalanmayın, Sizide mi uyku tutmadı?

-Dilek: Teşekkür ederim, Ay çok parlak baksanıza

-Emre: Gerçekten öyle

-Dilek: Biliyor musunuz, küçükken Ay'ı izlemeyi,

gökyüzünü izleyip, yıldızları saymayı çok severdim   

-Emre: Artık sevmiyor musunuz?

-Dilek: Artık o kadar sevmiyorum,

O zamanlar en sevdiğim şeydi, çünkü babamla izlerdik

neyse, sizin küçükken sevdiğiniz unutamadığınız bir şey var mı?

-Emre: Gülmek yok ama

-Dilek: Siz bir anlatın da

-Emre: Küçükken 6 yaşında falan dünya benim etrafımda dönüyor sanırdım,

bir prens gibi hissederdim, beyaz atım bile vardı,

taaki büyüyüp işleri yavaş yavaş

devralacak eğitimleri alana kadar

Dilek dayanamaz güler, Emre'de onu izler, bu kız neden bu kadar

güzel gülüyordu, onun gülümsemesi kalbinin hızlı atmasına

sebep oluyordu

-Dilek: Çok pardon, tutamadım kendimi, ama şu var

siz bazen gerçekten dünya sizin etrafınızda dönüyormuş gibi

davranmaya devam ediyorsunuz

-Emre: Öyle mi yapıyorum? bu arada kalsanız olmaz mı

retorandan gitmeye kararlı mısınız?

-Dilek: Siz bugün bir sorunla uğraştığınızı söylemiştiniz

nedir o?

-Emre: Eski şefin bir köstebeği olduğunu düşünüyoruz,

onu bulmaya çalışıyorum, sizin şüphelendiğiniz biri var mıydı?

-Dilek: Bilmiyorum kimsenin günahını alamam

-Emre: Neyse yakında bulurum zaten, bu arada sözleşme olsun

yada olmasın, Kaya restoranın kapısı size her zaman açık,

o yaşanılan kötü olaylar içinde tekrar özür dilerim

bir daha yaşanmayacak öyle bir şey

umarım bağışlarsınız beni

-Dilek: Estağfurullah

O sırada Dilek'in telefonu çalar ekranda canım yazıyordur

ve yazının yanında kalp vardır, Yanında oturan Emre

ekrandaki yazıyı görür

-Dilek: Bunu açmam lazım Emre bey, pardon.

-Emre: Gecenin ikisinde arandığınıza göre, acil olmalı,

ben sizi yalnız bırakayım rahat konuşun

-Dilek: Teşekkürler

Emre'nin ağzından...

Ne güzel bir akşam geçirirken gelen arama moralimi bozmuştu

bu saatte arayan o canım kimdi?

Dilek'in canı kim?

yanına kalp koyduğuna göre acaba erkek arkadaşı mı var?

oysa bugün benim için endişelenmesi, beni düşünmesi

hoşuma gitmişti, konuşması için onu bahçede yalnız bıraktım

ve odama çıktım, pencereden onu izledim, gülümsüyordu konuşurken,

gülüşü kalbimin hızlı çarpmasına neden olsada, başka bir adamla

konuşurken gülümsüyor olması sinirimi bozmaya yetiyordu

                    Devam Edecek...

-------------------------

4.BÖLÜM

Ertesi sabah...

Dilek'in ağzından...

Temiz havanın verdiği huzurla sabah erkenden herkes uyurken kalktım

güzel bir kahvaltı sofrası hazırladım

bir süre sonra Anneannem ve Behiye hanım kalktı

gözlerim Emre'yi aradı belli ki hala uyanmamıştı

-Ayşe: Günaydın güzel torunum, erkencisin

-Dilek: Günaydın sultanım

-Behiye: Güzel kızım neden zahmet ettin, ben hazırlardım

-Dilek: Estağfurullah Behiye hanım ne zahmeti, ayrıca ben buradayken

yakışı kalmaz

-Behiye: Neden bu kadar erken kalktın? yoksa rahat edemedin mi?

-Dilek: Hayır hayır gayet rahat uyudum merak etmeyin,

temiz hava iyi geldi

-Ayşe: Şehrin kalabalığı gürültüsünden insan temiz havaları özler oldu

-Dilek: Şey, Emre bey uyanmadı sanırım

-Behiye: Emre mi, o çoktan uyanmış ormanda koşu yapıyordur,

biz başlayalım, o yetişir sofraya

-Dilek: Tamam, siz geçin sofraya bende çayları getiriyorum

Behiye ve Ayşe sofraya geçerken fısır fısır konuşurlarken

Emre'de gelir 

-Dilek: Günaydın Emre bey, kahvaltı hazır buyrun

-Behiye: Bak söylediğim gibi Koşuya gitmiş, Günaydın paşam,

hadi üstünü değiştirip hemen gel kahvaltıya

-Emre: Günaydın babaanne, size de günaydın Ayşe teyze,

yok ben kahvaltı yapmayacağım, bir kaç telefon görüşmem var,

siz devam edin

-Behiye: Emre, birkaç lokma bir şey ye bari, ayıp evladım,

Dilek o kadar hazırlamış

-Emre: Zahmet etmişsiniz Dilek hanım, babaannecim size afiyet olsun,

dediğim gibi bir kaç önemli telefon görüşmem var

Emre odasına çıkar, duşunu alır ve odasında otururken

Kankası Cihan arar bir gelişme olup olmadığını sorar

bir süre konuştuktan sonra Babası Haldun beyden arama gelir...

Dilek belli etmemeye çalışsa da Emre bey'in 

ona neden böyle davrandığını düşünüyordur,

Behiye hanım Dilek ile Emre yalnız konuşsun diye

bir tabak hazırlar ve Dilek'ten ricada bulunur

Emre'nin odasına kahvaltı tabağını götürmesini ister

ve istemeden de olsa Emre ile babasının telefon konuşmasına

şahit olur

-Emre: Biliyorum baba, sana halledeceğim dedim

-Haldun: Ne zaman halledeceksin Emre, itibarımız iki paralık olunca mı?

-Emre: Merak etme baba, bunun sorumlularının cezasız bırakmayacağım,

itibarın iki paralık olmayacak, sadece biraz daha zaman lazım

-Haldun: Zaman kalmadı, beni hayal kırıklığına uğratmaya devam etme

güvenimi kırma sakın, bu arada annenin telefonlarını da aç,

bak zor tutuyorum burada onu, her an yanına gelebilir haberin olsun

-Emre: Tamam baba, Anneme söyle bana kör randevu ayarlamayı bıraksın,

öyle açıcam telefonlarını, kör randevulara vaktim yok

-Haldun: Aman aman sakın beni annenle papaz etme, kendin hallet,

babaannenin sağlığı iyi mi?

-Emre: Sağlığı iyi gibi, sapancadayız, arkadaşı ile vakit geçiriyor

keyfi yerinde

-Haldun: iyi bakalım, sakın üzme babaanneni, selam söyle

Emre telefonu kapatır kapatmaz Dilek kapıyı tıklatır 

ve Emre kapıyı açar

-Emre: Kahvaltı yapmayacağımı söylemiştim size, geri götürün lütfen

-Dilek: Behiye hanım gönderdi, mutlaka yemenizi söyledi

-Emre: Geri götürün

-Dilek: Emre bey, sizi kızdıracak bir şey mi yaptım?

neden bana böyle davranıyorsunuz?

-Emre: Nasıl davranıyorum?

-Dilek: Akşamdan farklı, eğer benim burada olmamdan rahatsızsanız

zaten birazdan gideceğim, ama sizi kızdıracak bir şey yaptıysam da

yüzüme karşı söylemenizi tercih ederim

Dilek'in telefonu çalar, meşgule verir

-Emre: Telefona cevap verseydiniz keşke, erkek arkadaşınız 

merak etmiştir belki

-Dilek: Ne! 

-Emre: Lütfen çıkar mısınız odamdan, telefon görüşmesi yapmam lazım

Emre'nin ağzından...

Gece pek uyku tutmayınca hava biraz aydınlanır aydınlanmaz

ormana koşuya çıktım, geldiğimde Dilek tüm güzelliği ile

ve gülümsemesiyle karşımda duruyordu, kalbim yine

hızla atmaya başlamıştı işte, bu kızı her gördüğümde 

kalbim patlayacak gibi atmaya devam ediyordu,

güzel bir kahvaltı sofrası hazırlamıştı,

ama aklıma birden akşamki telefondaki canımmm yazısı ve yanındaki

kalp gelince ister istemez soğuk davranmaya başladım,

odama çıkıp duşumu alıp önce Cihan ile konuştum,

şefin elinde, restorandan gitmeden önce kurduğu tuzak ile

restoranın itibarına zarar verecek bir delil olduğunu

öğrendiğini söyledi, o delil niteliğinde belgenin mutlaka

orjinalini ondan alıp gerçeği açığa çıkarmam gerekiyor,

babamla konuştuktan sonra Dilek odama geldi o kızgınlıkla

onu odadan kovdum, sonradan pişman olsam da

erkek arkadaşı olduğu düşüncesi kalbimin sıkışmasına yetti bile

Dilek kahvaltı sofrasına döner, tepsiyi gören Behiye Emre'ye

bunun hesabını sonra sormaya karar verir, Dilek kahvaltı sofrasını

kaldırır, mutfağı tertemiz eder, odasına gider eşyalarını toplar

ve anneannesini ikna edip, bir taksi çağırıp evlerine döner,

Emre salona gelir, Behiye hanım oturuyordur

-Emre: Babaanne ne yapıyorsun tek başına burada, Ayşe teyze nerede?

-Behiye: Gittiler, Dilek'e ne dediysen artık, kız çok üzgündü,

-Emre: Bir şey demedim babaanne, belki başka bir şey olmuştur

-Behiye: sen şöyle otur bakim yanıma, bana doğruyu söyle

sen bu kıza karşı bir şeyler hissediyor musun?

-Emre: Babaanne artık eve dönelim mi? benim restorana geçmem lazım

-Behiye: Kaçıyorsun sorudan yani, peki, sen eşyaları arabaya koy

paltomu alıp geliyorum

Akşam...

Dilek telefonla arkadaşı Elif ile konuşurken

yürüyordur

-Elif: Kararın kesin mi tatlım

-Dilek: Evet canım, Kaya restoranda geçici çalışıyordum zaten

artık kendi pastahanem ile ilgilenmeliyim

-Elif: Bana doğruyu söyle, Emre'ye karşı bir şey hissetmedin mi hiç?

-Dilek: Bilmiyorum, onu görünce aptallaşıyorum,

onu görünce heyecanlanıyorum, elim ayağıma dolanıyor,

bir iyi davranıyor bir kötü, sana da anlattım dün akşamı,

aramızda mesafe kalktı diye düşünürken, sabah o mesafeyi yine koydu

-Elif: Geçmiş olsun tatlım, sen çoktan aşık olmuşsun,

onun sana hisleri var mı onu öğrenmek lazım

-Dilek: Neyse kapatalım bu konuyu, gel artık seni çok özledim kızım ya

-Elif: Yakında geleceğim, bende seni özledim,

ee şimdi ne yapıyorsun dışarıda mısın?

-Dilek: Kaya Restorana gidiyorum, Emre bey bu saatte restoranda

değildir, o yokken kalan eşyalarımı alacağım

-Elif: Tamam eve dönerken dikkatli ol, görüşürüz

Kaya Restoran...

Dilek restorana geldiğinde temizlik görevlisi Yasemin hanımı görür,

Emre'nin hala çalıştığını odasında olduğunu ve kendisinin de 

temizliği bitirip çıkmak üzere olduğunu söyler ve gider,

Dilek Emre'nin odasının önünden geçerken aralık olan kapıdan

Emre'nin koltukta adeta acı çektiğini yere düşüp kıvrandığını görür

dayanamaz ve içeri girer

-Dilek: Emre bey, Emre bey iyi misiniz? 

-Emre: Dilek hanım, sizin ne işiniz var burada? aaahhhh

ben iyiyim 

-Dilek: Hiç iyi görünmüyorsunuz, hastaneye gitmeniz lazım

-Emre: İyiyim ben siz gidebilirsiniz

-Dilek: Behiye hanımı arayayım, yada arkadaşınız Cihan bey'i,

ambulans mı çağırsam, Emre bey hiç iyi görünmüyorsunuz,

bir hastalığınız mı var? başınız mı mideniz mi?

-Emre: Kahrolası migren, çekmecemde ilacım var içince gecer

Dilek hemen çekmecedeki migren ilacı ve bir bardak suyu alır

Emre'nin içmesine yardımcı olur, odanın ışığını kapatır

ve zorla Emre'yi koltuğa uzandırır, gözlerini kapattırır

-Emre: Ne yapıyorsun?

-Dilek: Gözlerinizi açmayın ve hiç bir şey düşünmeyin,

izninizle başınıza masaj yapacağım, daha iyi gelecek

-Emre: Geç oluyor, eve gitmeniz gerek, evdekiler merak eder

-Dilek: Ben size gözlerinizi açmayın ve bir şey düşünmeyin 

demedim mi? biraz söz dinleyin

Emre pes eder ve kafa masajı ona çok iyi gelir ve uyukuya dalar,

Dilek Emre'nin uyuduğunu görünce üzerini örterken yere çömelir

ve Emre'nin saçına dokunur, onu izler

bir süre sonra mutfağa geçer Anneannesine durumu anlatır

ve annesini idare etmesini söyler, sonra

Emre'ye sebze çorbası ve yiyecek

bir şeyler hazırlar, odaya getirir

Emre uyanır

-Dilek: Daha iyi misiniz? şunları da yerseniz

midenize dokunmaz ilaç

-Emre: iyiyim de neden gitmediniz saat epey geç olmuş?

-Dilek: Sizi o halde bırakıp nasıl gidecektim

-Emre: Neden buradasınız?

-Dilek: Kalan eşyalarımı almak için

-Emre: Onu sormuyorum, neden benim yanımdasınız?

erkek arkadaşınız yanlış anlayabilir

-Dilek: Anlaşılan iyisiniz, benimde daha fazla burada kalmama

gerek yok

Emre Dilek'in bileğinden tutar

-Emre: Bekleyin, sizi ben bırakırım

-Dilek: Gerek yok, sizde eve gidip dinlenin biraz daha,

bir kaç bir şey yemeyi de unutmayın

-Emre: Lütfen, sizi ben evinize bırakayım, içim öyle daha rahat eder

Dilek pes eder ve tamam anlamında başını sallar,

yol boyunca sessizliklerini korumaya çalışan Emre ve Dilek'in 

sessizliğini Elif'in araması bozar

-Dilek: Efendim canım

-Elif: Eve döndün mü tatlım, aklım sende kaldı

-Dilek: Merak etme, endişelenecek bir şey yok, şimdi dönüyorum

eve gittiğimde konuşuruz

-Elif: Tamam ara mutlaka

Dilek telefonla konuşurken Emre'de sinirden direksiyonu sıkar,

Dilek'i evine bırakır, Dilek teşekkür eder

ve Emre de eve gider, yatağına yatar ve olanları düşünür

Ertesi gün...

Emre telefon sesi ile uyanır, arayan Cihan'dır

-Emre: Daha kargalar kahvaltısını yemedi, ne oldu Cihan

-Cihan: Hala uyuyor musun? bırak kargayı kahvaltısını falan

önemli bir bilgi var

-Emre: Dinliyorum

-Cihan: Takım elbiseni hazırla çünkü

2 gün sonra bir davet var, ve şu hain şef de orada olacakmış,

belgelerin nerede olduğunu öğrenebiliriz belki

-Emre: Davetiye?

-Cihan: Merak etme o işi de hallettim ünlü seçilmiş şefler ve bir kaç

restoran ceosu olacak

-Emre: Yer ve zaman?

-Cihan: Bir iki saate kahve için restorana uğrayacağım,

getireceğim

-Emre: Tamam kardeşim, birazdan bende geçeceğim restorana,

görüşürüz

Dilek akşam geç saatlere kadar dışarıya kalınca,

Anneannesine haber vermek ve durumu açıklamak zorunda kalınca,

Ayşe anneanne de Dilek'in annesi Şeyma'yı idare etmiştir,

sorun da çıkmamıştır, Sabah olunca kahvaltıdan sonra

Şeyma işe gider gitmez, Ayşe anneanne de Dilek'i alır

yola koyulur

-Dilek: Anneanne gel bak pastaneye gidelim,

zaten işim var, ne işimiz var Kaya Restoranda?

-Ayşe: Dün senin ne işin vardı Kaya restoranda?

-Dilek: Kalan eşyalarımı almaya uğramıştım,

yardıma ihtiyacı olan birine yardım ettim, biliyorsun

-Ayşe: Emre seni eve bıraktığında neden selam vermek için

uğramadı bize?

-Dilek: Anneanne, geç olmuştu, muhtemelen uygun olmayacağını

düşünmüştür, Emre bey öyle biri değil- değildir yani

-Ayşe: Hmm, peki, ben Emre'nin sağlık durumunu merak ettiğim için

gidiyorum şuan, sen merak etmiyor musun yoksa?

-Dilek: Eminim iyidir

-Ayşe: Dilek, daha yolun çok başındasın torunum,

gece boyunca odanın ışığı yanıyordu, Emre iyi mi?

diye düşünmeden uyuyamadın dimi?

Yoksa sen-

-Dilek: Hayır, öyle bir şey yok, gece uyuyamadım doğru

ama pastanemi düşmekten

-Ayşe: hı hı eminim, neyse geldik

Emre'den önce Cihan gelmiş ve restoranda Emre'nin odasında

oturup kahve içiyordur, Dilek kapıyı çalar içeri girer

-Dilek: Emre bey yok sanırım

-Cihan: Yolda gelmek üzeredir de siz?

-Dilek: Ben Dilek, Dilek Sarı

-Cihan: Yanınızdaki güzel hanım da ablanız olmalı ;)

-Ayşe: :D Bak şimdi, ağzın iyi laf yapıyor delikanlı,

ben Dilek'in anneannesi Ayşe, Emre'de torunum sayılır,

ahretliğimin torunu

-Cihan: Behiye sultan'ın mı? çok memnun oldum

bende Cihan Özçelik, Avukatım aynı zamanda,

Emre'nin de en yakın arkadaşlarından biriyim,

buyrun şöyle oturun lütfen, ne içersiniz hemen söyleyeyim

-Ayşe: Ihlamur var mıydı burada Dilek?

-Dilek: Mutfağa gidip bakmam lazım,

Bir süreliğine burada tatlı menüsünden sorumlu şef olarak

bulundum, Ben bir bakıp geleyim, siz bir şey ister misiniz 

Cihan bey?

-Cihan: yok teşekkürler, tabi ya şimdi hatırladım,

sen o Dilek'sin, burada Emre'ye yardımcı olmak için çalışan,

sözleşmeleri ben hazırlıyorum bu arada şöyle kartımı vereyim,

ihtiyacınız olursa her zaman arayabilirsiniz,

ama henüz sizin sözleşme ile ilgili

iptal fes gibi bir bilgi vermedi bana

-Ayşe: Belki bir şeyler değişmiştir Kim bilir

-Dilek: Anneanne, lütfen

O sırada Emre Cihanı arar...

-Cihan: Nerede kaldın Emre, öğlenden sonra duruşmam var

-Emre: Bu istanbul trafiği benim ayarlarımla oynuyor,

trafikte kaldım, az kaldı geliyorum, sen sıkıldıysan

bilgisayarımda oyunlar var aç oyna, şifreyi biliyorsun

-Cihan: Buna gerek yok, şuanda iki güzel hanım ile oturup

sohbet ediyorum

-Emre: İki güzel hanım?

Cihan, umarım müşterilerime yada çalışanlarıma asılmıyorsundur

-Cihan: Ben öyle birimiyim kardeşim, gelince görürsün,

ayrıca çok teessüf ederim

Cihan telefonu kapatır, Dilek mutfağa gider anneannesine

ıhlamur yapar, Cihan'a da tatlı getirir

-Dilek: Umarım tatlı seviyorsunuzdur

-Cihan: Tatlı görünce gözlerimdeki fışkıran kalpleri

görüyor musunuz? 

-Dilek: Bu benim geliştirdiğim, menüde olan bir tatlı

henüz favori listesinde değil, artık olacağınıda sanmıyorum

ama umarım beğenirsiniz

-Ayşe: Senin elin lezzetli güzel torunum

-Cihan: Dilek hanım, buna bayıldım, hafif ama damakta

muhteşem bir tat bırakıyor, daha fazla yeme isteği veriyor,

Keşke Emre de tadabilseydi bu güzel lezzeti

-Dilek: Nasip

-Ayşe: İnşAllah birgün o da olur

-Cihan: Sanmıyorum ama umarım

1 saat sonra, Emre restorana ulaşır ve odanın kapısının önüne geldiğinde

gülüşmeleri duyar, içeri girer şaşırır

-Emre: Ayşe teyze? Dilek hanım? kötü bir şey yok dimi?

-Ayşe: Yok evladım merak etme, biz seni merak ettik

-Cihan: Özelse daha sonra geleyim

-Ayşe: Yok delikanlı, madem Emre oğlumun arkadaşısın

kal sorun olmaz, zaten çok kalmayacağız bizde

-Emre: Ben iyiyim, bir şeyim yok

-Ayşe: Dün çok kötü olmuşsun, bir doktora gittin mi?

Emre neden söyledin der gibi bakışlarını Dilek'e çevirir

-Dilek: Annemin gazabından kendimi korumalıydım, 

benimde canım söz konusuydu,anneanneme anlatmak zorunda kaldım,

üzgünüm Emre bey

Dilek'in bu açıklamasına Cihan bir kahkaha atar,

Emre Cihan'a şaşkın bir bakış atar

-Cihan: Çok pardon, kendimi tutamadım

-Emre: Ayşe teyze, babaanneme söylemezsen, 

endişelenirse hastalanır yine

-Ayşe: Merak etme oğlum, Behiye'ye söylemeyeceğim ama

sende bir doktora görün 

-Cihan: Yine mi migren atakları geçiriyorsun 

-Emre: Ara sıra oluyor önemli değil, zaten ilaçlarım var

tedavi görüyorum, gerek yok 

-Dilek: Gerek yok mu? Önemli değil mi?

Önemli değil öyle mi?

Emre bey bunu söylemeye hakkınız yok, 

siz dün ne kadar kötü bir haldeydiniz haberiniz var mı? 

migreni küçümsemeyin sakın

-Ayşe: Dilek, ne oldu sana birden bire, sakin ol

-Dilek: Anneanne ben kapıdayım, konuşman bitince gelirsin

biraz hava almam lazım, kusura bakmayın Cihan bey

-Emre: Ben ne dedim şimdi ya

-Ayşe: Aslında Dilek Liseden beri hastalık ve 

özellikle migren konusuda çok hassas, sen onun kusuruna bakma

Emre oğlum, sevdikleri söz konusu olunca acı çekmelerini görmeye 

dayanamıyor  

-Cihan: Valla Dilek haklı kardeşim, migreni küçümsüyorsun,

ayrıca sen neden dün beni aramadın?

-Emre: Vaktim mi oldu?

-Cihan: Bir daha olsun o vaktin, neyse şu davetiye,

detayları artık telefonda anlatırım, duruşmaya geç kalıcam yoksa,

ayrıca şu tatlıyı favori listelerinde olmayı hak ediyor,

Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum, umarım bir daha görüşürüz

-Ayşe: Bende memnun oldum delikanlı, duruşmada Allah yardımcın olsun,

kolay geçsin inşAllah

-Cihan: Teşekkür ederim, oh duamı da aldım, karşı taraf düşünsün şimdi

-Emre: Tamam görüşürüz, boş şans

Emre'nin ağzından...

Ağzımı açıp iki kelam ettim, resmen azar yedim,

Dilek neden birden öyle parladı, tamam bana yardım etmiş olabilir

ama neden benim için endişeleniyormuş hissi veriyor,

bana karşı bir şey mi hissediyor diye düşünmeden edemiyordum,

Ayşe teyze ile biraz daha sohbet ettikten sonra onu uğurladım,

gerçek gündemime hızlı bir geçiş yaptım ve çalışmaya koyuldum

Ertesi gün davet...

Dilek'in ağzından...

Beni yetiştiren şeflerimden birinin özel davetiyle

davet mekanına gittim, ve Kaya restoran ile uğraşan

şef ve aynı zamanda onun çalıştığı şirketin ceosu ile

tanıştım, şefimin beni onlara övmesiyle inci restoran ceosu

Kaan Ardıç onlarla çalışmam için iş teklifinde bulundu

işte o an aklıma Emre'ye yardım edebilme şansım olabilir

diye geldi, ve olumsuz bir cevap vermedim,

o restorana ve şefin yanına sızabilirsem, bir şekilde

Kaya restoranı krizden kurtarabilirim

Şefim yanımızdan ayrılınca Kaan bey ile biraz sohbet ediyorduk ki

Kaan bey birini görüp yanımda seslenene kadar

-Kaan: Ooo Emre Kaya sizi görmeyi burada beklemiyordum

-Emre: Seninle kavga etmeye gelmedim Kaan, bulaşma bana

-Kaan: Ne oldu? yoksa eski şefine bakmaya mı geldin?

hani elinden kaçırdığın, pardon benim aldığım

-Emre: Kaya restoran çöpleri atıyor, İnci restoran alıyor 

-Kaan: Restoranın zarara uğramış, yakında kapatırsın o şubeyi,

inci restoran ise yetenekleri toplayarak büyümeye devam ediyor,

hatta bugün bir yetenek daha kazandık, tanıştırayım Dilek Sarı,

Yeni tatlı şefimiz

-Emre: Ne! Dilek Sen!

-Dilek: Merhaba Emre bey

-Kaan: bir dakika siz tanışıyor musunuz?

-Dilek: Kısa bir süre Kaya restoranda çalışmıştım,

ama yeteneklerimin köreldiğini hissettiğim an işi bıraktım,

istifa ettim Kaan bey

-Kaan: Yani durum 2-0 mı Emre, hahahaa çok iyi ya,

bir şefini daha inci restorana kaptırdın

-Emre: Neden Dilek hanım? bunu neden yaptınız?

Gerçek nedenini şimdi sana anlatamam lütfen beni affet Emre,

bu oyunu senin için oynamak zorundayım, şüphe çekecek bir şey

yamamalıyım

-Dilek: Dediğim gibi yeteneklerimi körertiyordunuz,

çalışanlarınızın şefine saygısı yoktu ve en önemliside

maaşı az veriyordunuz, sıkıldım sizden, daha büyük,

şef yeteneklerimi gören, maaşı dolgun bir restoranda çalışmayı seçtim

-Kaan: Ahh çok keyiflendim, gidip içeçek bir şeyler alayım,

sana da buz gibi bir soğuk su getireyim mi Emre

Kaan yanlarından ayrılır ayrılmaz, Emre Dilek'in bileğinden tutar

ve onu kimsenin olmadığı bir kenara çeker, duvara yapıştırır,

Emre'nin gözlerinden öfke ve ateş çıkıyordur adeta

-Dilek: Emre bey ne yapıyorsunuz?

-Emre: Asıl sen ne yapıyorsun? ihanet ha, dolgun maaş mı istiyordun?

bunu ne zaman planladın?

-Dilek: Söyleyeceğimi söyledim, bırakın beni

-Emre: Dün öyle davranmıyordun? yada daha önce?

ne oldu? bugün ne değişti? Dilek konuş 

-Dilek: Dilek hanım, Emre bey, mesafemizi koruyalım

-Emre: Mesafe falan umrumda değil, az önce o söylediklerine

inanmamı mı bekliyorsun?

-Dilek: Gerçekleri söyledim, inanıp inanmamak size kalmış,

ayrıca sizede acıdığım için yardım ettim, bir anlam yüklemeyin,

Kaya restoran da sizde umurumda değilsiniz

Emre son sözlerden sonra Dilek'in bileğini bırakır ve bir kaç adım

geri gider

-Emre: Bir daha gözüme gözükme, seni görmek dahi istemiyorum,

senden nefret ediyorum, defol şimdi 

Dilek lavobaya gider, kendisini toparlar ve Salona döner,

Döndüğünde Emre çoktan gitmiştir bile

Devam Edecek...

5. Bölüm...

1 Ay sonra...  

Emre'nin ağzından...

1 ay geçmişti o davetin üzerinden ve en davette görmüştüm Dilek'i,

karşı tarafa geçtiği için ona çok kızgındım, 

o günden sonra ne o benimle, ne ben onunla iletişim dahi kurmadık,

Ayşe teyze ve babaannem bizi bir araya getirmeye çalışsada,

hep bir bahane bulup kaçtım, keyfi yerindedir,

istediği kadar çok para kazanıyordur, övgü alıp baş şef bile 

olmuştur, sevgilisi ile gezip tozuyordur, bu neden benim

hala canımı sıkıyor bilmiyorum, bu düşüncelerden beni

bir süre uzaktaştıran Cihan'ın sesi oldu

-Cihan: Hadi mahkemeye geç kalıyoruz, bugün bu işi bitirelim

-Emre: O isimsiz gönderilen kanıtları, belgeleri gönderen kişiyi

bulabildin mi?

-Cihan: Henüz değil, ama merak etme doğruluğunu teyit ettim

hepsinin, bugün bu iş bitecek, o şef bundan kurtulamayacak

2 Saat önce...

Cihan Dilek'e mesaj atar ve onu bir kafeye çağırır

Dilek Cihan ile buluşur

-Dilek: Cihan bey, neden çağırdınız beni?

yoksa Emre bey'e bir şey mi oldu?

-Cihan: Emre iyi

-Dilek: Behiye hanıma mı bir şey oldu yoksa?

-Cihan: Behiye hanım da iyi

-Dilek: Beni neden çağırdınız peki?

-Cihan: Bunlar için

-Dilek: Bunlar ne?

-Cihan: Bugün şu davanın mahkemesi var, ve biri 1 ay boyunca

isimsiz olarak bana bu belgeleri gönderiyordu

-Dilek: Nereye varmaya çalışıyorsunuz? 

-Cihan: Bu belgeleri doğrulatırken nedense o isimsiz göndericinin izi

tandık birine çıktı, Dilek hanım, lafı uzatmayacağım

mahkemeye geç kalmak istemem, neden doğrudan gelip bana vermediniz

-Dilek: Bu belgelerin benimle ne alakası var?

-Cihan: Soruyu değiştireyim, Neden böyle bir şey yaptınız?

Emre için dimi? Bir plan yaptınız ama Emre ile bana anlatmadınız

-Dilek: Anlatırsam işler daha da kötüye gider diye düşündüm,

Emre bey o davete beni yetiştiren şeflerimden birinin daveti ile

gittim, Emre bey'in geleceğinden haberim yoktu, sonra Kaya restorana

zarara uğratan, Emre bey'in hastalığını tetiklettiren şefi görünce,

bir plan yaptım, o şefin çalıştığı inci restorana sızıp size davada

yardım edebileceğimi düşündüm, en azından deneyecektim,

şanslıydım ki inci restoranın ceosu o gün Emre bey'e hırsı yüzünden

bana iş teklifi etti

-Cihan: Ama hesaba katmadığın şey ise Emre'nin bunu yanlış anlayıp

öfkenip seni hain sanması

-Dilek: Evet, Kaan bey'in önünde gerçekleri ona anlatamazdım,

onun hain olduğuma, Kaan beyin ise ona karşı kazandığını

düşünmesi gerekiyordu ki işim kolaylaşsın,

aslında sonrasında anlatmayı istedim ama çok geçti, çünkü

Emre bey benden nefret ediyordu artık, ve yüzümü dahi görmek istemiyordu,

bende bulduğum delil ve belgeleri isimsiz olarak direk size gönderdim,

o şefin güvenini 2. haftada kazanmıştım çünkü, ve odasındaki

minik kasada saklıyordu hepsini,

bugün iyi sonuçlanır mı sizce?

-Cihan: Öyle umuyorum ama bunları Emre'ninde bilmesi gerekiyor

-Dilek: Cihan bey, sakın, lütfen ona anlatmayın, söylemeyin,

bırakın benden nefret etmeye devam etsin

-Cihan: Ama bilmeye hakkı var, bunu saklayamam ondan

-Dilek: Cihan bey lütfen, sizden rica ediyorum,

zaten bugün istifamı verdim ve kendi pastanem ile ilgileneceğim,

kendi yoluma bakacağım, sanırım sizde adliyeye geç kalıyorsunuz,

umarım sizin adınıza iyi sonuç olur, hoşçakalın

-Emre: Ne oldu dalıp gittin?

-Cihan: Yok bir şey, hadi haklayalım şu herifi

Mahkeme Kaya Restoran ve Emre açısından iyi sonuçlanır

ve sorumlu şef cezaya çarptırılırken

inci restoranın itibarı zedelenir

-Emre: Akşam yemekler benden, restoranı sen seç dostum

-Cihan: Gerek yok akşam çalışmam lazım

-Emre: Senin neyin var Cihan? mahkemeye gelirkende bir tuhaftın,

davayı kazandığına üzüldün sanıcam artık

-Cihan: Yok be oğlum, kafamı kurcalıyan başka şeyler var,

davayı kazanamayacağımızdan şüphen mi vardı yoksa?

-Emre: Hayır, sana güvenim tamdı, o yüzden hiç itiraz istemiyorum,

bu akşam akşam yemeğini yedikten sonra tenis maçı yapacağız

-Cihan: Yenileceksin yine, ağlama sonra

-Emre: Diyene bak hah, neyse ben şimdi restorana geçiyorum

akşam görüşürüz

Dilek'in ağzından...

Davayı kazandıklarını öğrenince Emre'yi aramak istedim

ama yapamadım, elime telefonu aldığım gibi bıraktım,

sonrasında Kaan beyin aramasıyla telefonu açtım

verdiği adrese gelmemi ve iş hakkında konuşmak istediğini söyledi,

gitmek istemesemde, son bir kez konuşmak için gittim

-Dilek: Kaan bey, sadede gelirseniz

-Kaan: Önce yemek, seç menüden

-Dilek: Sağolun yemeyeceğim, beni neden çağırdınız?

-Kaan: İş için

-Dilek: Kaan bey istifamı verdim

-Kaan: Ama ben kabul etmedim henüz, onaylamadım

-Dilek: Davayı kaybettiğiniz için bunu yapıyorsanız...

-Kaan: Sendin dimi o köstebek, bunu yapmanı Emre mi istedi?

-Dilek: Asla, Emre bey benden asla böyle bir şey yapmamı istemez,

sadece benden değil kimseden istemez

-Kaan: Hemen onu korumaya geçtin bakıyorum, yoksa ona aşık mısın?

o da seni seviyor mu?

-Dilek: Sizin derdiniz ne?

-Kaan: Beni zarara uğrattın, davayı kaybetmekle kalmayıp

restoranın itibarını zedeledin, bunu nasıl telafi edeceksin?

yada Emre ve Kaya restoranın bitişini gözlerinle görmek ister misin?

-Dilek: Bakın, kendiniz ettiniz kendiniz buldunuz, restoranınızın

itibarını siz zedelediniz, suçu başkasına yıkmayın,

ayrıca Emre bey'e yada Kaya restorana ne yaparsanız yapın

beni ilgilendirmiyor, Emre bey'e gelince, kendisi bırakın beni

sevmeyi, benden nefret ediyor zaten, yani başka bir şey yoksa

müsaadenizle

-Kaan: Kaya restoran ve Emre ile uğraşmayı bırakıp, 

bu yaptığını bir şartla affederim

-Dilek: Anlamadım?

-Kaan: Bu geceyi benimle geçirirsen-

Kaan bey sözünü tamamlamasına izin vermeden elime su bardağını

aldığım gibi yüzüne fırlattım

-Dilek: Sakın... sakın bir daha karşıma çıkmayın

-Kaan: Bunun bedeli ağır olacak Dilek

Emre'nin ağzından...

Cihan ile seçtiği restorana girdiğimizde Dilek'i gördüm

Kaan ile konuşuyorlardı, 1 aydır onu görmemiştim,

onu özlemişmiydim, neden gözlerimi hala ondan alamıyordum ki,

yaptığı ihanet aklıma gelince yine sinirlenmiştim işte

-Emre: Bunların ne işi var burada ya?

başka bir restorana gidelim, hainlerle aynı ortamda yemek yemek

istemiyorum

-Cihan: Saçmalama Emre, yemek yemeye gelmişlerdir

konuşuyorlardır, bize ne, geç şu masaya hadi, açım ben

-Emre: Cidden gidelim, keyfim kaçtı

-Cihan: Otur şuraya, arkan dönük, masalar uzak, çabuk yiyip kalkalım

hadi

-Emre: İyi sen seç, aynısından bende alırım

Yemekler geldi gelmesine ama boğazımdan zor geçiyordu,

ne olduğunu anlamadan Dilek yan masamızın yanından bir hışımla

geçip gitti, gözü bir şey görmüyor gibiydi, arkamı dönüp

baktığımda ise Kaan hesabı istiyordu ve yüzü üstü su içindeydi,

umursamadan yemeğime devam ettim, ama aklımdan bir türlü çıkmıyordu ki

huzurla yemeğimi yiyeyim, tadımı iyice kaçıracak yabani ot da

yanıma geldi

-Kaan: Emre, Davayı kazandığın için mutlusundur tabi,

ama o köstebeğine söyle bundan sonra diken üstünde yaşasın

-Emre: Ne diyorsun lan sen? bas git, köstebek falan yok

-Cihan: Emre bırak, nereye sataşacağını bilmiyor o,

sende bas git polis çağırmadan

-Kaan: Yine görüşeceğiz

-Emre: O köstebek derken kimden bahsediyordu?

yoksa Dilek mi? tabii ya, onun huyu bu, orayıda mı

karıştırmış, şaşırmadım

-Cihan: Kıza haksızlık ediyorsun bence

-Emre: Yaptıklarını bilmiyormuş gibi konuşma Cihan 

-Cihan: Bazı şeyler hiçte göründüğü gibi olmayabilir

-Emre: Ne demek istiyorsun?

-Cihan: Bana bu dava konusunda delilleri isimsiz bir şekilde yollayan

kişiyi buldum

-Emre: Kimmiş?

-Cihan: Sana söylememem konusunda benden ricada bulundu ama

bunu daha fazla senden saklayamam, o süre zarfında bana gelen

delilleri Dilek yollamış

-Emre: Ne! nasıl? neden? ne zaman öğrendin sen bunu?

-Cihan: Bugün, duruşmadan önce bana gelen delillerin izini

sürmeyi bitirdim ve sonuç beni Dilek'e çıkarttı,

gittim konuştum önce inkar etti ama sonra kabul etti,

sanada söylemememi istedi

-Emre: Neden böyle bir şey yapmış?

-Cihan: Kendisine sorsan daha iyi olur bence, 

ama şunu bil, sana her şeyi anlatacakken 

ona senden nefret ediyorum, gözüm seni görmesin gibi şeyler

söylediğin için davanın selameti için bir şey söyleyememiş,

bu kız seni önemsiyor, aranızda belli ki bir yanlış anlaşılma var

bunu çözmeniz lazım

-Emre: Çözsek ne olacak ki, mesafeyi koyan kendisi,

ve sevgilisi de var zaten

-Cihan: Sen Dilek'e karşı boş değilsin dimi?

ayrıca gözünle gördün mü? yada ona sordun mu sevgilisi var mı diye?

nasıl bu kadar eminsin?

-Emre: sormadım ama ima ettim ve inkar etmedi, sürekli telefonunda

canım diye biriyle konuşuyor, yanında kalp var, ne anlasaydım bundan

-Cihan: :D Emre ergen misin oğlum sen ya, gidip konuş şu kızla,

tenis maçını da başka zaman yaparız, sen şimdi eve git

güzelce bir düşün taşın, ne yapacağına karar ver, 

benim başka bir dava dosyasını incelemem gerek

-Emre: Tamam görüşürüz 

Devam Edecek...    

6. BÖLÜM...

1 hafta sonra...

-Şeyma: Dilek yine kahvaltı yapmadan mı çıkıyorsun,

gel güzelce kahvaltını yap öyle git

-Dilek: Anne çok işim var, yarın Sarang'ın açılışı var

biliyorsun

-Şeyma: Görüşmelerim olmasa yardıma gelicem sana ama bak ne diyeceğim

teklifimi bir kere daha düşün

-Dilek: Olmaz anne, bana yardım için birilerini yollamana gerek yok,

ben hallederim, hem yanlız değilim, idil ve Kerem de var

takviye kuvvetim var

-Ayşe: Davetiyeleri yolladın mı herkese?

-Dilek: O işi çoktan hallettim sultanım, merak etme

Behiye hanıma da yolladım, gitmiştir,

ben kaçtım

-Şeyma: Dikkatli git, bir şey lazım olursa ara

-Dilek: Tamam anne

Dilek'in ağzından...

Artık butik pastahanem Sarang'ı açıyordum, heyecanlıydım

ama içimde bir buruklukta vardı, bazen durup durup onu düşürken

buluyorum kendimi, Kaya restoran eski güçlü haline dönmüştü,

artık bende kendi yoluma bakmalıydım

Kerem ve idil'in yardımı ile tüm hazırlıkları tamamlayıp

eve giderken, evin yakınlarında Emre'yi gördüm 

beni görünce hemen yaslandığı duvardan doğruldu

-Dilek: Sizin ne işiniz var burada?

-Emre: Biraz yürüyelim mi?

-Dilek: Geç oldu Emre bey, bence sizde evinize gidin

-Emre: Lütfen, şu ilerideki parka kadar

-Dilek: Peki, neden buradasınız?

-Emre: Bu sefer ben soru sormaya geldim, Neden bunu yaptınız?

-Dilek: Cihan bey dimi, rica etmiştim ondan size söylememesi için

-Emre: Söylemeyecekti ama söylemek zorunda kaldı diyelim,

konumuz bu değil, neden? sebebini sizden duymak istiyorum

-Dilek: Kaya restoran için, yardım etmek istedim sadece

-Emre: Başka bir sebebi yok yani, pekala bana neden anlatmadınız?

o gün davette

-Dilek: Hain olduğuma inanmanız gerekiyordu ki size yardım edebileyim,

zaten hala bu yüzden benden nefret ediyorsunuz

-Emre: Öyle bir şey yok, yani sizden gerçekten nefret etmiyorum,

o akşam söylediğim sözler bir anlık öfke ile söylediğim sözlerdi,

gerçek hislerim değildi, ikinci kere ihanete uğradığımı sanmıştım,

sizi kırdığım için özür dilerim

-Dilek: Hayır hayır özür dilemenize gerek yok, haklısınız sonuçta,

gerçekten benden nefret etmiyor musunuz?

-Emre: Hayır tabiki neden edeyim, ama kendinizi tehlikeye

atmamalıydınız ne olursa olsun, ben bir şekilde hallederdim

-Dilek: Emre bey kapatalım mı artık bu konuyu

-Emre: Tamam, iyimiyiz şuan peki? yani yanlış anlaşılma çözüldü artık

-Dilek: Benim size karşı bir kinim nefretim yoktu

-Emre: Aklıma takılan bir şey daha var

-Dilek: Nedir?

-Emre: Duruşma günü akşam restoranda ne oldu?

-Dilek: Siz o akşam o restoranda mıydınız?

-Emre: Cihan ile yemek yemeye gelmiştik, Kaan ile sizde oradaydınız,

öfkeden gözünüz öyle kararmıştı ki yanımızdan geçtiniz görmediniz bizi

-Dilek: Kusura bakmayın gerçekten görmemişim demek ki, yoksa selam verirdim

-Emre: Onun için sormuyorum, Kaan ne dedi de öyle öfkelendiniz?

-Dilek: Emre bey boşverin, Kaan bey ile benim aramda o mesele

evdekiler merak eder, gitmem lazım

-Emre: Pekala, sizin eve kadar beraber yürüyelim o zaman

Emre sokağa kadar Dilek ile sessizce yürür ve iyi geceler der,

Dilek birden onu durdurur

-Dilek: Emre bey, yarın müsait misiniz? bir işiniz var mı?

-Emre: Her zaman ki gibi restoranda olacağım, neden sordunuz?

-Dilek: Yarın pastanemin açılışı var, gelebilirseniz güzel olur,

aslında evinize davetiyeyi yollamıştım ama yinede söylemek istedim

-Emre: Sonunda açıyorsunuz demek, tamam, yarın görüşürüz o zaman,

yardıma ihtiyacınız olursa

-Dilek: Teşekkür ederim, Siz gelin yeter, yani Behiye hanım ile

-Emre: İyi geceler

-Dilek: Size de

Dilek'in ağzından...

İdil ve Kerem'in yardımı ile açılış için her şey hazırdı

ikramlıklar da dahil, misafirler yavaş yavaş gelmeye başlayınca

onları karşılamak için kapıda bekliyordum, Anneannem ve annemde

erkenden gelmiş son rütuşları yapmışlardı, Behiye hanım ve

Emre bey de sonunda gelmişlerdi, Emre bey lacivert bir takım elbise

giymişti, ah şu maviye olan zaafım, Emre bey yine tüm yakışıklılığı

ile karşımda duruyordu, bir süre gözlerimi ondan alamamıştım ki

Behiye hanımın sesi ile ona döndüm

-Behiye: Dilek, hayırlı olsun kızım, burası çok sirin çok güzel olmuş,

dimi Emre?

-Emre: E-evet çok güzel, yani mekan, güzel olmuş hayırlı olsun

-Dilek: Teşekkür ederim, şöyle buyrun, lütfen rahatınıza bakın

-Cihan: Ooo Dilek hanım, burası da tatlılarınız kadar güzel olmuş,

hayırlı olsun

-Dilek: Hoş geldiniz Cihan bey, teşekkür ederim, gelebilmenize sevindim,

buyrun lütfen

-Emre: Cihan! Senin ne işin var burada?

-Cihan: Sağol Emre bende iyiyim kardeşim, Dilek hanımın daveti ile 

geldim, o enfes lezzetleri kaçıramazdım

-Emre: Hoş geldin o zaman

-Cihan: Buranın müdavimiyim artık

Emre'nin ağzından...

Açılışa geldiğimizde kapıda bizi Dilek karşıladı,

üstünde buz mavisi bir elbise vardı, ayağında ona uyumlu bir ayakkabı,

saçında ise mavi bir toka vardı, o kadar güzel görünüyordu ki,

büyülenmiş gibiydim gözlerimi ondan alamadım yine, yan yana geldiğimizde

uyumlu bir çift gibi görünüyorduk, pastane açılışından çok odaklandığım

tek şey Dilek'ti, oradan oraya koşturuyor, her misafiri ile

özel olarak ilgileniyordu ki kapıdan sarı saçlı topuklu ayakkabısı

oldukça yüksek, gözünde güneş gözlüğü olan, biri girdi

Dilek'in onu görünce gözlerinin içi parladığını gördüm

-Elif: Kim bensiz bir açılış yapıyor?

-Dilek: Canımmm, sen ne zaman geldin? 

Canımmm mı? yoksa o telefonda kayıtlı canımm ve yanındaki kalp

bu kız olabilir miydi? Dilek'in sevgilisi gerçekten yok muydu?

her şeyi ben mi yanlış anlamıştım

-Elif: Tatlımmm, seni çok özledim, sürpriz yapmak istedim,

aslında daha erken gelecektim ama uçak rötar yaptı,

-Dilek: Neden geleceğini söylemedin? neyse iyiki geldin

-Elif: İdil ve Kerem'in haberi vardı ama sana sürpriz yapmak istedim

-Kerem: Valla Elif'in huyunu hepimiz biliyoruz, sana söyleseydik

canımıza okurdu

-İdil: Kızarsa neler yapar biliyoruz, hoş geldin Elif'cim

-Elif: Hoş buldum, Ayşe teyze ve Şeyma ablaya da bir selam vereyim

gelirim yardıma

-Ayşe: Benim güzel neşeli kızım hoş geldin

-Elif: Hoş buldum Ayşe teyzem, sizi de çok özlemişim ya

-Ayşe: Özersin tabi, oradan oraya dünyayı dolaşıp duruyorsun,

sizi tanıştırayım, Behiye benim ahretliğim, siz gençler ne diyordunuz,

kankam, Bu iki yakışıklı da Emre, Behiyeciğimin torunu, ve Cihan

-Behiye: Cihan da Emre'nin kankası

-Elif: Çok memnun oldum

-Şeyma: Elif de Dilek'in en yakın arkadaşlarından biri,

okuldan arkadaşlar

-Emre: Memnun oldum Elif hanım

-Cihan: Yurtdışında mı yaşıyorsunuz?

-Elif: Sayılır, uzun hikaye

-Şeyma: Annenle baban nasıl? uzun zamandır görüşemiyoruz onlarla da

-Elif: Sorma Şeyma abla ya, ikinci baharlarını yaşıyorlar resmen

Asya turu yapıyorlar şu sıra, yüzlerini ben bile göremez oldum

-Şeyma: Olsun, sen benimde kızım sayılırsın unutma, her zaman yanındayım

-Elif: Biliyorum, teşekkür ederim

herkes derin sohbet ederken Dilek'e bir çelenk geldi

birden yüzü düştü, bir sorun olduğu belliydi,

kimseye çaktırmadan babaannemlerin yanından ayrıldım

kapıya doğru yaklaştım, çelenk'in üzerinde inci restoran yazıyordu

-Dilek: Lütfen bunu geri götürün

-Çiçekçi Kuryesi: Abla üçreti odendi, buraya teslim etmem söylendi

geri götüremem

-Dilek: O zaman şu ilerdeki konteynıra atın lütfen, istemiyorum

-Kaan: A aaa Dilek hanım hiç nezaket kurallarına uyuyor mu bu

yaptığınız, sen gidebilirsin 

-Çiçekçi Kuryesi: İyi günler 

-Dilek: Kaan bey, sizin ne işiniz var burada?

-Emre: Bir sorun mu var Dilek hanım? Senin ne işin var burada?

-Kaan: Açılışa geldim

-Dilek: Sizi davet ettiğimi hatırlamıyorum

-Kaan: Eski patronlar arasında ayrımcılık mı yapıyorsunuz yoksa,

hiç yakıştıramadım

-Emre: Ne diyorsun lan sen? ağzını burnunu kırdırtma bana

-Dilek: Kaan bey lütfen gidin buradan, bir olay çıksın istemiyorum

-Kaan: Şimdi gidiyorum ama tekrar görüşeceğiz Dilek hanım,

hee bu arada teklifim hala geçerli

Kaan gittikten sonra Dilek'in yüzü bembeyaz oldu, kimseye görünmeden

arka bahçeye geçti, bende peşinden gittim, Kaan ne demek istedi de

Dilek bu hale geldi merak ediyordum

-Emre: Dilek hanım iyi misiniz?

-Dilek: iyiyim, sadece biraz hava almam lazım

-Emre: O it oğlu it ne demek istedi? ne teklifinden bahsediyordu?

-Dilek: Önemli değil, boş verin, davetliler bekliyor içeri geçelim

Dilek'in bileğinden tuttum ve kendime çevirdim

-Emre: Boş veremem anlamıyor musun? yüzün kireç gibi oldu,

ne teklifi etti sana o it

-Dilek: Bunu size söyleyemem, bırakın kolumu lütfen

-Emre: Dilek

-Dilek: Emre bey lütfen, bugünü mahvetmeyelim

Akşam olmuştur ve misafirler tek tek gitmeye başlamışlardır

Dilek herkesi güler yüzle uğurlar, Annesi ve anneannesi

yardım için kalmak istesede arkadaşları buna izin vermedi

ve onları eve yolladılar, babaannemi de şöför eve götürdü,

Cihan ile ben biraz daha kaldık

-Cihan: Her şey çok güzeldi, ellerinize sağlık Dilek hanım

artık müdavimiyim buranın, şimdiden söyleyeyim

-Dilek: Her zaman beklerim Cihan bey, Emre bey sizide tabiki,

geldiğiniz için teşekkür ederim

-Emre: Davetiniz için ben teşekkür ederim

-Cihan: Sizlerinde emeklerine sağlık, tanıştığıma memnun oldum

-Kerem: Bizde memnun olduk

-İdil: Bizde memnun olduk ve yine bekleriz

-Elif: Bu lezzetleri tadınca zaten gelmemeniz hata olur

-Cihan: Haklısınız, o yüzden barodaki arkadaşlarımı da

buranın müsavimi yapacağım

-Elif: İşte lezzetten kaliteden anlayan biri, süper

-Emre: Fazla uçmasan mı kardeşim

-Dilek: Emre bey bir saniye, bu sizin için

-Emre: Bu nedir?

-Dilek: Bugün pek bir şey yiyemediniz, birkaç bir şey hazırladım

sizin için, merak etmeyin içinde tatlı yok

-Elif: Vay be, birgün benim için şöyle özel şeyler

hazırlamadın Dilek

-Kerem: Sadece senin için değil hiçbir kimse için hazırlamadı

-Emre: Teşekkür ederim, zahmet etmişsiniz

-Cihan: Görüşmek üzere, iyi akşamlar, hadi Emre sen gelmiyor musun?

-Emre: Sen git, benim Dilek hanım ile konuşmam gereken bir şey var

-Cihan: Tamam görüşürüz

-Elif: Vizde şuraları toplayalım hadi çocuklar

Emre ve Dilek bahçeye çıkar

-Dilek: Konuşmak istediğiniz şey ne Emre bey

-Emre: Böyle bir şeyi gerçekten hiçkimse için yapmadınız mı?

-Dilek: Emre bey öğrenmek istediğiniz şey ne tam olarak?

-Emre: Erkek arkadaşınız için de mi yapmadınız?

bugün gelmedi sanırım

-Dilek: Pekala bu konuya artık bir açıklık getireyim o zaman,

Erkek arkadaşımın olduğuna nereden kanaat getirdiniz bilmiyorum

ama, belli ki bu sizi rahatsız ediyor, erkek arkadaşım falan yok

-Emre: Telefonunuzda canımm diye biri kayıtlı ve sürekli

onunla konuşuyordunuz, sandım ki...

-Dilek: Emre bey, o Elif'ti, yurtdışında olduğu için sık sık

konuşuyorduk, siz o yüzden mi öyle davranıyorsunuz?

-Emre: Neyse geçmişte kaldı, demek erkek arkadaşınız yok,

bu özenli kutuyuda başka kimse için hazırlamadınız

-Dilek: Sorularınıza cevap alabildiğinize göre, sizi uğurlayayım

-Emre: Cevaplanmamış bir sorum daha var, hatırlatmak istemiyorum ama

inci restoranda ne yaşadınız? ve ne teklifi etti Kaan?

-Dilek: Cevap kotamı doldurdum Emre bey, sonra cevaplayayım bunlarıda

olur mu?

-Emre: Peki, zaten bugün çok yoruldunuz, görüşürüz

-Dilek: Güle güleyin Emre bey, görüşürüz

Emre gittikten sonra Dilek içeri girer

-Elif: Seninki anlattığın kadar varmış, çok yakışıklıymış

-Dilek: Benim ki değil o, eski patronum

-İdil: Seviyorsun kızım işte, nereden seninki olmuyor

-Kerem: Bence Emre de sana karşı boş değil, bugün gözleri

bir an olsun senden ayrılmadı

-Elif: Ne konuştu seninle şimdi?

-Dilek: Telefonumdaki canımm yazan kişiyi? erkek arkadaşım mı

değil mi onu sordu

-İdil: Yuh, Elif'i mi kıskanmış :D hahahaaa

-Dilek: Seninle sık sık konuşuyoruz ya, bir kaç kez onun yanındayken

aramıştın, telefonumda sen canımm diye ve yanında kalp olunca

yanlış anlamış, bir kaç kez ima etmişti ama duymamazlıktan

gelmiştim, yeter artık diyip sorusunu cevapladım

-Kerem: Ne dedin peki?

-Dilek: Erkek arkadaşımın olmadığını, canımm'ın Elif olduğunu

söyledim

-İdil: Ne tepki verdi?

-Dilek: Boş verin hadi işimize bakalım 

-Elif: Bakmayalım, anlat, mutlu oldu mu?

ah ya keşke söylemeseydin, biraz süründürürdüm onu, eğlence çıkardı

-Dilek: Öyle bir şey yapmana izin vermezdim

-Elif: Aman tamam be, bir şey yapmayız sevdiceğine

-İdil: Bence sen onu Avukat beyde dene

-Elif: O neden o?

-İdil: Bugün Cihan da gizli gizli sana bakıyordu

-Elif: Ahh güzelliğim başa bela tabi

-Dilek: Deli kız, hadi hadi şuraları toplayıp çıkalım,

bu arada hepinize çok teşekkür ederim, siz olmasaydınız

bugünün altından kalkamazdım, iyi ki varsınız

-Kerem: Lafı bile olmaz, her zaman yanındayız

-İdil: Aynen öyle, ne zaman istersen bir telefon yeterli

-Elif: Bende her zaman burada olamasam da, her zaman dinlemeye

konuşmaya hazırım, hatta nerede olursam olayım atlarım uçağa gelirim

biliyorsun

                         Devam Edecek...