DİLEK TAYGUN'UN KALEMİNDEN 'KALBİME FISILDA'

Bir kalp kaç defa sever, Orada Buket'e var mı yer, Söylesene Ömercim, Aşk pişmanlıkla mı gelir. :P

Eveeeet, yine harika bir kitap önerisi ile geldim yorobun :D

'Bir kalp ikinci kez aşık olabilir miydi?

Kalbini aşka, sevgiye, mutluluğa, en önemlisi de yaşamaya kapatmış bir adam Ömer Atay,

ve kendi mazbut dünyasından bir anda alınarak, ışıltılı bir hayata mahkûm edilen genç bir kadın,

Buket Say.'

'Dıştan peri masallarına özendiren, gerçekte ise nefretle bezenmiş bir hayat…'

Yakışıklı mı yakışıklı, güzel yeşil gözlü, zengin mi zengin ama bir o kadar da odun Ömer,

güzel kızımız Buket ile bir vasiyet yüzünden evlenir,

Buket ailesini korumak için kendini adeta feda eder,

Buket yaşadıkları yüzünden bedeni tir tir titresede Ömer'in karşısında 

başı dimdik durup ona diklenip,

sözünü sakınmıyordur.

Buket Ömer'in taşlaşmış kalbini yumuşatabilecek mi?

Ömer ve Buket birbirlerine iyi gelecekler mi?

yoksa pişmanlıklarla dolu bir hayata mı sürüklenecekler.

'Ömer Atay, yıllar önce kalbini aşka dair her şeye kapatmıştı. Sevgi, aşk, mutluluk gibi duygular onun için birer basit kelime halini alırken, sadece iş odaklı yaşamından ve süre gelen hayatından oldukça memnun bir adamdı. Ta ki dedesinin ani ölümü ile kendini bir anda istemediği bir evliliğin içinde bulana kadar. 

Buket Say, kendi halinde yaşayan sessiz, sakin bir genç kızdı. Hayat onun için ailesinden ve sakinlikten ibaretti. Bir gün, evine gelen iki adamla tüm hayatı bir anda değişmiş, kendini ait olmadığı bir evde ve ait olmadığı bir toplumun içinde bulmuştu. 

Bir adamın güç ve sevgi arasındaki bocalayışı…'

Bu kitap bir solukta okuyacağınız güzel bir roman :D
 

TAKERU SATOH - 'TAKERU NO PLAN DRIVE' 1.BÖLÜM [TÜRKÇE ALTYAZILI]

 

JAPONYALI ÜNLÜ OYUNCU  TAKERU SATOH YOUTUBE KANALINDAKİ

EĞLENCELİ VİDEO SERİLERİNDEN 'TAKERU NO PLAN DRIVE'

1.BÖLÜMÜ TÜRKÇE ALTYAZILI OLARAK SİZLERLE, İYİ SEYİRLER...

BÖYLE VİDEOLARIN DEVAMINI İSTİYORSANIZ LÜTFEN ABONE OLUN, YORUM YAPIN

BEĞENİN.

1.BÖLÜM LINK:

https://vimeo.com/1108074459

TAKERU NO PLAN DRIVE 1.BÖLÜM İZLE

DİLEK TAYGUN'UN KALEMİNDEN 'BENDEKİ SEN'

 

                                     

                                    DİLEK TAYGUN'UN KALEMİNDEN 'BENDEKİ SEN'

Baran Solmaz, Yıllarca çalışıp çabalayıp sonunda hedefine, istediği makama ulaşmasına az kalmış 30 yaşında bir adamdır, bu işe girerken işi kapmak için bir yalan söyler ve patronu Kaya bey ise

yalandan nefret eden biridir, ve Kaya bey Baran'dan bir şey ister,

Baran ne yapacağını bilmez halde kara kara düşünürken, yardımına arkadaşı Sarp yetişir

Ezgi, mutlu olduğu küçük dünyasında ve işinde gücünde olan, 20 yaşında bir kızdır,

bir gün telefonu çalar, karşısındaki kişi onu konuşturmaz ve yine de onunla lüks bir restoranda buluşmaya gider, karşısındaki yakışıklıyı görünce ona adeta vurulur ama aynı şey karşısındaki kişi için söylemek zordur, adam bir an önce ondan kurtulmak isterken, aslında kader onları birbirine çoktan bağlamıştır bile.

Aşkın, soğuk buz şelalesini bile nasıl zamanla eriteceğini göreceğiz,

bir yanlış numaranın nerelere kadar gideceğini göreceksiniz bu kitapta,

Baran ve Ezgi'nin geçmişte yaşadıklarını zorlukları, pişmanlıkları göreceksiniz bu kitapta,

daha fazla spoiler vermek isterdim ama bence biran önce kitabı alıp okumalısınız... 

BENİM GÜZEL ŞEFİM [HİKAYE]

- BENİM GÜZEL ŞEFİM -

TANITIM

- Dilek Sarı, 25 yaşında kendini adeta pasta ve tatlılar yapmaya odaklamış, yardımsever, neşeli, güzeller güzeli bir kızdır - Emre Emir Kaya, 26 yaşında Kaya restoran zincirinin bekar, yakışıklı ve babaannesi tarafından şımartılarak büyümüş ve onun sözünden hiç çıkmamış bir varistir Hayat bu ikiliyi nasıl bir araya getirecek? Neler olacak? Benim Güzel Şefim pek yakında...

--------

1.BÖLÜM:

Marmaris...

Emre her zaman ki sabah rutini için sabah 6'da uyanmış

ve sahile gidip sabah koşusunu yapmıştır

eve döndüğünde ev halkı kalkmış ve kahvaltı sofrası

hazırlanmaya başlamıştır bile

Emre babaannesi Behiye hanımı salonda gazete okurken görünce

yanına gider ve yanağından öper

-Emre: Günaydın ana kraliçem

-Behiye: Günaydın paşam, kahvaltı birazdan hazır olur

terli terli durma hasta olursun git duşunu al gel hemen

-Emre: Tamam hemen geliyorum

Emre duşunu alır sofraya iner, kahvaltı yaparlar

kahvaltıdan sonra her zaman ki gibi evde çalışanlar

sofrayı toplamadan önce Emre'nin annesi Nur hanıma

ve Emre'nin babası Haldun bey'e salonda kahvelerini

servis ederler, Emre işe gitmeden babası Haldun bey

onu yanına çağırır

-Emre: Benimle konuşmak istediğin önemli şey ne baba?

-Haldun bey: istanbul şubesine gitmeni istiyorum

orada sana daha çok ihtiyaç var

-Emre: Bir sorun mu var?

-Haldun bey: Etiler'deki şubenin Müdürünü

yaptığı bir hata yüzünden kovdum

oranın başına senin geçmeni istiyorum

-Nur hanım: Emre'den başkası yok mu da oğlumu gönderiyorsun Haldun

  

-Haldun: Nur, Emre ileride bütün işleri devralacak,

senin dizinin dibinde oturacak değil,

kaldı ki yakında evlenecek, o zaman ne yapacaksın?

-Emre: Baba daha kaç kere söylemem gerekecek, evliliğe 

sıcak bakmıyorum, düşünmüyorum, anne sende artık bana

sosyete arkadaşlarının kızlarını ayarlamaktan vazgeç

-Nur: Nilgün'ün neyini beğenmedin çok merak ediyorum

eğlenmeyi bilen güzel geniş çevresi olan biriydi

-Emre: Ya ne demezsin, çevresi fazla geniş,

güzelliği her yerinin estetik olmasından,

eğlencesi de her gece bar bar gezmesinden,

sağol ben almayayım

-Haldun: her neyse, bu akşam ilk uçakla istanbula git,

Nur, istanbuldaki evi hazırlat, oğluna bir süreliğine

veda et

-Nur: orada yalnız başına ne yapacak çocuk

-Haldun: Çocuk dediğin 26 yaşında koca adam

-Nur: Anne bir şey söyle

-Behiye: Merak etme kızım, bende Emre ile istanbula gidiyorum

-Haldun: Anne, tansiyonun var senin istanbul kalabalık sıcak

gitme sen

-Behiye: Ben senden izin aldım mı Haldun?

torumunla gidiyorum o kadar,

-Nur: Bende geliyorum o zaman

-Behiye: Sen kocanın yanında kal, ben ahretliğimi görmek için

hasret gidermek için gidiyorum

-Emre: Pekala, ana kraliçem ve ben akşam ilk uçakla gidiyoruz,

önce işe bir gideyim toparlayayım durumları

akşama görüşürüz 

-Haldun: bende birazdan geliyorum,  bir iki görüşmeden sonra

-Emre: Tamam baba

İstanbul...

Dilek anneannesi Ayşe'ye sütlü kahve ve geliştirmeye çalıştığı

bir tatlıyı da yanında bahçeye götürürken anneannesinin telefonda

konuştuğunu görür ve elindekileri masaya bırakır 

-Ayşe: Tamam o zaman geldiğinde görüşürüz Behiyecim

tamam tamam öyle yapmamamız pek münasip olur,

hasbihalimizi bende özledim, tamam Allaha amanet ol

-Dilek: Sultanım, kiminle konuşuyordun da yüzünde güller açtı?

-Ayşe: Ahretliğim, istanbula geliyormuş da buluşup hasbibal

edelim diyor

-Dilek: Ben daha önce tanışmadım galiba, hiç hatırlamıyorum

-Ayşe: Yıllar oldu görüşmeyeli, eskiden yakın otururduk ama sonra

taşındılar, telefonla görüştük sonra, senide merak ediyor

-Dilek: Bende senin yüzünü böyle güldüren ahretliğini çok merak ettim,

bu arada sana sütlü kahve yaptım, birde yeni bir tatlı yaptım

hala geliştirmeye çalışıyorum, tadı kötüyse kötü de lütfen

-Ayşe: Hmm tadalım bakalım

-Dilek: Nasıl?

-Ayşe: Hafif olmuş ama sütünü biraz daha az koy bir dahakine

-Dilek: Tamamdır not edildi

-Şeyma: Ne yapıyorsunuz burada bakalım?

-Ayşe: Torunumun yaptığı yeni tatlıyı deniyorum kızım

-Şeyma: Yine mi? Dilek anneannen deneme tahtası mı? 

hastalanıcak sonra

-Dilek: anne sen denemiyorsun, anneannem en azından

tadarak tarifi geliştirmeme yardımcı oluyor

-Şeyma: Hastalanırsa sorarım sana ama bunun hesabını

-Ayşe: Aaa karışma benim güzel şefime, ben kontrollü tadıyorum

Dilek git sen bir tabakta annene getir

Dilek Mutfağa gidince Ayşe kızı Şeyma'ya döner

-Ayşe: Karışma bu kıza bu kadar, yakında evlenecek,

kocasına yapar güzel güzel tatlılar, yemekler

şef olmak için o kadar yıl okudu, kırma hevesini

-Şeyma: Anne evliliğe sıcak bakmıyor biliyorsun

kaç kişi ile görüştürmeye çalıştık hepsine bahane buldu

yada beğenmedi biliyorsun

-Ayşe: Sen o işi artık bana bırak, ben onun beğeneceği

birini çıkaracağım karşısına

-Şeyma: Nasıl? aklında biri mi var yoksa?

-Ayşe: Şiiit sonra konuşuruz, Dilek geliyor

Ertesi gün...

Emre babannesinin ısrarı üzerine beraber etilerdeki

restorana giderler, babaanne torun güzel bir kahvaltı

yaparlar ve Emre bir yandan da müdür olarak işini yapar 

öğlenden sonra Behiye babaanne ahretliği Ayşe ile

Restoranda buluşur, Ayşe anneanne ise Behiye babaanne ile

planladıkları gibi yanında Dilek ile gelmiştir

-Behiye: Ah ne çok özlemişim seni ahretliğim, dur bakim

bu güzel kız yoksa senin torunun mu?

-Ayşe: Uzaklara taşındınız görüşemez olduk ahretliğim

kısmet bugüneymiş, evet torunum Dilek

-Dilek: Anneannem sürekli sizden bahsediyordu, 

anılarınızı anlatırdı bana, sizinle tanıştığıma

çok mutlu oldum Behiye hanım

-Behiye: Hem güzel, hem saygılı, maşallah

Behiye Garsonu çağırır

-Garson: Müdür bey nerede? misafirlerim geldi

neden gelip bir selam vermiyor? hemen müdürü çağır bana evladım

Bir süre sonra Emre gelir

-Emre: Buyrun beni arzu etmişsiniz ana-

pardon efendim

-Behiye: Size özel misafirlerim olduğunu söyledim ve müdür

olarak yaptığınız tek şey odanızda oturmak mı?

Kovulmak mı istiyorsunuz?

-Emre: Çok afedersiniz efendim, emrinizdeyim buyrun

-Behiye: Hemen yanıma otur

Dilek ne olduğunu anlamaz ama karşısında güzel gözlü

oldukça yakışıklı bir adam vardır

-Behiye: Tanıştırayım, buda benim torunum Emre,

buranın yeni müdürü, Emrecim hanımlarda Ahretliğim Ayşe

ve dünya güzeli torunu Dilek

-Emre: Memnun oldum efendim, babaannem sizden çok bahsetti,

(Dilek'e) sizde hoş geldiniz 

Emre ve Dilek birbirleri ile direk konuşmazlar

ve anneanne ve babaannelerinin sohbetine ara ara katılırlar

bir süre sonra bir masada ses yükselir

garson gelir durumu Emre'ye anlatır 

Sosyal medya fenomeni biri çekim yaparken sipariş

ettiği tremisu tatlısının tuzlu olduğunu iddea ediyor 

ve bu restorana kimsenin gelmemesi için restoranı

kötüleyeceğini söylüyordur, Emre sosyal medya fenomeni

kadını sakinleştirmeye çalışır ama pek başarılı olamaz

-Emre: Kusura bakmayın, bu işi çözmem lazım, babaanne istersen 

seni eve bırakayım

-Behiye: Sorun ne?

Emre üstü kapalı babaannesine olanı anlatır

-Behiye: Tatlıdan sorumlu şefe ulaşamıyor musun?

-Emre: Hayır ama bunun bedeli ağır olacak,

şimdilik bugünlük restoranı kapatıyorum çünkü bir kaç kişiden

daha aynı şikeyet geldi, şeker yerine tuz koymuş

-Ayşe: Aslında, restoranı kapatmana gerek yok, bu işi çok kolay

çözebilecek biri var Emre oğlum

-Emre: Nasıl? kim?

-Dilek: Anneanne, karışmasam daha iyi

-Ayşe: Bu senin için çocuk oyuncağı Dilek, hadi kızım

-Emre: Buna gerek yok, ben halledebilirim

-Behiye: Bende rica ediyorum Dilek kızım

-Dilek: Mutfak ne tarafta?

-Emre: Ne? Ama-

-Behiye: Ben izin verdim, mutfak şu kapının arkası Dilek

Dilek Mutfağa girer kolları sıvar mutfak personelinden

malzemeleri ister

-Emre: Şuan tam olarak ne yapıyorsunuz?

-Dilek: Kaleminizi alabilir miyim?

Emre şaşkınlıkla Dilek'i izler, kalemini Dilek'e verir

Dilek saçını toplar 

-Dilek: Tremisu, bana sadece 20 dakika verin  

-Emre: Tremisu öyle hemen yapılıp servis edilecek birşey değil,

soğuma süresi vs var

-Dilek: Siz gidip müşteriyi oyalamaya çalışın isterseniz

herkes kendi işini yaparsa...

-Emre: Umarın restoranı komple kapatmak zorunda kalmayız

Dilek söylediği gibi farklı bir teknik ve sunum ile

tremisudan şikayet eden müşterilere tatlıyı ikram eder

tatlının tadına bakan müşteriler oldukça beğenirler

sosyal medya fenomeni ise adeta bayılır ve hemen bunu

videoya çeker, herkese bu mekanın tremisusunun lezzetli olduğunu

mutlaka denemeleri gerektiğini söyler

Dilek masaya döner, Emre de peşinden gider

-Ayşe: Aferin kızıma

-Behiye: Garson, evladım o tremisudan bizede getir lütfen

-Emre: Ana kraliçem sen yemesen daha iyi

-Dilek: Bence dokunmaz ama Anneanne sende yeme bence

sonra hastalanırsın 

-Behiye: Ben denemek istiyorum

-Ayşe: Bende 

-Dilek ve Emre aynı anda: Olmaz

-Behiye: Tamam ama bir şartla yemeyiz, bizim yerimize

siz tadına bakacaksınız

-Dilek: Olur

-Emre: Olmaz

-Dilek: Merak etmeyin zehirlenmezsiniz

-Emre: Ben bir müşterilerle ilgileneyim müsaadenizle

-Behiye: Siz onun kusuruna bakmayın, aslında Emre

gerçekten tatlı yiyemiyor

-Ayşe: Neden?

-Behiye: Küçükken bir zehirlenme yaşadı, o zamandan beri

ağzına tatlı sürmez, bazen ben zorluyorum ama yiyemiyor

-Dilek: Ben, bilmiyordum çok üzgünüm Behiye hanım

Dilek'in gözleri Emre'yi arar, yarasına tuz bastığı için

kendisini kötü hisseder, özür dilemek ister ama Emre

ortalıkta görünmez

Lavaboya gider gitmez hanımlar torunları hakkında konuşur

-Ayşe: Ne diyorsun Behiye, sende olur mu bunlardan?

-Behiye: Sen bana güven ahretliğim, plan işliyor,

benim sıpa, senin saygılı hanım hanımcık üstelik marifetli prenses

gibisini nereden bulacak, Dilek onun evlilikle ilgili

düşüncesini değiştirecek eminim

-Ayşe: Aa Emre'ye haksızlık etme, o da oldukça saygılı

ve efendi, yakışıklı çocuk, umarım Dilek'inde evlilikle

ilgili düşüncesi değişir, yoksa turşusunu kuracağız biz bunların

-Behiye: Hahahaha alemsin ahretliğim, ee Şeyma kızım nasıl?

Dilek'in ağzından...

Bilmeden bir pot kırmıştım ve Emre masadan hem kızgın hem üzgün

bir şekilde kalktı, babaannesi durumu anlatınca kendimi kötü

hissettim ve gözlerim onu aradı, lavobaya gitme bahanesi ile

masadan kalktım ve kapısında Müdür yazan odanın önüne geldim

kapı aralıktı ve Emre sinirli bir şekilde telefonla konuşuyordu

konuşmasının sonuna kulak misafiri oldum

-Emre: Ne demek başka istifa ettim başka şef bulun,

seni buna pişman ederim, hemen işe dönüyorsun, alo alo

Allah kahretsin, Alo Cihan, hemen Şef Cahit Akman hakkında

suç duyurusunda bulunuyorsun ve yasal işlem başlatıyoruz

akşam buluşup detayları anlatırım

Emre'nin ağzından...

Telefonla konuşmam bittiğinde kapı çalındı

ve o sitres ile sesim yüksek çıktı

-Emre: NE VAR! 

Karşımda saçları kalemimle toplanmış ama bunun farkında

olmayan mahçup bir kız vardı

-Dilek: Müsaitseniz-

-Emre: Şuan çok yanlış bir zaman lütfen çık odamdan

-Dilek: Ben sadece-

-Emre: anlatamadım galiba işim başımdan aşkın, çık odamdan

Dilek üzgün bir şekilde çıkar ve masaya döner, acil işi çıktığını

gitmesi gerektiğini söyler, anneannesi ahretliği ile daha da sohbet  

edeceğini söyler ve kalır

Emre masaya döndüğünde Dilek'i göremez, Ayşe hanım

işi çıktığını ve gittiğini söyler, Behiye ve Emre

Ayşe'yi eve bırakırlar, Katlı balkonu ve şirin bahçesi olan 

Ahşaptan bir evde oturuyorlardır

-Behiye: Gelmişken Şeyma'yı da bir göreyim

-Ayşe: Tabiki ahretliğim buyrun 

-Emre: Ben burada bekleyeyim babaanne

-Ayşe: Olmaz öyle şey evladım, dışarısı soğuk, gel bir

çayımızı iç, için ısınır

Emre ve Behiye eve girerler, çaylarını içerken

Ayşe Dilek'i sorar

-Ayşe: Dilek hala gelmedi mi Şeyma?

-Şeyma: Yok anne, dükkandaymış hala

-Behiye: Ne dükkanı?

-Şeyma: Aslında Dilek yurtdışında şeflik eğitimini 

tamamladıktan sonra butik bir tatlıcı açtı

-Ayşe: Rahmetli babasının şirketini devralmak istemedi,

butik tatlıcısı yerine daha güzel büyük bir tatlı dükkanı

aç dedik hatta iyi teklifler aldı ünlü şeflerden ama

kabul etmedi, butik tatlı dükkanı şuan tadilatta

fakat hergün orada vakit geçiriyor

-Behiye: Maşallah maşallah

-Şeyma: Aslında epeyde geç oldu, nerede kaldı bu kız?

telefonuda kapalı, anne başına bir şey gelmiş olmasın

-Ayşe: Hemen telaş etme, gelir, heh bak geldi bile

-Şeyma: Dilek saat kaç?

-Dilek: Anne! Behiye hanım-

-Şeyma: Saat kaç?

-Dilek: 11, geç kaldım evet ama-

-Ayşe: Tamam uzatma Şeyma, misafirlerimiz var

Emre ara ara çaktırmadan Dilek'e baksada Dilek ona

bakmıyordur, Dilek her ne kadar Emre'ye bakmasa da

ona bir özür borçlu olduğunu biliyordur

Ertesi gün...

Dilek tüm gece uyuyamaz ve elinde Emre'den aldığı ve vermeyi

unuttuğu kalemi ile düşüncelere dalar ve bir karar verir

sabah hazırlanır kahvaltısını yapar ve elinde bir kaç kağıt ile

Kaya Restoranına gider, Emre'nin kapısını çalar içeri girer

-Dilek: Günaydın Emre bey, dünden bugüne tatlı şefi bulabildiniz mi?

-Emre: Günaydın da sizin burada ne işiniz var?

-Dilek: Şef arıyor musunuz hala?

-Emre: Evet de-

-Dilek: O halde buldunuz artık, buyrun CV'm ve belgelerim

-Emre: Cidden ne yapmaya çalışıyorsunuz?

-Dilek: Özür dilemeye, kendimi affettirmeye çalışıyorum

-Emre: Buna gerek yok

-Dilek: Dün için gerçekten özür dilerim, bilmiyordum

-Emre: Önemli değil, aslında bende-

-Dilek: Dükkanım tadilatta, ve boş oturmayı sevenlerden

değilim, sizinde tatlı şefine ihtiyacınız var,

ve tadilat bitene kadar, geçiçi olarak size yardım edebilirim

-Emre: Peki kabul edersem, diğer şef gibi kaçıp gitmeyeceğinizi

nereden bileceğim?

-Dilek: Ben işimi severek yapanlardanım, sözleşme imzalayabilirim

-Emre: Pekala, o zaman sözleşme yapalım, şu kağıda

istediğiniz miktarı yazın

-Dilek: ücret istemiyorum, karşılığında başka bir şey istiyorum

-Emre: Nedir?

-Dilek: Mutfağım tadilatta, evin mutfağınıda işgal ettiğim için

annem köpürüyor, mesai bitiminde mutfağı kullanmama izin vereceksiniz

-Emre: Kabul ama sözleşmeye belirlediğim ücreti alacaksınız

anca öyle kabul ederim

Devamı Gelecek...

---

2.BÖLÜM...

Dilek'in ağzından...

Sözleşme şartlarını kabul edip Kaya restoranda çalışmaya

başlayalı 2 hafta oldu, ve mutfak ekibi benden

hiç haz etmedikleri gibi şeflerinin işi bırakmasına

benim sebep olduğumu düşünüyorlardı, Emre'ye fark ettirmeden

neredeyse tatlı menüsünün hepsini tek başıma hazırlıyorum,

akşam her zamanki gibi mutfağı kapattıktan sonra 

personel gidince yeni tarifler denemeye koyuldum

Emre'nin ağzından...

Cüzdanımı restoranda unuttuğum için restorana geri döndüm

mutfaktan sesler geldiğini görünce oraya yöneldim,

Dilek konsantra olmuş bir şekilde yeni bir şeyler deniyordu,

bir süre kapının kenarından onu izledim, şef kebinin altından

inatla çıkan ve yüzüne düşen saçını düzelltmeye çalışırken

yüzü hep un oldu, o hali beni tebessüm ettirdi ve

yanına gidip o dertten onu kurtarmak istedim

-Emre: Yardım etmemi ister misiniz?

-Dilek: Emre bey, ödümü kopardınız, siz gitmemiş miydiniz?

-Emre: Cüzdanımı unuttuğum için geri döndüm, de asıl siz

neden hala gitmediniz?

-Dilek: Gördüğünüz gibi Tarif deniyorum

Emre Dilek'in önüne gelen ve onu rahatsız eden saçını düzeltir

bir adım geri çekilir

-Dilek: Te- Teşekkür ederim

-Emre: Rica ederim, nedir bu yaptığınız?

-Dilek: Vişneli yaban mersinli diyet kek

-Emre: Hmm güzel kokuyor, peki saat 10 olmuş, yemek yediniz dimi?

-Dilek: Henüz fırsat bulamadım, eve gidince yerim

-Emre: Anlaşıldı, spagetti sever misiniz?

-Dilek: Severim de ne yapıyorsunuz şuan?

Emre ceketini çıkartır, gömleğinin kollarını kıvırır 

ve 2 kişilik spagetti yaparken Dilek hayran hayran onu izler

Emre oldukça yakışıklı ve karizmatiktir, spor yaptığı için de

kol kasları ve vücudu oldukça fittir,

Emre ona bakmak için başını çevirdiğinde ise eli ayağına dolanır

ve elindeki tabağı düşürür ve paramparça olur,

Emre Dilek'in yanına gider sorun olmadığını söyler

ve Dilek'i oturtur, kendisi süpürür ve makarna ve sosu da hazırlar

-Emre: Evet hazır, deneyin bakalım nasıl?

-Dilek: Hmm Emre bey bu çok lezzetli olmuş, sosundaki taze

fesleyen çok yakışmış, elinize sağlık

-Emre: Afiyet olsun

-Dilek: Keşke sizde benim bu yaptığımı tadabilseniz

-Emre: Belki bir gün, hadi yiyin soğutmadan,

personelden memnun musunuz?

-Dilek: Hı hı

O sırada Dilek'in annesi Şeyma arar

-Dilek: Efendim anne?

-Şeyma: Saat kaç oldu gelmiyor musun hala?

-Dilek: Restorandayım, biraz sonra çıkacağım anne

-Şeyma: Tamam çok geç kalma, yanlız mısın?

-Dilek: Hayır, Emre bey var

-Şeyma: Tamam selam söyle, geç kalma

-Dilek: annemin size selamı var, şurayı toplayıp çıkmam lazım

-Emre: Aleykümselam, beraber halledelim, sizi eve bırakırım ben

-Dilek: Siz zahmet etmeyin, ben hallederim ve evime kendim gidebilirim

-Emre: Elbette gidebilirsiniz ama rica ediyorum, ben bırakayım sizi

ayrıca ana kraliçem duyarsa dilinden kurtulamam :D

-Dilek: Biliyor musunuz bende anneanneme aslında hep Sultanım derim,

küçüklüğümden beri, sizinde babaannenize ana kraliçe diye hitap 

ettiğinizi duyunca şaşırmıştım

-Emre: Aslında küçüklükten beri benim her zaman arkamda olan

her şeyde destekçim olan babannemdir, az kurtarmadı beni anne babamın

elinden :D babaanneme öyle hitap etmemin sebebi hem onun hoşuna gitmesi

hemde evde onun sözünün geçmesi, ve onu çok sevdiğimden tabiki

-Dilek: Çok güzel bir ilişkiniz var babaanne torun

-Emre: Gördüğüm kadarı ile aynı şey sizin içinde geçerli

Emre Dilek'e yardım eder ve mutfağı hem sohbet ederler hem toplarlar

sonrada Emre onu evine bırakır ve o da kendi evine gider

Behiye hanım salonda oturuyordur

-Emre: Ana kraliçem sen daha uyumadın mı?

-Behiye: Uyumadım, tesbih çekiyordum, sen nerelerdeydin?

-Emre: Restorandaydım

-Behiye: Restoranın kapanma saati çoktan geçmedi mi peki hayta?

-Emre: Nereye varmaya çalışıyorsun ana kraliçem söyle hadi

-Behiye: Bir yere varmaya çalışmıyorum paşam, ama bu akşam

biraz farklı gibisin gibi geldi bana, neyse ne yaptın restoranda?

yemek saatini kaçırdın, bir şeyler hazırlatayım mı sana?

-Emre: Yok ben restoranda yedim, yarın sabah 2 kat daha kalori

yakmam gerekicek

-Behiye: Neden? ne yedin o kadar?

-Emre: makarna, biliyorsun Ayşe teyzenin torunu geçiçi olarak

bizim restoranda çalışıyor, akşamları restoran kapandığında

mutfağı kullanma izni var, bu akşam da 

cüzdanımı unuttuğum için restorana geri döndüğümde çalıştığını

gördüm, henüz yemek yemediğini öğrenince makarna yaptım,

yalnız yemek istemez diye de ona eşlik ettim

-Behiye: Aferin benim paşama, peki eve nasıl gitti?

-Emre: Merak etme ana kraliçem kendisini sağ sağlim 

evine bıraktım, öyle geldim

-Behiye: Aferin, yalnız bırakma onu, bu saatte kim arıyor?

Dilek mi yoksa?

-Emre: Babanne, senin uykun gelmedi mi hala?

ayrıca arayan Cihan

-Behiye: Tamam tamam hadi sen rahat konuş ben odama gidiyorum,

o haytaya da söyle bir ara yemeğe gelsin, yüzüne hasret kaldık

gönül koyacağım artık

-Emre: Duydun mu Ana kraliçeyi Cihan?

-Cihan: Duydum, en kısa zamanda geleceğim Behiye Sultan

-Emre: Allah rahatlık versin ana kraliçem, sen neden aramıştın

kardeşim? bir gelişme mi var?

-Cihan: Var kardeşim yarın restorana geleceğim, yüz yüze

anlatmam lazım, haberler pek iyi sayılmaz.

Ertesi gün... Kaya Restoran...

Dilek'in ağzından...

yaptığım tatlıların sürekli mutfak personeli tarafından

sabote edilmesi beni sonunda çileden çıkardı ve

peroneli azarlayıp hava alıp sinirimin geçmesi için

restoranın bahçesine çıktım

Emre'nin ağzından...

Mutfaktaki bağırma sesi tüm restoranı inletip müşterileri

rahatsız ettiği için hemen olaya müdehale etmek için

mutfağa gittim ve personel Dilek'in birden bağırmaya

başladığını ne olduğunu anlamadıklarını söylediler,

Dilek'i ararken bahçede görüp yanına gittim

-Emre: Dilek hanım siz ne yaptığınızı sanıyorsunuz?

-Dilek: Ne yapmışım?

-Emre: Burası seçkin bir restoran, burada öyle sesinizi yükseltemezsiniz

-Dilek: Peki o hale nasıl geldiğimi personelinize sordunuz mu?

-Emre: Evet sordum, ve peronelime iyi davranmanızı öneririm,

dediğim gibi burası seçkin bir restoran, mahalle restoranlarına

benzemez

Emre'nin son söylediği Dilek'in çok ağrına gitmiştir

-Dilek: Bir an önce yeni bir şef bulun ki, bende mahalle restoranlarına

geri döneyim, elit restoranınıza zarar gelmesin

Dilek arkasını döner ve mutfağa gider her şeyi baştan yapmaya başlar,

işini bitirir ve Emre'ye haber vermeden işi bitince çıkar,

tadilattaki butik pastanesine gider

Emre ise Cihan ile toplantısı bittikten sonra

çıkmadan mutfağa uğrar ve Dilek'i göremeyince

personelden çıktığını öğrenir, 

-Cihan: Yeni bir mekan açılmış hadi oraya akalım

-Emre: Yok ya keyfim yok pek

-Cihan: Tamam işte keyfini yerine getirir, hadi hadi yürü

-Emre: Tamam ama çok kalmam

Emre yaptığı eşşekliği ve Dilek'in tavrını aklından çıkaramıyordur

-Cihan: Beğenmedin mi mekanı? Aloo kime diyorum

-Emre: Kusura bakma kardeşim bugün pek havamda değilim  

-Cihan: Ne oldu? anlat da çözelim havan yerine gelsin

-Emre: Boşver, ben gidiyorum, sen takıl bana aldırma,

sonra görüşürüz

2 Gün sonra...

Dilek sabah erkenden gelip işini yapıp erkenden de çıkıyordur

akşamları mutfağı kullanmayı bırakmıştır

Emre Dilek'in 2 gündür onun yüzüne bile bakmadan işini yapıp

akşam mutfağı kullanmaması canını sıkıyordur,

sahi Emreye ne oluyordu, eskiden olsa umursamaz, böyle bir olay

olsa anında o şefi kovar, kimsenin gözünün yaşına bakmazdı,

ama konu Dilek olunca tereddüt ediyordu, bu kızda ne vardı ki

onun yüzüne bile bakmaması canını bu kadar çok sıkmaya başlamıştı

-Behiye: Paşamın canını sıkan bir şey mi var? 

-Emre: Yok, ne olabilir ki babaanne, yorgunum biraz

-Behiye: Emin misin? yüzün hiç öyle demiyor

-Emre: Biraz dinlenirsem geçer, merak etme, odama çıkıyorum

iyi geceler babaanne

Behiye hanım Emre gider gitmez Dilek'in anneannesi Ayşe hanımı arar

-Behiye: Ahretliğim senin cehpede durum ne? 

var mı bir değişiklik Dilek'te?

-Ayşe: 2 gündür keyfi pek yok, restorana gidiyor, sonrasında

butik pastanesine gidiyor, geç saatlere kadar orada kalıyor,

biraz bizimle oturuyor ama hep dalıp dalıp gidiyor

Emre nasıl?

-Behiye: Emre'ninde 2 gündür keyfi yok, yorgunum falan diyor ama

bunların arasında bir şey geçmiş 

-Ayşe: Öyle mi diyorsun ahretliğim? ne yapacağız peki?

-Behiye: Kendi hallerine bırakmayacağız ama müdehale de

etmeyeceğiz

-Ayşe: Nasıl?

-Behiye: Şöyle yapacağız...

Devam Edecek...

-------------

3.BÖLÜM...

Ertesi gün...

Emre gelmeden önce Dilek erkenden tatlıları hallederken

yine mutfak personelin sabotajı ile karşılaşır

önce ağız dalaşı yaparlar sonrada kadın personelden biri

Dilek'e tokat atar, Dilek de tam karşılık verdiği sırada

Emre gelir ve öfkeyle Dilek'e bakar

-Emre: Ne oluyor burada?

-Tokat yiyen Sude: Dilek şef birden tokat attı Emre bey

ne olduğunu anlamadım bile, ben ne yanlış yaptım size Dilek şef

-Emre: Öyle mi oldu? (mutfak ekibine sorar)

-Ekipten bir kaç kişi: Evet Emre bey

-Emre: Siz işinize dönün, Dilek hanım sizde odama gelin HEMEN

-Dilek: Buyrun

-Emre: Yo yo siz buyrun, sizin sorununuz ne?

personelime neden tokat attınız?

-Dilek: Cidden yoruldum bu durumdan, kendimi açıklamaya

çalışmaktan, Yeni bir şef bulana kadar sabredecektim ama

benden bu kadar Emre bey, yeter artık

-Emre: Ne! buda ne demek şimdi

-Dilek: Şeflerine saygısı olmayan bir ekiple çalışamam demek

istifa ediyorum, anlaşmayı tek taraflı fes ediyorum

mutlu olun, artık ben yokum

Dilek kapıyı çarpıp çıkarken Cihan girer

-Cihan: Oww kasırga vurmuş burayı, kim bu güzellik

-Emre: Sana bahsettiğim yeni şef, babaannemin arkadaşının torunu

-Cihan: Öyle mi? bekar mı?

-Emre: Cihaaan

-Cihan: Tamam tamam, sorun ne? ne oldu?

-Emre: Bişeyler yanlış gidiyor, personel ile geçinemiyor

bugün de personele tokat atmış, çekip gitti şimdide

-Cihan: Sen üzüldün mü yoksa gittiği için

-Emre: Ne üzüleceğim ya, yeni bir şef bulmam lazım acil

-Cihan: Senin bu kızla sözleşmen yokmuydu? öyle gitmesine

izin mi vereceksin?

-Emre: Onu sonra düşüneceğim, sen neden geldin? 

bir gelişme mi var?

-Cihan: Personelinde bir köstebek olabilir

-Emre: Nasıl?

-Cihan: Senin şu kaçak şef Cahit Akman,

rakip firmada çalışmaya başlayınca

burada seni bitirmek için zarara sokmak için sabotaj yapmaya

başlamış olabilir, ulaştığım bilgiler bu yönde

-Emre: Yani Dilek haklı olabilir diyorsun

-Cihan: Köstebek Dilek'de olabilir

-Emre: Hayır o değil

-Cihan: Bu kadar eminsin, hmm kardeşim, sana neler oluyor

eskiden böyle değildin, herkes senin gözünde şüpheli olurdu

-Emre: Senin baroda işin falan yok mu?

git dosyalarını incele, dava falan çöz hadi

işim var benim

Kapı çalar ve temizlik görevlisi Yasemin abla içeri girer

-Yasemin: Emre bey müsait misiniz?

-Emre: İçeri gelin Yasemin hanım, görüşürüz Cihan

-Yasemin: Şey Emre bey, bir maruzatım vardı

-Emre: Oturun lütfen, sizi dinliyorum

-Yasemin: Dilek şefi yanlış anladınız, ben her şeyi gördüm

hatta videoya çektim bakın,

Dilek şef geldiği günden beri her şeyi tek başına yapıyor,

personel ona yardım etmek yerine sürekli engel oluyorlar,

bugün de yine menüyü hazırlarken personel onu kışkırtmaya

çalıştı ve menüdeki malzemeleri çöpe attılar,

Bunu neden yaptığını Dilek şef sorunca Sude hanım ona tokat attı

ve Dilek şef ona karşılık verdi, yani bunu başlatan

Sude hanımdı, bunları size anlatıp anlatmamakta kararsız kaldım ama  

 

-Emre: Tamam Yasemin hanım siz işinize dönebilirsiniz,

bunları bana anlattığınızı kimseye söylemeyin

gerisi ile ben ilgileneceğim

Emre mutfağa gider perseoneli toplar

-Emre: Artık Dilek şef yok, tüm menüyü

siz hazırlayacaksınız, soru sormak yok, herkes işine

Dilek Hızlı hızlı yürürken telefonu çalar

arayan en yakın arkadaşı Elif'tir

Dilek Elif ile dertleşirken kendi dükkanına gider

telefon konuşması bitince de Emre onu aramaya devam eder

ama telefonunu açmaz, akşam olur evine gider

-Şeyma: Dilek hadi sofra hazır, elini yüzünü yıka yemeye gel hemen

-Dilek: Tamam anne

-Şeyma: Ne oldu yine bu kıza, bugün yüzü sirke satıyor

-Ayşe: Yarın ben onun keyfini yerine getireceğim

-Şeyma: Aklında ne var anne?

-Ayşe: Behiye yazlığına davet etti, hep birlikte

oraya gideceğiz, Dilek içinde bir değişiklik olur

-Şeyma: Siz yine bir plan peşindesiniz ya hayır olsun bakalım,

ama ben gelemem

-Dilek: Nereye gelemezsin anne?

-Ayşe: Yarın bir arkadaşım bizi yazlığına davet etti,

bende çok sıkıldım evde, ızgara balık falan yapacağız,

orman havası da iyi gelir, ama annen gelmiyor

-Dilek: Neden? ayrıca bende gelemem

-Şeyma: Yarın hafta sonu, Ay ben kıyı köşe temizlik yapacağım

ayağımın altında dolanmayın, hiç bir yere gidemem

anneanneni de yalnız gönderemeyiz

-Ayşe: Dilek kırma anneanneni gel hadi beraber gidelim

-Dilek: Ben sultanımı hiç kırar mıyım, tamam anneanne torun

gezelim yarın, ama kendini yormak yok tamam 

Behiye hanım Emre ile salonda otururken Emre'nin dalgın olduğunu görür

-Behiye: Emre, oğlum bugün kötü bir şey mi oldu?

baban yada annen canını sıkacak bir şey mi dedi yoksa?

-Emre: Yok babaanne iş güç meseleleri işte

-Behiye: İş güç seni de bunaltmış bak ne diyeceğim,

yarın sapancadaki yazlığa gidelim, şöyle babaanne torun

ızgara balık keyfi yapalım ne dersin?

-Emre: Restoran ne olacak ana kraliçe?

-Behiye: Aman restoran bir günde batmaz merak etme,

hadi hadi yarın gidiyoruz, erken yat sende, iyi geceler

-Emre: İyi geceler babaanne, uyku tutarsa tabi uyurum

Dediği gibi Emre'yi o gece uyku tutmaz ve sabah erkenden yola

koyulurlar, aynı şekilde Dilek ve anneannesi de ayrı ayrı

giderler, Emre markete ve balıkçıya uğrar alışverişi yapar

ve yola devam ederler, sapancaya ilk varan Emre ve Behiye olur

-Emre: Babaanne yardımcılar nerede?

-Behiye: Dün evi temizlediler bugün yarın izinliler,

ah geldiler sonunda

-Emre: Birini mi bekliyorduk?

-Behiye: Sana söylemeyi unuttum bak, Ahretliğimi ve Dilek'i de

davet etmiştim

  

-Emre: Ne! Dilek mi?

Emre hemen üstünü başını düzeltir saçını düzeltir

Dilek karşısında Behiye hanımı ve Emre'yi görünce anneannesine döner

-Dilek: Anneannecim, bana söylemek istediğin ama söylemediğin

bir şey var mı?

-Ayşe: E söyledim ya kızım, arkadaşım davet etti diye

-Behiye: Hoş geldiniz ahretliğim

-Ayşe: Hoş bulduk ahretliğim, buranın havası ne güzelmiş böyle

-Emre: Hoş geldiniz Ayşe teyze, Dilek hanım

-Ayşe: Hoş bulduk Emre evladım

-Behiye: Dilek kızım geçsene şöyle ayakta kaldın,

biraz soluklanalım etrafta biraz yürüyüş yapalım seninle Ahretliğim

Emre çocuğum sende Dilek'e etrafı gezdir istersen

-Emre: Olur

-Dilek: Olmaz, gerek yok yani ben böyle iyiyim Behiye teyze

hatta ben biraz yürüyüş yapayım darlandım çünkü

-Behiye: Emre, yalnız bırakma hadi oğlum

Emre Dilek'in peşinden gider

-Dilek: Gelmeyin peşimden

-Emre: Bayıldığımdan değil babaannem istedi

ayrıca benim telefonlarıma neden cevap verilmiyor dünden beri

-Dilek: Pardon, size hatırlatırım, sözleşmeyi fes etmiştim dün

-Emre: O fes geçerli değil, onu bi geçelim de, beni bir dinlermisiniz

-Dilek: Siz beni dinliyor muydunuz? hayır, o yüzden lütfen rahat bırakın

beni Emre bey

-Emre: Konuşmamız lazım, Dilek hanım, Dilek dur, Özür dilerim

Dilek bir anda durur arkasını döner

-Emre: Özür dilerim, her şeyi öğrendim ve sizi dinlemediğim için

hatalıyım, bir daha olmayacak böyle bir şey

lütfen affedin beni

-Dilek: Nasıl oldu bu? nasıl öğrendiniz?

-Emre: Temizlik görevlisi Yasemin hanım, her şeyi anlattı

neden bana daha önce söylemediniz?

-Dilek: Söyleseydim dinleyecekmiydiniz? 

-Emre: Aslında başka bir durum var, onu çözmeye çalışıyorum

O esnada onlara bakmaya çıkan Behiye babaanne ve Ayşe anneanne

onların muhabbet etmesinden pek bir mutlulardır

-Ayşe: Aralarında ne oldu bilmiyorum ama bizim kız biraz ketumdur

ne dersin Behiye, Emre ile olacaklar mı dersin?

-Behiye: Emre bugüne kadar hiç bir kızın peşinden gitmedi,

hep kızlar onun peşinden koştu, Dilek'in arkasından gitmesi

bu bir ilk

-Dilek: Soruma cevap vermediniz, anlatsaydım dinleyecek miydiniz?

tamam ben cevabımı aldım, geri dönelim Behiye teyze ve anneannem

merak etmiştir

-Behiye: Ah burada mıydınız çocuklar

-Ayşe: Bizde etrafı geziyorduk, temiz hava acıktırdı

-Dilek: Geldim anneanne

-Emre: Geliyorum babaanne

-Ayşe: Salatayı ben yapayım 

-Behiye: Olmaz ahretliğim, siz dinlenin, Emre ile ben çabucak

hazırlarız

-Dilek: Olmaz, siz iki hanım şuraya güzelce oturuyorsunuz

ve bu temiz havanın tadını çıkartıyorsunuz, 

gerisini ben hallederim

-Emre: Beraber hallederiz, balıkları ben halledeceğim zaten

siz salatayı yapabilirseniz...

-Ayşe: Siz ikiniz, neden sizli bizli konuşuyorsunuz hala?

-Behiye: Emre?

-Ayşe: Dilek? cevap vermeyecek misin?

-Emre: Aslında-

-Dilek: Böyle iyi, Emre bey benim patronum-du, artık değil,

sınırı aşmamayacağım

-Behiye: Emre Emir Kaya, otur hemen karşıma

Dilek sende otur kızım

Behiye hanım Emre'nin tam adını söylediyse gerçekten

kızmıştır ve Emre bunu çok iyi biliyordur,

diretmeden, kaçmadan sesizce babaannesinin karşısına oturur

Dilek de yan sandalyeye oturur

-Behiye: Dilek kızımı üzecek ne yaptın?

sana soruyorum Emre Emir Kaya

-Ayşe: Behiye sakin ol

-Behiye: Dilek kızım, Emre seni üzecek ne yaptı?

-Emre: Babaanne ben aslında-

-Dilek: Bir şey yapmadı, aslında zamanımın çoğunu Kaya restoranda

harcıyorum, kendi dükkanımdaki tadilat işleri ile ilgilenemiyorum

bu yüzden ayrılma kararı aldım, Emre beyin bir suçu yok

-Behiye: Öyle mi Emre?

-Emre: Aslında Dilek hanımı istemeyerek biraz kırdım ve özür diledim

-Behiye: Dilek doğru mu?

-Dilek: Büyütülecek bir şey değil, ben mutfağa geçiyorum

Mutfak neredeydi?

Emre Dilek'i mutfağa götürür, her şeyin yerini gösterir

kendide ızgarayı yakar

-Behiye: Ahretliğim bu ikisine inancım biraz daha arttı

-Ayşe: Hayırdır?

-Behiye: Emre asla kendi isteği ile kimseden özür dilemez,

bir keresinde lisedeyken arkadaşı ile kavga etmiş ve çocuğun

çenesini kırmıştı, ve özür dilemeyi reddetmiş, okuldan aradılar,

okula gidip zorla özür diletmiştim, sebebini sonradan öğrendim,

arkadaşı Emre'ye zorbalık etmeye kalkmış, o da dayanamamış

çocuğun çenesini kırmış

Dilek salata yapmayı bitirince, güzelce sofrayı kurarken

Emre bir anlık dalgınlıkla elini yakar, Dilek bunu görür

hemen yanına gider, elini tutar, yanan yeri kontrol etmek ister

-Dilek: Emre bey iyi misiniz?

hemen soğuk suya tutmanız lazım, gelin benimle

Dilek'in bu tavrı, onun için endişelenmiş olması Emre'yi gülümsetir

-Dilek: Siz soğuk suya tutmaya devam edin elinizi, ben krem bulmaya

çalışayım

Emre Dilek'i durdurur, elini kısa bir süre tutar bırakır

-Emre: Ben iyiyim

-Dilek: Nasıl iyisiniz, eliniz kıpkırmızı, canınız yanıyordur

-Emre: Benim için endişeleniyor musun?

-Dilek: Neden endişeleneyim, balıklar için endişeliyim

-Emre: Peki az önce babaannemin önünde beni neden korudunuz?

-Dilek: Behiye teyzeyi üzmek istemedim

-Emre: Öyle olsun bakalım, ben gideyim de endişelendiğiniz balıklar

yanmasın

-Ayşe: Emre iyi misin evladım?

-Emre: İyiyim Ayşe teyze

Yemek yenirken Emre'nin canı yandığı ara ara yüzünden belli

olduğu için, Dilek'in bir gözü istemsizce Emre'nin üstündedir,

yemek bittikten sonra Dilek ve Emre sofrayı kaldırır

Dilek Bulaşıkları makinaya atar sonrasında çantasından

yanık kremi alır ve Mutfakta çay koymaya kalkan Emre'ye uzatır

-Emre: Bu ne?

-Dilek: Cool davranmayı bir süre bırakın, canınız yanıyor belli,

bu yanık kremini sürün

-Emre: Teşekkür ederim

-Dilek: Çayı ben koyayım, siz kreminizi sürün lütfen

İrmik var mı?

-Emre: İrmik? bilmiyorum ki, bayadır gelmedim ve o işlerle 

yardımcılar ilgileniyordu,

şu dolaplara bir bakalım, neden lazım?

-Dilek: Balık sonrası helva olmazsa olmazdır,

helva yapacağım çayın yanına

-Emre: Yok sanırım, gidip alayım hemen, başka bir şey lazım mı?

-Dilek: Hayır gitmeyin, yani gerek yok, başka bir şey yapacağım,

siz lütfen elinizle ilgilenin

-Emre: Peki öyle olsun

Dilek un helvası yapar ama şerbetini öyle iyi ayarlar ki

hafif olur ve Emre'de belki yer diye umut eder

ama herkes beğenmesine rağmen Emre yine tatlı yemez 

çaylar içilir tatlılar yenir, sohbetler edilir

ve herkes kendine ayrılmış odasına çekilir,

Dilek uyuyamaz, camı açar ama bu onu kesmez ve sessizce

bahçeye iner, çimlerin üzerine oturur ve gökyüzünü izlerken

Emre'nin elinde polar ile gelip Dilek'in sırtına örtmesiyle

Dilek irkilir

-Emre: Korkuttum mu?

-Dilek: Yok boşluğuma geldi

-Emre: Geceleri burası bu mevsimde soğuk olur,

hastalanmayın, Sizide mi uyku tutmadı?

-Dilek: Teşekkür ederim, Ay çok parlak baksanıza

-Emre: Gerçekten öyle

-Dilek: Biliyor musunuz, küçükken Ay'ı izlemeyi,

gökyüzünü izleyip, yıldızları saymayı çok severdim   

-Emre: Artık sevmiyor musunuz?

-Dilek: Artık o kadar sevmiyorum,

O zamanlar en sevdiğim şeydi, çünkü babamla izlerdik

neyse, sizin küçükken sevdiğiniz unutamadığınız bir şey var mı?

-Emre: Gülmek yok ama

-Dilek: Siz bir anlatın da

-Emre: Küçükken 6 yaşında falan dünya benim etrafımda dönüyor sanırdım,

bir prens gibi hissederdim, beyaz atım bile vardı,

taaki büyüyüp işleri yavaş yavaş

devralacak eğitimleri alana kadar

Dilek dayanamaz güler, Emre'de onu izler, bu kız neden bu kadar

güzel gülüyordu, onun gülümsemesi kalbinin hızlı atmasına

sebep oluyordu

-Dilek: Çok pardon, tutamadım kendimi, ama şu var

siz bazen gerçekten dünya sizin etrafınızda dönüyormuş gibi

davranmaya devam ediyorsunuz

-Emre: Öyle mi yapıyorum? bu arada kalsanız olmaz mı

retorandan gitmeye kararlı mısınız?

-Dilek: Siz bugün bir sorunla uğraştığınızı söylemiştiniz

nedir o?

-Emre: Eski şefin bir köstebeği olduğunu düşünüyoruz,

onu bulmaya çalışıyorum, sizin şüphelendiğiniz biri var mıydı?

-Dilek: Bilmiyorum kimsenin günahını alamam

-Emre: Neyse yakında bulurum zaten, bu arada sözleşme olsun

yada olmasın, Kaya restoranın kapısı size her zaman açık,

o yaşanılan kötü olaylar içinde tekrar özür dilerim

bir daha yaşanmayacak öyle bir şey

umarım bağışlarsınız beni

-Dilek: Estağfurullah

O sırada Dilek'in telefonu çalar ekranda canım yazıyordur

ve yazının yanında kalp vardır, Yanında oturan Emre

ekrandaki yazıyı görür

-Dilek: Bunu açmam lazım Emre bey, pardon.

-Emre: Gecenin ikisinde arandığınıza göre, acil olmalı,

ben sizi yalnız bırakayım rahat konuşun

-Dilek: Teşekkürler

Emre'nin ağzından...

Ne güzel bir akşam geçirirken gelen arama moralimi bozmuştu

bu saatte arayan o canım kimdi?

Dilek'in canı kim?

yanına kalp koyduğuna göre acaba erkek arkadaşı mı var?

oysa bugün benim için endişelenmesi, beni düşünmesi

hoşuma gitmişti, konuşması için onu bahçede yalnız bıraktım

ve odama çıktım, pencereden onu izledim, gülümsüyordu konuşurken,

gülüşü kalbimin hızlı çarpmasına neden olsada, başka bir adamla

konuşurken gülümsüyor olması sinirimi bozmaya yetiyordu

                    Devam Edecek...

-------------------------

4.BÖLÜM

Ertesi sabah...

Dilek'in ağzından...

Temiz havanın verdiği huzurla sabah erkenden herkes uyurken kalktım

güzel bir kahvaltı sofrası hazırladım

bir süre sonra Anneannem ve Behiye hanım kalktı

gözlerim Emre'yi aradı belli ki hala uyanmamıştı

-Ayşe: Günaydın güzel torunum, erkencisin

-Dilek: Günaydın sultanım

-Behiye: Güzel kızım neden zahmet ettin, ben hazırlardım

-Dilek: Estağfurullah Behiye hanım ne zahmeti, ayrıca ben buradayken

yakışı kalmaz

-Behiye: Neden bu kadar erken kalktın? yoksa rahat edemedin mi?

-Dilek: Hayır hayır gayet rahat uyudum merak etmeyin,

temiz hava iyi geldi

-Ayşe: Şehrin kalabalığı gürültüsünden insan temiz havaları özler oldu

-Dilek: Şey, Emre bey uyanmadı sanırım

-Behiye: Emre mi, o çoktan uyanmış ormanda koşu yapıyordur,

biz başlayalım, o yetişir sofraya

-Dilek: Tamam, siz geçin sofraya bende çayları getiriyorum

Behiye ve Ayşe sofraya geçerken fısır fısır konuşurlarken

Emre'de gelir 

-Dilek: Günaydın Emre bey, kahvaltı hazır buyrun

-Behiye: Bak söylediğim gibi Koşuya gitmiş, Günaydın paşam,

hadi üstünü değiştirip hemen gel kahvaltıya

-Emre: Günaydın babaanne, size de günaydın Ayşe teyze,

yok ben kahvaltı yapmayacağım, bir kaç telefon görüşmem var,

siz devam edin

-Behiye: Emre, birkaç lokma bir şey ye bari, ayıp evladım,

Dilek o kadar hazırlamış

-Emre: Zahmet etmişsiniz Dilek hanım, babaannecim size afiyet olsun,

dediğim gibi bir kaç önemli telefon görüşmem var

Emre odasına çıkar, duşunu alır ve odasında otururken

Kankası Cihan arar bir gelişme olup olmadığını sorar

bir süre konuştuktan sonra Babası Haldun beyden arama gelir...

Dilek belli etmemeye çalışsa da Emre bey'in 

ona neden böyle davrandığını düşünüyordur,

Behiye hanım Dilek ile Emre yalnız konuşsun diye

bir tabak hazırlar ve Dilek'ten ricada bulunur

Emre'nin odasına kahvaltı tabağını götürmesini ister

ve istemeden de olsa Emre ile babasının telefon konuşmasına

şahit olur

-Emre: Biliyorum baba, sana halledeceğim dedim

-Haldun: Ne zaman halledeceksin Emre, itibarımız iki paralık olunca mı?

-Emre: Merak etme baba, bunun sorumlularının cezasız bırakmayacağım,

itibarın iki paralık olmayacak, sadece biraz daha zaman lazım

-Haldun: Zaman kalmadı, beni hayal kırıklığına uğratmaya devam etme

güvenimi kırma sakın, bu arada annenin telefonlarını da aç,

bak zor tutuyorum burada onu, her an yanına gelebilir haberin olsun

-Emre: Tamam baba, Anneme söyle bana kör randevu ayarlamayı bıraksın,

öyle açıcam telefonlarını, kör randevulara vaktim yok

-Haldun: Aman aman sakın beni annenle papaz etme, kendin hallet,

babaannenin sağlığı iyi mi?

-Emre: Sağlığı iyi gibi, sapancadayız, arkadaşı ile vakit geçiriyor

keyfi yerinde

-Haldun: iyi bakalım, sakın üzme babaanneni, selam söyle

Emre telefonu kapatır kapatmaz Dilek kapıyı tıklatır 

ve Emre kapıyı açar

-Emre: Kahvaltı yapmayacağımı söylemiştim size, geri götürün lütfen

-Dilek: Behiye hanım gönderdi, mutlaka yemenizi söyledi

-Emre: Geri götürün

-Dilek: Emre bey, sizi kızdıracak bir şey mi yaptım?

neden bana böyle davranıyorsunuz?

-Emre: Nasıl davranıyorum?

-Dilek: Akşamdan farklı, eğer benim burada olmamdan rahatsızsanız

zaten birazdan gideceğim, ama sizi kızdıracak bir şey yaptıysam da

yüzüme karşı söylemenizi tercih ederim

Dilek'in telefonu çalar, meşgule verir

-Emre: Telefona cevap verseydiniz keşke, erkek arkadaşınız 

merak etmiştir belki

-Dilek: Ne! 

-Emre: Lütfen çıkar mısınız odamdan, telefon görüşmesi yapmam lazım

Emre'nin ağzından...

Gece pek uyku tutmayınca hava biraz aydınlanır aydınlanmaz

ormana koşuya çıktım, geldiğimde Dilek tüm güzelliği ile

ve gülümsemesiyle karşımda duruyordu, kalbim yine

hızla atmaya başlamıştı işte, bu kızı her gördüğümde 

kalbim patlayacak gibi atmaya devam ediyordu,

güzel bir kahvaltı sofrası hazırlamıştı,

ama aklıma birden akşamki telefondaki canımmm yazısı ve yanındaki

kalp gelince ister istemez soğuk davranmaya başladım,

odama çıkıp duşumu alıp önce Cihan ile konuştum,

şefin elinde, restorandan gitmeden önce kurduğu tuzak ile

restoranın itibarına zarar verecek bir delil olduğunu

öğrendiğini söyledi, o delil niteliğinde belgenin mutlaka

orjinalini ondan alıp gerçeği açığa çıkarmam gerekiyor,

babamla konuştuktan sonra Dilek odama geldi o kızgınlıkla

onu odadan kovdum, sonradan pişman olsam da

erkek arkadaşı olduğu düşüncesi kalbimin sıkışmasına yetti bile

Dilek kahvaltı sofrasına döner, tepsiyi gören Behiye Emre'ye

bunun hesabını sonra sormaya karar verir, Dilek kahvaltı sofrasını

kaldırır, mutfağı tertemiz eder, odasına gider eşyalarını toplar

ve anneannesini ikna edip, bir taksi çağırıp evlerine döner,

Emre salona gelir, Behiye hanım oturuyordur

-Emre: Babaanne ne yapıyorsun tek başına burada, Ayşe teyze nerede?

-Behiye: Gittiler, Dilek'e ne dediysen artık, kız çok üzgündü,

-Emre: Bir şey demedim babaanne, belki başka bir şey olmuştur

-Behiye: sen şöyle otur bakim yanıma, bana doğruyu söyle

sen bu kıza karşı bir şeyler hissediyor musun?

-Emre: Babaanne artık eve dönelim mi? benim restorana geçmem lazım

-Behiye: Kaçıyorsun sorudan yani, peki, sen eşyaları arabaya koy

paltomu alıp geliyorum

Akşam...

Dilek telefonla arkadaşı Elif ile konuşurken

yürüyordur

-Elif: Kararın kesin mi tatlım

-Dilek: Evet canım, Kaya restoranda geçici çalışıyordum zaten

artık kendi pastahanem ile ilgilenmeliyim

-Elif: Bana doğruyu söyle, Emre'ye karşı bir şey hissetmedin mi hiç?

-Dilek: Bilmiyorum, onu görünce aptallaşıyorum,

onu görünce heyecanlanıyorum, elim ayağıma dolanıyor,

bir iyi davranıyor bir kötü, sana da anlattım dün akşamı,

aramızda mesafe kalktı diye düşünürken, sabah o mesafeyi yine koydu

-Elif: Geçmiş olsun tatlım, sen çoktan aşık olmuşsun,

onun sana hisleri var mı onu öğrenmek lazım

-Dilek: Neyse kapatalım bu konuyu, gel artık seni çok özledim kızım ya

-Elif: Yakında geleceğim, bende seni özledim,

ee şimdi ne yapıyorsun dışarıda mısın?

-Dilek: Kaya Restorana gidiyorum, Emre bey bu saatte restoranda

değildir, o yokken kalan eşyalarımı alacağım

-Elif: Tamam eve dönerken dikkatli ol, görüşürüz

Kaya Restoran...

Dilek restorana geldiğinde temizlik görevlisi Yasemin hanımı görür,

Emre'nin hala çalıştığını odasında olduğunu ve kendisinin de 

temizliği bitirip çıkmak üzere olduğunu söyler ve gider,

Dilek Emre'nin odasının önünden geçerken aralık olan kapıdan

Emre'nin koltukta adeta acı çektiğini yere düşüp kıvrandığını görür

dayanamaz ve içeri girer

-Dilek: Emre bey, Emre bey iyi misiniz? 

-Emre: Dilek hanım, sizin ne işiniz var burada? aaahhhh

ben iyiyim 

-Dilek: Hiç iyi görünmüyorsunuz, hastaneye gitmeniz lazım

-Emre: İyiyim ben siz gidebilirsiniz

-Dilek: Behiye hanımı arayayım, yada arkadaşınız Cihan bey'i,

ambulans mı çağırsam, Emre bey hiç iyi görünmüyorsunuz,

bir hastalığınız mı var? başınız mı mideniz mi?

-Emre: Kahrolası migren, çekmecemde ilacım var içince gecer

Dilek hemen çekmecedeki migren ilacı ve bir bardak suyu alır

Emre'nin içmesine yardımcı olur, odanın ışığını kapatır

ve zorla Emre'yi koltuğa uzandırır, gözlerini kapattırır

-Emre: Ne yapıyorsun?

-Dilek: Gözlerinizi açmayın ve hiç bir şey düşünmeyin,

izninizle başınıza masaj yapacağım, daha iyi gelecek

-Emre: Geç oluyor, eve gitmeniz gerek, evdekiler merak eder

-Dilek: Ben size gözlerinizi açmayın ve bir şey düşünmeyin 

demedim mi? biraz söz dinleyin

Emre pes eder ve kafa masajı ona çok iyi gelir ve uyukuya dalar,

Dilek Emre'nin uyuduğunu görünce üzerini örterken yere çömelir

ve Emre'nin saçına dokunur, onu izler

bir süre sonra mutfağa geçer Anneannesine durumu anlatır

ve annesini idare etmesini söyler, sonra

Emre'ye sebze çorbası ve yiyecek

bir şeyler hazırlar, odaya getirir

Emre uyanır

-Dilek: Daha iyi misiniz? şunları da yerseniz

midenize dokunmaz ilaç

-Emre: iyiyim de neden gitmediniz saat epey geç olmuş?

-Dilek: Sizi o halde bırakıp nasıl gidecektim

-Emre: Neden buradasınız?

-Dilek: Kalan eşyalarımı almak için

-Emre: Onu sormuyorum, neden benim yanımdasınız?

erkek arkadaşınız yanlış anlayabilir

-Dilek: Anlaşılan iyisiniz, benimde daha fazla burada kalmama

gerek yok

Emre Dilek'in bileğinden tutar

-Emre: Bekleyin, sizi ben bırakırım

-Dilek: Gerek yok, sizde eve gidip dinlenin biraz daha,

bir kaç bir şey yemeyi de unutmayın

-Emre: Lütfen, sizi ben evinize bırakayım, içim öyle daha rahat eder

Dilek pes eder ve tamam anlamında başını sallar,

yol boyunca sessizliklerini korumaya çalışan Emre ve Dilek'in 

sessizliğini Elif'in araması bozar

-Dilek: Efendim canım

-Elif: Eve döndün mü tatlım, aklım sende kaldı

-Dilek: Merak etme, endişelenecek bir şey yok, şimdi dönüyorum

eve gittiğimde konuşuruz

-Elif: Tamam ara mutlaka

Dilek telefonla konuşurken Emre'de sinirden direksiyonu sıkar,

Dilek'i evine bırakır, Dilek teşekkür eder

ve Emre de eve gider, yatağına yatar ve olanları düşünür

Ertesi gün...

Emre telefon sesi ile uyanır, arayan Cihan'dır

-Emre: Daha kargalar kahvaltısını yemedi, ne oldu Cihan

-Cihan: Hala uyuyor musun? bırak kargayı kahvaltısını falan

önemli bir bilgi var

-Emre: Dinliyorum

-Cihan: Takım elbiseni hazırla çünkü

2 gün sonra bir davet var, ve şu hain şef de orada olacakmış,

belgelerin nerede olduğunu öğrenebiliriz belki

-Emre: Davetiye?

-Cihan: Merak etme o işi de hallettim ünlü seçilmiş şefler ve bir kaç

restoran ceosu olacak

-Emre: Yer ve zaman?

-Cihan: Bir iki saate kahve için restorana uğrayacağım,

getireceğim

-Emre: Tamam kardeşim, birazdan bende geçeceğim restorana,

görüşürüz

Dilek akşam geç saatlere kadar dışarıya kalınca,

Anneannesine haber vermek ve durumu açıklamak zorunda kalınca,

Ayşe anneanne de Dilek'in annesi Şeyma'yı idare etmiştir,

sorun da çıkmamıştır, Sabah olunca kahvaltıdan sonra

Şeyma işe gider gitmez, Ayşe anneanne de Dilek'i alır

yola koyulur

-Dilek: Anneanne gel bak pastaneye gidelim,

zaten işim var, ne işimiz var Kaya Restoranda?

-Ayşe: Dün senin ne işin vardı Kaya restoranda?

-Dilek: Kalan eşyalarımı almaya uğramıştım,

yardıma ihtiyacı olan birine yardım ettim, biliyorsun

-Ayşe: Emre seni eve bıraktığında neden selam vermek için

uğramadı bize?

-Dilek: Anneanne, geç olmuştu, muhtemelen uygun olmayacağını

düşünmüştür, Emre bey öyle biri değil- değildir yani

-Ayşe: Hmm, peki, ben Emre'nin sağlık durumunu merak ettiğim için

gidiyorum şuan, sen merak etmiyor musun yoksa?

-Dilek: Eminim iyidir

-Ayşe: Dilek, daha yolun çok başındasın torunum,

gece boyunca odanın ışığı yanıyordu, Emre iyi mi?

diye düşünmeden uyuyamadın dimi?

Yoksa sen-

-Dilek: Hayır, öyle bir şey yok, gece uyuyamadım doğru

ama pastanemi düşmekten

-Ayşe: hı hı eminim, neyse geldik

Emre'den önce Cihan gelmiş ve restoranda Emre'nin odasında

oturup kahve içiyordur, Dilek kapıyı çalar içeri girer

-Dilek: Emre bey yok sanırım

-Cihan: Yolda gelmek üzeredir de siz?

-Dilek: Ben Dilek, Dilek Sarı

-Cihan: Yanınızdaki güzel hanım da ablanız olmalı ;)

-Ayşe: :D Bak şimdi, ağzın iyi laf yapıyor delikanlı,

ben Dilek'in anneannesi Ayşe, Emre'de torunum sayılır,

ahretliğimin torunu

-Cihan: Behiye sultan'ın mı? çok memnun oldum

bende Cihan Özçelik, Avukatım aynı zamanda,

Emre'nin de en yakın arkadaşlarından biriyim,

buyrun şöyle oturun lütfen, ne içersiniz hemen söyleyeyim

-Ayşe: Ihlamur var mıydı burada Dilek?

-Dilek: Mutfağa gidip bakmam lazım,

Bir süreliğine burada tatlı menüsünden sorumlu şef olarak

bulundum, Ben bir bakıp geleyim, siz bir şey ister misiniz 

Cihan bey?

-Cihan: yok teşekkürler, tabi ya şimdi hatırladım,

sen o Dilek'sin, burada Emre'ye yardımcı olmak için çalışan,

sözleşmeleri ben hazırlıyorum bu arada şöyle kartımı vereyim,

ihtiyacınız olursa her zaman arayabilirsiniz,

ama henüz sizin sözleşme ile ilgili

iptal fes gibi bir bilgi vermedi bana

-Ayşe: Belki bir şeyler değişmiştir Kim bilir

-Dilek: Anneanne, lütfen

O sırada Emre Cihanı arar...

-Cihan: Nerede kaldın Emre, öğlenden sonra duruşmam var

-Emre: Bu istanbul trafiği benim ayarlarımla oynuyor,

trafikte kaldım, az kaldı geliyorum, sen sıkıldıysan

bilgisayarımda oyunlar var aç oyna, şifreyi biliyorsun

-Cihan: Buna gerek yok, şuanda iki güzel hanım ile oturup

sohbet ediyorum

-Emre: İki güzel hanım?

Cihan, umarım müşterilerime yada çalışanlarıma asılmıyorsundur

-Cihan: Ben öyle birimiyim kardeşim, gelince görürsün,

ayrıca çok teessüf ederim

Cihan telefonu kapatır, Dilek mutfağa gider anneannesine

ıhlamur yapar, Cihan'a da tatlı getirir

-Dilek: Umarım tatlı seviyorsunuzdur

-Cihan: Tatlı görünce gözlerimdeki fışkıran kalpleri

görüyor musunuz? 

-Dilek: Bu benim geliştirdiğim, menüde olan bir tatlı

henüz favori listesinde değil, artık olacağınıda sanmıyorum

ama umarım beğenirsiniz

-Ayşe: Senin elin lezzetli güzel torunum

-Cihan: Dilek hanım, buna bayıldım, hafif ama damakta

muhteşem bir tat bırakıyor, daha fazla yeme isteği veriyor,

Keşke Emre de tadabilseydi bu güzel lezzeti

-Dilek: Nasip

-Ayşe: İnşAllah birgün o da olur

-Cihan: Sanmıyorum ama umarım

1 saat sonra, Emre restorana ulaşır ve odanın kapısının önüne geldiğinde

gülüşmeleri duyar, içeri girer şaşırır

-Emre: Ayşe teyze? Dilek hanım? kötü bir şey yok dimi?

-Ayşe: Yok evladım merak etme, biz seni merak ettik

-Cihan: Özelse daha sonra geleyim

-Ayşe: Yok delikanlı, madem Emre oğlumun arkadaşısın

kal sorun olmaz, zaten çok kalmayacağız bizde

-Emre: Ben iyiyim, bir şeyim yok

-Ayşe: Dün çok kötü olmuşsun, bir doktora gittin mi?

Emre neden söyledin der gibi bakışlarını Dilek'e çevirir

-Dilek: Annemin gazabından kendimi korumalıydım, 

benimde canım söz konusuydu,anneanneme anlatmak zorunda kaldım,

üzgünüm Emre bey

Dilek'in bu açıklamasına Cihan bir kahkaha atar,

Emre Cihan'a şaşkın bir bakış atar

-Cihan: Çok pardon, kendimi tutamadım

-Emre: Ayşe teyze, babaanneme söylemezsen, 

endişelenirse hastalanır yine

-Ayşe: Merak etme oğlum, Behiye'ye söylemeyeceğim ama

sende bir doktora görün 

-Cihan: Yine mi migren atakları geçiriyorsun 

-Emre: Ara sıra oluyor önemli değil, zaten ilaçlarım var

tedavi görüyorum, gerek yok 

-Dilek: Gerek yok mu? Önemli değil mi?

Önemli değil öyle mi?

Emre bey bunu söylemeye hakkınız yok, 

siz dün ne kadar kötü bir haldeydiniz haberiniz var mı? 

migreni küçümsemeyin sakın

-Ayşe: Dilek, ne oldu sana birden bire, sakin ol

-Dilek: Anneanne ben kapıdayım, konuşman bitince gelirsin

biraz hava almam lazım, kusura bakmayın Cihan bey

-Emre: Ben ne dedim şimdi ya

-Ayşe: Aslında Dilek Liseden beri hastalık ve 

özellikle migren konusuda çok hassas, sen onun kusuruna bakma

Emre oğlum, sevdikleri söz konusu olunca acı çekmelerini görmeye 

dayanamıyor  

-Cihan: Valla Dilek haklı kardeşim, migreni küçümsüyorsun,

ayrıca sen neden dün beni aramadın?

-Emre: Vaktim mi oldu?

-Cihan: Bir daha olsun o vaktin, neyse şu davetiye,

detayları artık telefonda anlatırım, duruşmaya geç kalıcam yoksa,

ayrıca şu tatlıyı favori listelerinde olmayı hak ediyor,

Sizinle tanıştığıma çok memnun oldum, umarım bir daha görüşürüz

-Ayşe: Bende memnun oldum delikanlı, duruşmada Allah yardımcın olsun,

kolay geçsin inşAllah

-Cihan: Teşekkür ederim, oh duamı da aldım, karşı taraf düşünsün şimdi

-Emre: Tamam görüşürüz, boş şans

Emre'nin ağzından...

Ağzımı açıp iki kelam ettim, resmen azar yedim,

Dilek neden birden öyle parladı, tamam bana yardım etmiş olabilir

ama neden benim için endişeleniyormuş hissi veriyor,

bana karşı bir şey mi hissediyor diye düşünmeden edemiyordum,

Ayşe teyze ile biraz daha sohbet ettikten sonra onu uğurladım,

gerçek gündemime hızlı bir geçiş yaptım ve çalışmaya koyuldum

Ertesi gün davet...

Dilek'in ağzından...

Beni yetiştiren şeflerimden birinin özel davetiyle

davet mekanına gittim, ve Kaya restoran ile uğraşan

şef ve aynı zamanda onun çalıştığı şirketin ceosu ile

tanıştım, şefimin beni onlara övmesiyle inci restoran ceosu

Kaan Ardıç onlarla çalışmam için iş teklifinde bulundu

işte o an aklıma Emre'ye yardım edebilme şansım olabilir

diye geldi, ve olumsuz bir cevap vermedim,

o restorana ve şefin yanına sızabilirsem, bir şekilde

Kaya restoranı krizden kurtarabilirim

Şefim yanımızdan ayrılınca Kaan bey ile biraz sohbet ediyorduk ki

Kaan bey birini görüp yanımda seslenene kadar

-Kaan: Ooo Emre Kaya sizi görmeyi burada beklemiyordum

-Emre: Seninle kavga etmeye gelmedim Kaan, bulaşma bana

-Kaan: Ne oldu? yoksa eski şefine bakmaya mı geldin?

hani elinden kaçırdığın, pardon benim aldığım

-Emre: Kaya restoran çöpleri atıyor, İnci restoran alıyor 

-Kaan: Restoranın zarara uğramış, yakında kapatırsın o şubeyi,

inci restoran ise yetenekleri toplayarak büyümeye devam ediyor,

hatta bugün bir yetenek daha kazandık, tanıştırayım Dilek Sarı,

Yeni tatlı şefimiz

-Emre: Ne! Dilek Sen!

-Dilek: Merhaba Emre bey

-Kaan: bir dakika siz tanışıyor musunuz?

-Dilek: Kısa bir süre Kaya restoranda çalışmıştım,

ama yeteneklerimin köreldiğini hissettiğim an işi bıraktım,

istifa ettim Kaan bey

-Kaan: Yani durum 2-0 mı Emre, hahahaa çok iyi ya,

bir şefini daha inci restorana kaptırdın

-Emre: Neden Dilek hanım? bunu neden yaptınız?

Gerçek nedenini şimdi sana anlatamam lütfen beni affet Emre,

bu oyunu senin için oynamak zorundayım, şüphe çekecek bir şey

yamamalıyım

-Dilek: Dediğim gibi yeteneklerimi körertiyordunuz,

çalışanlarınızın şefine saygısı yoktu ve en önemliside

maaşı az veriyordunuz, sıkıldım sizden, daha büyük,

şef yeteneklerimi gören, maaşı dolgun bir restoranda çalışmayı seçtim

-Kaan: Ahh çok keyiflendim, gidip içeçek bir şeyler alayım,

sana da buz gibi bir soğuk su getireyim mi Emre

Kaan yanlarından ayrılır ayrılmaz, Emre Dilek'in bileğinden tutar

ve onu kimsenin olmadığı bir kenara çeker, duvara yapıştırır,

Emre'nin gözlerinden öfke ve ateş çıkıyordur adeta

-Dilek: Emre bey ne yapıyorsunuz?

-Emre: Asıl sen ne yapıyorsun? ihanet ha, dolgun maaş mı istiyordun?

bunu ne zaman planladın?

-Dilek: Söyleyeceğimi söyledim, bırakın beni

-Emre: Dün öyle davranmıyordun? yada daha önce?

ne oldu? bugün ne değişti? Dilek konuş 

-Dilek: Dilek hanım, Emre bey, mesafemizi koruyalım

-Emre: Mesafe falan umrumda değil, az önce o söylediklerine

inanmamı mı bekliyorsun?

-Dilek: Gerçekleri söyledim, inanıp inanmamak size kalmış,

ayrıca sizede acıdığım için yardım ettim, bir anlam yüklemeyin,

Kaya restoran da sizde umurumda değilsiniz

Emre son sözlerden sonra Dilek'in bileğini bırakır ve bir kaç adım

geri gider

-Emre: Bir daha gözüme gözükme, seni görmek dahi istemiyorum,

senden nefret ediyorum, defol şimdi 

Dilek lavobaya gider, kendisini toparlar ve Salona döner,

Döndüğünde Emre çoktan gitmiştir bile

Devam Edecek...

5. Bölüm...

1 Ay sonra...  

Emre'nin ağzından...

1 ay geçmişti o davetin üzerinden ve en davette görmüştüm Dilek'i,

karşı tarafa geçtiği için ona çok kızgındım, 

o günden sonra ne o benimle, ne ben onunla iletişim dahi kurmadık,

Ayşe teyze ve babaannem bizi bir araya getirmeye çalışsada,

hep bir bahane bulup kaçtım, keyfi yerindedir,

istediği kadar çok para kazanıyordur, övgü alıp baş şef bile 

olmuştur, sevgilisi ile gezip tozuyordur, bu neden benim

hala canımı sıkıyor bilmiyorum, bu düşüncelerden beni

bir süre uzaktaştıran Cihan'ın sesi oldu

-Cihan: Hadi mahkemeye geç kalıyoruz, bugün bu işi bitirelim

-Emre: O isimsiz gönderilen kanıtları, belgeleri gönderen kişiyi

bulabildin mi?

-Cihan: Henüz değil, ama merak etme doğruluğunu teyit ettim

hepsinin, bugün bu iş bitecek, o şef bundan kurtulamayacak

2 Saat önce...

Cihan Dilek'e mesaj atar ve onu bir kafeye çağırır

Dilek Cihan ile buluşur

-Dilek: Cihan bey, neden çağırdınız beni?

yoksa Emre bey'e bir şey mi oldu?

-Cihan: Emre iyi

-Dilek: Behiye hanıma mı bir şey oldu yoksa?

-Cihan: Behiye hanım da iyi

-Dilek: Beni neden çağırdınız peki?

-Cihan: Bunlar için

-Dilek: Bunlar ne?

-Cihan: Bugün şu davanın mahkemesi var, ve biri 1 ay boyunca

isimsiz olarak bana bu belgeleri gönderiyordu

-Dilek: Nereye varmaya çalışıyorsunuz? 

-Cihan: Bu belgeleri doğrulatırken nedense o isimsiz göndericinin izi

tandık birine çıktı, Dilek hanım, lafı uzatmayacağım

mahkemeye geç kalmak istemem, neden doğrudan gelip bana vermediniz

-Dilek: Bu belgelerin benimle ne alakası var?

-Cihan: Soruyu değiştireyim, Neden böyle bir şey yaptınız?

Emre için dimi? Bir plan yaptınız ama Emre ile bana anlatmadınız

-Dilek: Anlatırsam işler daha da kötüye gider diye düşündüm,

Emre bey o davete beni yetiştiren şeflerimden birinin daveti ile

gittim, Emre bey'in geleceğinden haberim yoktu, sonra Kaya restorana

zarara uğratan, Emre bey'in hastalığını tetiklettiren şefi görünce,

bir plan yaptım, o şefin çalıştığı inci restorana sızıp size davada

yardım edebileceğimi düşündüm, en azından deneyecektim,

şanslıydım ki inci restoranın ceosu o gün Emre bey'e hırsı yüzünden

bana iş teklifi etti

-Cihan: Ama hesaba katmadığın şey ise Emre'nin bunu yanlış anlayıp

öfkenip seni hain sanması

-Dilek: Evet, Kaan bey'in önünde gerçekleri ona anlatamazdım,

onun hain olduğuma, Kaan beyin ise ona karşı kazandığını

düşünmesi gerekiyordu ki işim kolaylaşsın,

aslında sonrasında anlatmayı istedim ama çok geçti, çünkü

Emre bey benden nefret ediyordu artık, ve yüzümü dahi görmek istemiyordu,

bende bulduğum delil ve belgeleri isimsiz olarak direk size gönderdim,

o şefin güvenini 2. haftada kazanmıştım çünkü, ve odasındaki

minik kasada saklıyordu hepsini,

bugün iyi sonuçlanır mı sizce?

-Cihan: Öyle umuyorum ama bunları Emre'ninde bilmesi gerekiyor

-Dilek: Cihan bey, sakın, lütfen ona anlatmayın, söylemeyin,

bırakın benden nefret etmeye devam etsin

-Cihan: Ama bilmeye hakkı var, bunu saklayamam ondan

-Dilek: Cihan bey lütfen, sizden rica ediyorum,

zaten bugün istifamı verdim ve kendi pastanem ile ilgileneceğim,

kendi yoluma bakacağım, sanırım sizde adliyeye geç kalıyorsunuz,

umarım sizin adınıza iyi sonuç olur, hoşçakalın

-Emre: Ne oldu dalıp gittin?

-Cihan: Yok bir şey, hadi haklayalım şu herifi

Mahkeme Kaya Restoran ve Emre açısından iyi sonuçlanır

ve sorumlu şef cezaya çarptırılırken

inci restoranın itibarı zedelenir

-Emre: Akşam yemekler benden, restoranı sen seç dostum

-Cihan: Gerek yok akşam çalışmam lazım

-Emre: Senin neyin var Cihan? mahkemeye gelirkende bir tuhaftın,

davayı kazandığına üzüldün sanıcam artık

-Cihan: Yok be oğlum, kafamı kurcalıyan başka şeyler var,

davayı kazanamayacağımızdan şüphen mi vardı yoksa?

-Emre: Hayır, sana güvenim tamdı, o yüzden hiç itiraz istemiyorum,

bu akşam akşam yemeğini yedikten sonra tenis maçı yapacağız

-Cihan: Yenileceksin yine, ağlama sonra

-Emre: Diyene bak hah, neyse ben şimdi restorana geçiyorum

akşam görüşürüz

Dilek'in ağzından...

Davayı kazandıklarını öğrenince Emre'yi aramak istedim

ama yapamadım, elime telefonu aldığım gibi bıraktım,

sonrasında Kaan beyin aramasıyla telefonu açtım

verdiği adrese gelmemi ve iş hakkında konuşmak istediğini söyledi,

gitmek istemesemde, son bir kez konuşmak için gittim

-Dilek: Kaan bey, sadede gelirseniz

-Kaan: Önce yemek, seç menüden

-Dilek: Sağolun yemeyeceğim, beni neden çağırdınız?

-Kaan: İş için

-Dilek: Kaan bey istifamı verdim

-Kaan: Ama ben kabul etmedim henüz, onaylamadım

-Dilek: Davayı kaybettiğiniz için bunu yapıyorsanız...

-Kaan: Sendin dimi o köstebek, bunu yapmanı Emre mi istedi?

-Dilek: Asla, Emre bey benden asla böyle bir şey yapmamı istemez,

sadece benden değil kimseden istemez

-Kaan: Hemen onu korumaya geçtin bakıyorum, yoksa ona aşık mısın?

o da seni seviyor mu?

-Dilek: Sizin derdiniz ne?

-Kaan: Beni zarara uğrattın, davayı kaybetmekle kalmayıp

restoranın itibarını zedeledin, bunu nasıl telafi edeceksin?

yada Emre ve Kaya restoranın bitişini gözlerinle görmek ister misin?

-Dilek: Bakın, kendiniz ettiniz kendiniz buldunuz, restoranınızın

itibarını siz zedelediniz, suçu başkasına yıkmayın,

ayrıca Emre bey'e yada Kaya restorana ne yaparsanız yapın

beni ilgilendirmiyor, Emre bey'e gelince, kendisi bırakın beni

sevmeyi, benden nefret ediyor zaten, yani başka bir şey yoksa

müsaadenizle

-Kaan: Kaya restoran ve Emre ile uğraşmayı bırakıp, 

bu yaptığını bir şartla affederim

-Dilek: Anlamadım?

-Kaan: Bu geceyi benimle geçirirsen-

Kaan bey sözünü tamamlamasına izin vermeden elime su bardağını

aldığım gibi yüzüne fırlattım

-Dilek: Sakın... sakın bir daha karşıma çıkmayın

-Kaan: Bunun bedeli ağır olacak Dilek

Emre'nin ağzından...

Cihan ile seçtiği restorana girdiğimizde Dilek'i gördüm

Kaan ile konuşuyorlardı, 1 aydır onu görmemiştim,

onu özlemişmiydim, neden gözlerimi hala ondan alamıyordum ki,

yaptığı ihanet aklıma gelince yine sinirlenmiştim işte

-Emre: Bunların ne işi var burada ya?

başka bir restorana gidelim, hainlerle aynı ortamda yemek yemek

istemiyorum

-Cihan: Saçmalama Emre, yemek yemeye gelmişlerdir

konuşuyorlardır, bize ne, geç şu masaya hadi, açım ben

-Emre: Cidden gidelim, keyfim kaçtı

-Cihan: Otur şuraya, arkan dönük, masalar uzak, çabuk yiyip kalkalım

hadi

-Emre: İyi sen seç, aynısından bende alırım

Yemekler geldi gelmesine ama boğazımdan zor geçiyordu,

ne olduğunu anlamadan Dilek yan masamızın yanından bir hışımla

geçip gitti, gözü bir şey görmüyor gibiydi, arkamı dönüp

baktığımda ise Kaan hesabı istiyordu ve yüzü üstü su içindeydi,

umursamadan yemeğime devam ettim, ama aklımdan bir türlü çıkmıyordu ki

huzurla yemeğimi yiyeyim, tadımı iyice kaçıracak yabani ot da

yanıma geldi

-Kaan: Emre, Davayı kazandığın için mutlusundur tabi,

ama o köstebeğine söyle bundan sonra diken üstünde yaşasın

-Emre: Ne diyorsun lan sen? bas git, köstebek falan yok

-Cihan: Emre bırak, nereye sataşacağını bilmiyor o,

sende bas git polis çağırmadan

-Kaan: Yine görüşeceğiz

-Emre: O köstebek derken kimden bahsediyordu?

yoksa Dilek mi? tabii ya, onun huyu bu, orayıda mı

karıştırmış, şaşırmadım

-Cihan: Kıza haksızlık ediyorsun bence

-Emre: Yaptıklarını bilmiyormuş gibi konuşma Cihan 

-Cihan: Bazı şeyler hiçte göründüğü gibi olmayabilir

-Emre: Ne demek istiyorsun?

-Cihan: Bana bu dava konusunda delilleri isimsiz bir şekilde yollayan

kişiyi buldum

-Emre: Kimmiş?

-Cihan: Sana söylememem konusunda benden ricada bulundu ama

bunu daha fazla senden saklayamam, o süre zarfında bana gelen

delilleri Dilek yollamış

-Emre: Ne! nasıl? neden? ne zaman öğrendin sen bunu?

-Cihan: Bugün, duruşmadan önce bana gelen delillerin izini

sürmeyi bitirdim ve sonuç beni Dilek'e çıkarttı,

gittim konuştum önce inkar etti ama sonra kabul etti,

sanada söylemememi istedi

-Emre: Neden böyle bir şey yapmış?

-Cihan: Kendisine sorsan daha iyi olur bence, 

ama şunu bil, sana her şeyi anlatacakken 

ona senden nefret ediyorum, gözüm seni görmesin gibi şeyler

söylediğin için davanın selameti için bir şey söyleyememiş,

bu kız seni önemsiyor, aranızda belli ki bir yanlış anlaşılma var

bunu çözmeniz lazım

-Emre: Çözsek ne olacak ki, mesafeyi koyan kendisi,

ve sevgilisi de var zaten

-Cihan: Sen Dilek'e karşı boş değilsin dimi?

ayrıca gözünle gördün mü? yada ona sordun mu sevgilisi var mı diye?

nasıl bu kadar eminsin?

-Emre: sormadım ama ima ettim ve inkar etmedi, sürekli telefonunda

canım diye biriyle konuşuyor, yanında kalp var, ne anlasaydım bundan

-Cihan: :D Emre ergen misin oğlum sen ya, gidip konuş şu kızla,

tenis maçını da başka zaman yaparız, sen şimdi eve git

güzelce bir düşün taşın, ne yapacağına karar ver, 

benim başka bir dava dosyasını incelemem gerek

-Emre: Tamam görüşürüz 

Devam Edecek...    

6. BÖLÜM...

1 hafta sonra...

-Şeyma: Dilek yine kahvaltı yapmadan mı çıkıyorsun,

gel güzelce kahvaltını yap öyle git

-Dilek: Anne çok işim var, yarın Sarang'ın açılışı var

biliyorsun

-Şeyma: Görüşmelerim olmasa yardıma gelicem sana ama bak ne diyeceğim

teklifimi bir kere daha düşün

-Dilek: Olmaz anne, bana yardım için birilerini yollamana gerek yok,

ben hallederim, hem yanlız değilim, idil ve Kerem de var

takviye kuvvetim var

-Ayşe: Davetiyeleri yolladın mı herkese?

-Dilek: O işi çoktan hallettim sultanım, merak etme

Behiye hanıma da yolladım, gitmiştir,

ben kaçtım

-Şeyma: Dikkatli git, bir şey lazım olursa ara

-Dilek: Tamam anne

Dilek'in ağzından...

Artık butik pastahanem Sarang'ı açıyordum, heyecanlıydım

ama içimde bir buruklukta vardı, bazen durup durup onu düşürken

buluyorum kendimi, Kaya restoran eski güçlü haline dönmüştü,

artık bende kendi yoluma bakmalıydım

Kerem ve idil'in yardımı ile tüm hazırlıkları tamamlayıp

eve giderken, evin yakınlarında Emre'yi gördüm 

beni görünce hemen yaslandığı duvardan doğruldu

-Dilek: Sizin ne işiniz var burada?

-Emre: Biraz yürüyelim mi?

-Dilek: Geç oldu Emre bey, bence sizde evinize gidin

-Emre: Lütfen, şu ilerideki parka kadar

-Dilek: Peki, neden buradasınız?

-Emre: Bu sefer ben soru sormaya geldim, Neden bunu yaptınız?

-Dilek: Cihan bey dimi, rica etmiştim ondan size söylememesi için

-Emre: Söylemeyecekti ama söylemek zorunda kaldı diyelim,

konumuz bu değil, neden? sebebini sizden duymak istiyorum

-Dilek: Kaya restoran için, yardım etmek istedim sadece

-Emre: Başka bir sebebi yok yani, pekala bana neden anlatmadınız?

o gün davette

-Dilek: Hain olduğuma inanmanız gerekiyordu ki size yardım edebileyim,

zaten hala bu yüzden benden nefret ediyorsunuz

-Emre: Öyle bir şey yok, yani sizden gerçekten nefret etmiyorum,

o akşam söylediğim sözler bir anlık öfke ile söylediğim sözlerdi,

gerçek hislerim değildi, ikinci kere ihanete uğradığımı sanmıştım,

sizi kırdığım için özür dilerim

-Dilek: Hayır hayır özür dilemenize gerek yok, haklısınız sonuçta,

gerçekten benden nefret etmiyor musunuz?

-Emre: Hayır tabiki neden edeyim, ama kendinizi tehlikeye

atmamalıydınız ne olursa olsun, ben bir şekilde hallederdim

-Dilek: Emre bey kapatalım mı artık bu konuyu

-Emre: Tamam, iyimiyiz şuan peki? yani yanlış anlaşılma çözüldü artık

-Dilek: Benim size karşı bir kinim nefretim yoktu

-Emre: Aklıma takılan bir şey daha var

-Dilek: Nedir?

-Emre: Duruşma günü akşam restoranda ne oldu?

-Dilek: Siz o akşam o restoranda mıydınız?

-Emre: Cihan ile yemek yemeye gelmiştik, Kaan ile sizde oradaydınız,

öfkeden gözünüz öyle kararmıştı ki yanımızdan geçtiniz görmediniz bizi

-Dilek: Kusura bakmayın gerçekten görmemişim demek ki, yoksa selam verirdim

-Emre: Onun için sormuyorum, Kaan ne dedi de öyle öfkelendiniz?

-Dilek: Emre bey boşverin, Kaan bey ile benim aramda o mesele

evdekiler merak eder, gitmem lazım

-Emre: Pekala, sizin eve kadar beraber yürüyelim o zaman

Emre sokağa kadar Dilek ile sessizce yürür ve iyi geceler der,

Dilek birden onu durdurur

-Dilek: Emre bey, yarın müsait misiniz? bir işiniz var mı?

-Emre: Her zaman ki gibi restoranda olacağım, neden sordunuz?

-Dilek: Yarın pastanemin açılışı var, gelebilirseniz güzel olur,

aslında evinize davetiyeyi yollamıştım ama yinede söylemek istedim

-Emre: Sonunda açıyorsunuz demek, tamam, yarın görüşürüz o zaman,

yardıma ihtiyacınız olursa

-Dilek: Teşekkür ederim, Siz gelin yeter, yani Behiye hanım ile

-Emre: İyi geceler

-Dilek: Size de

Dilek'in ağzından...

İdil ve Kerem'in yardımı ile açılış için her şey hazırdı

ikramlıklar da dahil, misafirler yavaş yavaş gelmeye başlayınca

onları karşılamak için kapıda bekliyordum, Anneannem ve annemde

erkenden gelmiş son rütuşları yapmışlardı, Behiye hanım ve

Emre bey de sonunda gelmişlerdi, Emre bey lacivert bir takım elbise

giymişti, ah şu maviye olan zaafım, Emre bey yine tüm yakışıklılığı

ile karşımda duruyordu, bir süre gözlerimi ondan alamamıştım ki

Behiye hanımın sesi ile ona döndüm

-Behiye: Dilek, hayırlı olsun kızım, burası çok sirin çok güzel olmuş,

dimi Emre?

-Emre: E-evet çok güzel, yani mekan, güzel olmuş hayırlı olsun

-Dilek: Teşekkür ederim, şöyle buyrun, lütfen rahatınıza bakın

-Cihan: Ooo Dilek hanım, burası da tatlılarınız kadar güzel olmuş,

hayırlı olsun

-Dilek: Hoş geldiniz Cihan bey, teşekkür ederim, gelebilmenize sevindim,

buyrun lütfen

-Emre: Cihan! Senin ne işin var burada?

-Cihan: Sağol Emre bende iyiyim kardeşim, Dilek hanımın daveti ile 

geldim, o enfes lezzetleri kaçıramazdım

-Emre: Hoş geldin o zaman

-Cihan: Buranın müdavimiyim artık

Emre'nin ağzından...

Açılışa geldiğimizde kapıda bizi Dilek karşıladı,

üstünde buz mavisi bir elbise vardı, ayağında ona uyumlu bir ayakkabı,

saçında ise mavi bir toka vardı, o kadar güzel görünüyordu ki,

büyülenmiş gibiydim gözlerimi ondan alamadım yine, yan yana geldiğimizde

uyumlu bir çift gibi görünüyorduk, pastane açılışından çok odaklandığım

tek şey Dilek'ti, oradan oraya koşturuyor, her misafiri ile

özel olarak ilgileniyordu ki kapıdan sarı saçlı topuklu ayakkabısı

oldukça yüksek, gözünde güneş gözlüğü olan, biri girdi

Dilek'in onu görünce gözlerinin içi parladığını gördüm

-Elif: Kim bensiz bir açılış yapıyor?

-Dilek: Canımmm, sen ne zaman geldin? 

Canımmm mı? yoksa o telefonda kayıtlı canımm ve yanındaki kalp

bu kız olabilir miydi? Dilek'in sevgilisi gerçekten yok muydu?

her şeyi ben mi yanlış anlamıştım

-Elif: Tatlımmm, seni çok özledim, sürpriz yapmak istedim,

aslında daha erken gelecektim ama uçak rötar yaptı,

-Dilek: Neden geleceğini söylemedin? neyse iyiki geldin

-Elif: İdil ve Kerem'in haberi vardı ama sana sürpriz yapmak istedim

-Kerem: Valla Elif'in huyunu hepimiz biliyoruz, sana söyleseydik

canımıza okurdu

-İdil: Kızarsa neler yapar biliyoruz, hoş geldin Elif'cim

-Elif: Hoş buldum, Ayşe teyze ve Şeyma ablaya da bir selam vereyim

gelirim yardıma

-Ayşe: Benim güzel neşeli kızım hoş geldin

-Elif: Hoş buldum Ayşe teyzem, sizi de çok özlemişim ya

-Ayşe: Özersin tabi, oradan oraya dünyayı dolaşıp duruyorsun,

sizi tanıştırayım, Behiye benim ahretliğim, siz gençler ne diyordunuz,

kankam, Bu iki yakışıklı da Emre, Behiyeciğimin torunu, ve Cihan

-Behiye: Cihan da Emre'nin kankası

-Elif: Çok memnun oldum

-Şeyma: Elif de Dilek'in en yakın arkadaşlarından biri,

okuldan arkadaşlar

-Emre: Memnun oldum Elif hanım

-Cihan: Yurtdışında mı yaşıyorsunuz?

-Elif: Sayılır, uzun hikaye

-Şeyma: Annenle baban nasıl? uzun zamandır görüşemiyoruz onlarla da

-Elif: Sorma Şeyma abla ya, ikinci baharlarını yaşıyorlar resmen

Asya turu yapıyorlar şu sıra, yüzlerini ben bile göremez oldum

-Şeyma: Olsun, sen benimde kızım sayılırsın unutma, her zaman yanındayım

-Elif: Biliyorum, teşekkür ederim

herkes derin sohbet ederken Dilek'e bir çelenk geldi

birden yüzü düştü, bir sorun olduğu belliydi,

kimseye çaktırmadan babaannemlerin yanından ayrıldım

kapıya doğru yaklaştım, çelenk'in üzerinde inci restoran yazıyordu

-Dilek: Lütfen bunu geri götürün

-Çiçekçi Kuryesi: Abla üçreti odendi, buraya teslim etmem söylendi

geri götüremem

-Dilek: O zaman şu ilerdeki konteynıra atın lütfen, istemiyorum

-Kaan: A aaa Dilek hanım hiç nezaket kurallarına uyuyor mu bu

yaptığınız, sen gidebilirsin 

-Çiçekçi Kuryesi: İyi günler 

-Dilek: Kaan bey, sizin ne işiniz var burada?

-Emre: Bir sorun mu var Dilek hanım? Senin ne işin var burada?

-Kaan: Açılışa geldim

-Dilek: Sizi davet ettiğimi hatırlamıyorum

-Kaan: Eski patronlar arasında ayrımcılık mı yapıyorsunuz yoksa,

hiç yakıştıramadım

-Emre: Ne diyorsun lan sen? ağzını burnunu kırdırtma bana

-Dilek: Kaan bey lütfen gidin buradan, bir olay çıksın istemiyorum

-Kaan: Şimdi gidiyorum ama tekrar görüşeceğiz Dilek hanım,

hee bu arada teklifim hala geçerli

Kaan gittikten sonra Dilek'in yüzü bembeyaz oldu, kimseye görünmeden

arka bahçeye geçti, bende peşinden gittim, Kaan ne demek istedi de

Dilek bu hale geldi merak ediyordum

-Emre: Dilek hanım iyi misiniz?

-Dilek: iyiyim, sadece biraz hava almam lazım

-Emre: O it oğlu it ne demek istedi? ne teklifinden bahsediyordu?

-Dilek: Önemli değil, boş verin, davetliler bekliyor içeri geçelim

Dilek'in bileğinden tuttum ve kendime çevirdim

-Emre: Boş veremem anlamıyor musun? yüzün kireç gibi oldu,

ne teklifi etti sana o it

-Dilek: Bunu size söyleyemem, bırakın kolumu lütfen

-Emre: Dilek

-Dilek: Emre bey lütfen, bugünü mahvetmeyelim

Akşam olmuştur ve misafirler tek tek gitmeye başlamışlardır

Dilek herkesi güler yüzle uğurlar, Annesi ve anneannesi

yardım için kalmak istesede arkadaşları buna izin vermedi

ve onları eve yolladılar, babaannemi de şöför eve götürdü,

Cihan ile ben biraz daha kaldık

-Cihan: Her şey çok güzeldi, ellerinize sağlık Dilek hanım

artık müdavimiyim buranın, şimdiden söyleyeyim

-Dilek: Her zaman beklerim Cihan bey, Emre bey sizide tabiki,

geldiğiniz için teşekkür ederim

-Emre: Davetiniz için ben teşekkür ederim

-Cihan: Sizlerinde emeklerine sağlık, tanıştığıma memnun oldum

-Kerem: Bizde memnun olduk

-İdil: Bizde memnun olduk ve yine bekleriz

-Elif: Bu lezzetleri tadınca zaten gelmemeniz hata olur

-Cihan: Haklısınız, o yüzden barodaki arkadaşlarımı da

buranın müsavimi yapacağım

-Elif: İşte lezzetten kaliteden anlayan biri, süper

-Emre: Fazla uçmasan mı kardeşim

-Dilek: Emre bey bir saniye, bu sizin için

-Emre: Bu nedir?

-Dilek: Bugün pek bir şey yiyemediniz, birkaç bir şey hazırladım

sizin için, merak etmeyin içinde tatlı yok

-Elif: Vay be, birgün benim için şöyle özel şeyler

hazırlamadın Dilek

-Kerem: Sadece senin için değil hiçbir kimse için hazırlamadı

-Emre: Teşekkür ederim, zahmet etmişsiniz

-Cihan: Görüşmek üzere, iyi akşamlar, hadi Emre sen gelmiyor musun?

-Emre: Sen git, benim Dilek hanım ile konuşmam gereken bir şey var

-Cihan: Tamam görüşürüz

-Elif: Vizde şuraları toplayalım hadi çocuklar

Emre ve Dilek bahçeye çıkar

-Dilek: Konuşmak istediğiniz şey ne Emre bey

-Emre: Böyle bir şeyi gerçekten hiçkimse için yapmadınız mı?

-Dilek: Emre bey öğrenmek istediğiniz şey ne tam olarak?

-Emre: Erkek arkadaşınız için de mi yapmadınız?

bugün gelmedi sanırım

-Dilek: Pekala bu konuya artık bir açıklık getireyim o zaman,

Erkek arkadaşımın olduğuna nereden kanaat getirdiniz bilmiyorum

ama, belli ki bu sizi rahatsız ediyor, erkek arkadaşım falan yok

-Emre: Telefonunuzda canımm diye biri kayıtlı ve sürekli

onunla konuşuyordunuz, sandım ki...

-Dilek: Emre bey, o Elif'ti, yurtdışında olduğu için sık sık

konuşuyorduk, siz o yüzden mi öyle davranıyorsunuz?

-Emre: Neyse geçmişte kaldı, demek erkek arkadaşınız yok,

bu özenli kutuyuda başka kimse için hazırlamadınız

-Dilek: Sorularınıza cevap alabildiğinize göre, sizi uğurlayayım

-Emre: Cevaplanmamış bir sorum daha var, hatırlatmak istemiyorum ama

inci restoranda ne yaşadınız? ve ne teklifi etti Kaan?

-Dilek: Cevap kotamı doldurdum Emre bey, sonra cevaplayayım bunlarıda

olur mu?

-Emre: Peki, zaten bugün çok yoruldunuz, görüşürüz

-Dilek: Güle güleyin Emre bey, görüşürüz

Emre gittikten sonra Dilek içeri girer

-Elif: Seninki anlattığın kadar varmış, çok yakışıklıymış

-Dilek: Benim ki değil o, eski patronum

-İdil: Seviyorsun kızım işte, nereden seninki olmuyor

-Kerem: Bence Emre de sana karşı boş değil, bugün gözleri

bir an olsun senden ayrılmadı

-Elif: Ne konuştu seninle şimdi?

-Dilek: Telefonumdaki canımm yazan kişiyi? erkek arkadaşım mı

değil mi onu sordu

-İdil: Yuh, Elif'i mi kıskanmış :D hahahaaa

-Dilek: Seninle sık sık konuşuyoruz ya, bir kaç kez onun yanındayken

aramıştın, telefonumda sen canımm diye ve yanında kalp olunca

yanlış anlamış, bir kaç kez ima etmişti ama duymamazlıktan

gelmiştim, yeter artık diyip sorusunu cevapladım

-Kerem: Ne dedin peki?

-Dilek: Erkek arkadaşımın olmadığını, canımm'ın Elif olduğunu

söyledim

-İdil: Ne tepki verdi?

-Dilek: Boş verin hadi işimize bakalım 

-Elif: Bakmayalım, anlat, mutlu oldu mu?

ah ya keşke söylemeseydin, biraz süründürürdüm onu, eğlence çıkardı

-Dilek: Öyle bir şey yapmana izin vermezdim

-Elif: Aman tamam be, bir şey yapmayız sevdiceğine

-İdil: Bence sen onu Avukat beyde dene

-Elif: O neden o?

-İdil: Bugün Cihan da gizli gizli sana bakıyordu

-Elif: Ahh güzelliğim başa bela tabi

-Dilek: Deli kız, hadi hadi şuraları toplayıp çıkalım,

bu arada hepinize çok teşekkür ederim, siz olmasaydınız

bugünün altından kalkamazdım, iyi ki varsınız

-Kerem: Lafı bile olmaz, her zaman yanındayız

-İdil: Aynen öyle, ne zaman istersen bir telefon yeterli

-Elif: Bende her zaman burada olamasam da, her zaman dinlemeye

konuşmaya hazırım, hatta nerede olursam olayım atlarım uçağa gelirim

biliyorsun

                         Devam Edecek...

7.BÖLÜM...

Emre'nin ağzından...

Bu sabah günün ilk ışığı ile uyandım, yürüyüşümü yaptım,

duşumu aldım, hazırlanıp Restorana gittim,

bugün içimde tarif edilemez bir mutluluk vardı,

aynı zamanda da canımı sıkan bir konu vardı, Kaan,

Bu işin aslını öğlenmezsem içim rahat etmeyecekti,

Dilek'e ne kadar sorarsam sorayım cevap vermeyeyeceğini

biliyordum, bu yüzden bunu bir an önce çözmeliydim,

öğlenden sonra, Dilek'i özlediğim için Sarang'a gittim,

pastane kalabalıktı ve Dilek tek başına koşuşturuyordu,

üstünde mavi bir bluz, beyaz uzun bir etek giymişti,

o kadar güzeldi ki, onu izlemeden edemedim, ben bu kıza

aşık olmuştum, ama sorun şu ki açılmama engel bir durum vardı

-Dilek: Emre bey, hoş geldiniz

-Emre: Hoş buldum Dilek hanım da sizin yardımcınız yok mu?

tek başınıza böyle...

-Dilek: Henüz ilan vermedim, vaktim olmadı, kusura bakmayın

bugün biraz yoğunluk var, siz ne istersiniz?

-Emre: Tatlı

-Dilek: Ne!

-Emre: Şaka yapıyorum Dilek hanım, onları ben alayım, 

bunlar hangi masaya?

-Dilek: Siz zahmet etmeyin, lütfen

-Emre: Dilek hanım, hangi masaya gidiyor bunlar?

-Dilek: 3 numaralı masaya

Dilek'in ağzından...

Emre Sarang'ın kapısından içeriye girer girmez,

kalbim yerinden çıkacak gibi atmaya başladı,

hemen kendimi toparladım ve hoş geldin dedim,

pastane bugün kalabalık olduğu için hiç düşünmeden

ceketini çıkarttı ve servis önlüğünü takıp

servis de bana yardım etmeye başladı,

yoğunluk azalınca teşekkür edip onu zorla Kaya restorana yolladım,

akşam olunca Sarang'ı temizleyip, pastaneyi kapatınca,

ayaklarım beni Kaya restorana götürdü, yolda bir kahveciye uğrayıp

2 kahve aldım, anneme akşam yemeğini dışarıda yiyeceğimi

haber verip restorana girdim, Emre'nin odasının ışığı yanıyordu,

ve pür dikkat çalışıyordu, kapıyı çalıp içeri girdim

-Emre: Dilek! Pardon Dilek hanım, hoş geldiniz?

bu saatte, bir sorun yoktur inşAllah

-Dilek: Emre bey sakin olun sadece kahve getirdim size

-Emre: Neden ki? yani teşekkür ederim de bu saatte

-Dilek: İsterseniz gideyim, belli ki sizi rahatsız ettim

gideyim mi?

-Emre: Hayır hayır bekleyin, rahatsızlık falan yok, aksine

mutlu oldum, sadece şaşırdım o kadar

-Dilek: Akşam yemeği yediniz mi?

-Emre: Henüz değil

-Dilek: Bildiğim çok güzel bir restoran var

-Emre: Kaya restorandan da mı güzel?

-Dilek: Bence kendiniz görmelisiniz

-Emre: Gidelim o zaman, hmm kahve güzelmiş, teşekkürler

Dilek Emre'yi Adil Restorana götürür

Adil şef Dilek'i görür görmez ona sarılır

-Adil: Güzel kızım, hoş geldin, çok özlemişim seni

-Dilek: Hoş buldum Adil amca, senin güzel yemeklerini yemeye geldik

-Adil: Bu yakışıklı kim?

-Dilek: Arkadaşım, senin yemeklerini tatmasını istedim

-Adil: Sende hoş geldin delikanlı, şöyle buyrun, evladım menü getir

ben bir mutfağa bakayım

-Emre: Adil bey kim tam olarak?

-Dilek: Babamın arkadaşı, ara sıra gelirim buraya,

sohbet ederiz, güzel yemeklerinden yerim,

az önce sizi tanıtırken arkadaşım dedim ama sizin eski patronum

olarak tanıtsaydım çok soru sorabilirdi, kusura bakmayın o yüzden

-Emre: Sorun değil, aslında mutlu oldum beni öyle tanıtmanıza,

artık şu resmiyeti kaldırsak mı?

-Garson: Buyrun menünüz

-Dilek: Siparişimizi verelim, ev yemeklerini sever misiniz?

-Emre: severim, siz ne söylerseniz bende aynısından alayım

-Dilek: Şunları istiyorum ve içecek olarak da 2 eğşi şuyu,

teşekkürler

-Emre: Cevap vermeyecek misiniz?

anlaşıldı, tabiki o aramıza koyduğun sınır

aşılmayacak hiç bir zaman   

-Dilek: Emre bey lütfen

-Emre: Tamam nasıl isterseniz

O sırada yemekler gelir, yemeklerini yerler, Adil amca masaya gelir

-Adil: Beğendiniz mi yemekleri?

-Dilek: Yine bana kilo aldıracaksın Adil amca, elerine sağlık

özlemişim yemeklerini

-Adil: İyi ya fena mı olur biraz kilo alsan,

bir deri bir kemik kalmışsın kızım, güzel beslenmiyor musun yoksa?

-Dilek: Annem ve anneannem seni aratmıyor, ama son zamanlarda

biraz yoğundum, biliyorsun Sarang'ı açtım, hatta senide davet ettim

açılışa ama

-Adil: Restoranı bırakıp gelemedim be kızım ne yapayım,

söz başka sefere geleceğim

-Emre: Gerçekten yemekler çok güzeldi ellerinize sağlık

-Adil: Afiyet olsun, durun daha sırada tatlı var,

oğlum bak buraya, 2 dilim kazandibi gelir hemen,

Dilek özlemişsindir kazandibini

Dilek Emre'ye bakar ve telaşla araya girer

-Dilek: Adil amca, sen onları paket yap, 

birazdan patlayacağız ikimizde, midemizde yer kalmadı,

onu sonra evde yeriz olur mu?

-Adil: Peki öyle olsun bakalım, siz gençlerin sohbetini

bölmedim bu sefer ama bir dahakine uzun uzun sohbet edelim

tamam mı gençler

-Dilek: Tamam Adil amca

-Emre: Hesabı alabilir miyiz?

-Adil: Orada dur bakalım delikanlı, bu sefer benden

-Emre: Olmaz öyle şey, lütfen hesabı-

-Dilek: Tamam bu seferlik öyle olsun, geç oldu Allaha emanet ol

Adil amca, biz kaçalım artık

-Adil: Sizde Allaha emanet olun, yine bekliyorum,

sizinkilere selam söyle, şu tatlılarınızıda alın bakim,

hadi güle güleyin

-Emre: Neden hesabı ödetmediniz ki?

-Dilek: Çünkü Adil amca kırılabilirdi

-Emre: Sen hep böylesin

-Dilek: Bi şey mi dediniz?

-Emre: Neden böyle yapıyorsun? 

-Dilek: Ne yapıyorum?

-Emre: Boşverin

-Dilek: Emre bey, ne yapıyorum?

-Emre: Az önce yaptığınız şey, tatlı yemiyorum diye,

iki tarafta incinmesin diye yaptığınız şey...

-Dilek: Yanlış bir şey mi yaptım

-Emre: Anlamıyorsunuz dimi, neyse sizi eve bırakayım

Dilek eve gidince Elif ile konuşur olanı anlatır,

neden Emre'nin böyle yaptığını anlam veremez

-Elif: Ahh Dilek üzümlü kekim, hala anlamadın mı

Emre seni seviyor, o çizgiyi bu yüzden kaldırmanı istiyor,

resmiyeti bu yüzden bırakmak istiyor, belli ki sana açılacak

ama sen izin vermiyorsun ki tatlım

-Dilek: Bazen bende o sınırı kaldırmak istiyorum ama o kadar kolay

değil

-Elif: Sen bana şunu söyle, sen Emre'yi seviyor musun sevmiyor musun?

-Dilek: Kızım ne bileyim ben ya, daha önce aşık mı

oldum

-Elif: Emre ilk aşkın, pekala yarın cumartesi, alışverişe

gidiyoruz ve bir planım var

Emre Dilek'i eve bıraktıktan sonra tenis kortuna gitmiştir

Cihan'ı da çağırır

-Cihan: Yeter lan bittim ben, raketi parçalayacaksın, 

bana bak neyin var senin? Dilek mi?

-Emre: Aramızdaki sınırı kaldırmıyor, bugün birden akşam

elinde iki kahve ile restorana geldi, yemeğe çıkardı beni,

babasının arkadaşının yerine götürdü, yaptıkları aklımı

karıştırdığı yetmiyor gibi birde sınırı kaldırmamakta diretiyor

-Cihan: Hala sevdiğini söyleyemedin yani

-Emre: Söylersem ya geri teperse, bu sefer onu hiç göremem,

offf oğlum ben hiç böyle olmamıştım ya, Ana kraliçe arıyor,

efendim ana kraliçem

-Behiye: Emre geç oldu hala eve gelmiyor musun evladım

-Emre: Haklısın babaanne, hemen geliyorum,

gelirken getirmemi istediğin bir şey var mı?

-Behiye: Gelinimi getir

-Emre: Ne! Ge-gelin derken

-Behiye: Yoksa bir aday mı var?

-Emre: Babaannecim evde görüşürüz, Cihan'ın da selamı var

-Cihan: Yoksa Dilek'i sevdiğini anlamış mı Behiye sultan?

neden aramış?

-Emre: Bilmiyorum, ama kadın haklı çok yanlız bıraktım bu aralar onu,

yeterince ilgilenemedim, bu arada bu şimdilik aramızda sır tamam mı?

-Cihan: Merak etme, bu arada, Dilek'in o sınırı kaldırmasını ve

seni sevip sevmediğini öğrenmek için bir planım var

-Emre: Nedir?

-Cihan: itme çekme yöntemi, aradığında açmayacaksın, 

karşılaştığında ilgilenmeyeceksin, restorana gelirse de meşgul olacaksın

-Emre: Saçmalama kıza kötü mü davranayım yani, olmaz

-Cihan: Kıza kötü davran demiyorum, ilgilenmiyormuş gibi yap,

hadi gidelim Ana kraliçeyi bekletme daha fazla

Ertesi gün...

Dilek kahvaltısını yaptıktan sonra hazırlanır ve salona iner

-Şeyma: Haftasonu bari bizimle vakit geçir biraz Dilek

yüzünü göremez olduk be kızım

Dilek annesinin yanağına bir öpücük kondurur

-Dilek: Haklısın anne, ama Elif'e sözüm vardı önceden

-Şeyma: Kasım ayındayız artık, hava soğuk, sıkı giyinin

hasta olmayın, Elif'e de söyle, sahi o hani gelip bizde kalacaktı?

-Dilek: Otel de kalmayı istedi, söylerim gelir bize de

-Şeyma: Anne babası burada değil, emanet şimdi bize Elif kızım,

onuda al gel eve bugün ona göre 

-Dilek: Tamam kraliçem söylerim

-Ayşe: Dilek, dün Adil restoranta mı gittin?

-Dilek: Evet, Emre bey'in de Adil amcanın yemeklerini tatmasını

istedim, o da geç saatlere kadar çalışıyormuş zaten, 

sarang'da bana yardım ettiği için teşekkür için bende onu oraya götürdüm

-Ayşe: Hmm, peki beğendi mi Emre?

-Dilek: Beğendi sanırım

-Şeyma: Bak Dilek, söylemeyeyim diyorum ama 

eğer Emre'ye karşı bir şey hissetmiyorsan

onunla gezip tozman uygun değil kızım, hele akşam,

kendine çeki düzen ver

-Ayşe: Hadi kızım Elif'i bekletme sen, iyi eğlenceler

Dilek gittikten sonra Ayşe kızı Şeyma'yı uyarır

-Ayşe: Böyle yaparsan turşusunu kurarsın kızının

-Şeyma: Ama anne haksız mıyım, elalem ne der

-Ayşe: Elalemi boşver, kızının mutluluğu önemli, belli değil değil mi

O ikisi birbiriyle yakınlaşıyor, ısınıyorlar birbirlerine,

belki de gönüllerine sevda düştü bile, devir değişti be kızım

şimdiki gençlerin birbirlerini tanıması için onları sınırlar

çerçevesinde rahat bırakmak lazım, bırak gezip tozsunlar

hem Emre yanlış bir şey yapacak bir çocuk değil,

güvenilir, efendi, saygılı efendi bir çocuk

-Şeyma: İyi tamam, hadi hazırlanalım,

Müsaitse Behiye teyzeyi de alalım

sahlep içelim güzel bir yerde

-Ayşe: Güzel fikir, hemen arıyorum Behiye'yi

Emre sabah her zamanki rutinini yapıp

sonrada babaannesi ile kahvaltı yapmıştır

yardımcılar sofrayı toplarken Emre ve Behiye hanım

kahvelerini içerlerken sohbet de ederler ve konu Dilek'e gelir

-Emre: Bu aralar seni çok ihmal ettim ana kraliçem

bugün ister misin seninle boza içmeye gidelim,

gezelim tozalım biraz, istanbul güzellik görsün

-Behiye: Hahahaaaa serseri, güzel olurdu ama geç kaldın,

ahretliğim aradı, Şeyma bizi sahlep içmeye götürecekmiş

-Emre: Ooo Behiye hanım siz planınızı çoktan yapmışsınız

-Behiye: Erken davransaydın ekerdim belki, bak ne diyeceğim

sende gel bir planın yoksa, gerçi Dilek yok ama

-Emre: Niye? yani bugünde mi çalışıyormuş 

-Behiye: Bekar kız, belki randevusu falan vardır

-Emre: Randevu mu? kiminle? yani banane tabi de

-Behiye: Bilmiyorum belki gönlünde biri vardır,

yada görüşütüğü biri olursa gönlü kaymış yada kayabilir,

el çabuk tutulmalı

-Emre: Babaanne! 

-Behiye: Söyle paşam

-Emre: Yapma lütfen, ne ima ettiğini biliyorum

Behiye hanım bir yudum daha kahvesinden aldıktan sonra ayağa kalkar

-Behiye: Ben bir şey ima etmiyorum çocuğum, sonradan pişman olmamak için...

ben üstümü değiştireyim Şeyma ile Ayşe beni almaya gelecekler,

sen ne yapacaksın bugün?

-Emre: Restorana uğrayıp sonra Cihan ile buluşurum herhalde,

size iyi eğlenceler

Emre Hazırlanıp restorana gider gitmesine ama aklı babaannesinin

söylediklerinde kalmıştır, ya Dilek başka birini kapılırsa,

aralarındaki çizgi kalkmadığı sürece ona açılamıyordurda,

cumartesi olduğu için kaya restoran biraz kalabalıktır

-Elif: Kızım sabah kahvaltı da yapmadım gel girelim şuraya

iki lokma birşey yiyelim ya

-Dilek: Neden burası? başka yerde yiyelim

-Elif: Hava zaten soğuk, başka yer aramakla uğraşmayalım,

hem fena mı olur seninki restorandaysa onuda görmüş olursun

-Dilek: Eliiif, benimki değil, hem çok kalabalık görünüyor

boşver

-Elif: Seviyorsun işte, inkar etme, şurada yer var hadi yürü

Dilek ve Elif Kaya restorana gelmişlerdir, Dilek'in gözleri

istemsizce Emre'yi arar ama göremez, garson gelir 

siparişleri alır, Dilek lavoboya gitmek için ayağa kalkar

Emre'yi görür, görür görmesine ama Emre Dilek'i görünce

görmemezlikten gelir ve Dilek buna anlam veremez

-Elif: Ne oldu birden yüzün düştü?

-Dilek: Yok bir şey, lavobaya gidip geliyorum

Emre'nin ağzından...

Bugün Dilek'i göreceğimi düşünmezdim ama arkadaşı Elif ile

restorana gelmişlerdi, bir erkekle buluşmaya gitmemişti,

bu içime su serpse de yanlarına gidip selam verecekken

Cihan'ın dedikleri aklıma gelince görmemezlikten geldim,

ah ulan Cihan, 1 saat sonra personele 

gerekli talimatları verdikten sonra ceketimi aldım ve hızlıca 

restorandan çıktım

-Elif: Emre değil miydi o?

bizi görmedi sanırım

-Dilek: Hadi kalkalım

 

-Elif: Ne olduğunu anlatmadan şuradan şuraya gitmem

-Dilek: Bizi gördü ama görmemezlikten geldi

-Elif: Acelesi vardı herhalde, babaannesine bir şey olmuş olmasın

-Dilek: Öyle mi dersin, anneannemi arayıp sorsam mı?

-Elif: Ara bencede

-Dilek: Sultanım, dışarıda mısın?

-Ayşe: Evet, annen bizi sahlep içmeye getirdi, keyfimiz

gayet iyi, sen neden aradın?

-Dilek: Şey, sizi derken annemle senden başka kim var?

-Ayşe: Ahretliğim de burada, bak sana selamı var,

siz neredesiniz?

-Dilek: Behiye teyze iyi yani? tamam size iyi sohbetler anneanne

-Elif: Onlarlaymış, iyi yani, o zaman başka bir şey var,

çıkar kokusu yakında, hadi etilerin altını üstüne getirelim, 

sonra tiyatro oyununa gidelim, çok güzel bir oyun gelmiş

Kızlar ücreti ödeyip kalkarlar gezip tozup alışveriş yaparlar

ve tiyatro oyununa giderler 

Cihan Emre ile birlikte bir Avm'ye gider biraz alışveriş yaparlar,

oturup kahve içip sohbet ederlerken Cihan birden Emre'yi kaldırır

-Cihan: Hadi kalk, avukat arkadaşlar bahsetti, güzel bir oyun varmış,

ne zamandır tiyatroya da gitmedik, oraya gidelim

-Emre: Ne oyunu oğlum ya, nerden çıktı şimdi, yoruldum,

eve gidicem ben, gel iki el maç yapalım bizde

-Cihan: Benimde bir sürü dava dosyam var ama arkadaşıma zaman ayırıp

dosyalarıma başımı gömmüyorum dimi, kalk hadi, yakın buraya zaten

-Emre: Offf tamam

Oyun biter ve çıkışta Cihan Elif'i görür

-Cihan: Aa Elif ve Dilek değil mi onlar?

-Emre: Evet onlar ama hadi gidelim biz boşver

-Cihan: Selam vermezsek ayıp olur

-Emre: Dilek'i görmezden gel diyen sen değilmiydin?

-Cihan: Selamı sabahı da kes demedim herhalde,

Kızlar merhaba, siz de mi bu oyona geldiniz, ne tesadüf

-Elif: Avukat bey siz tiyatro oyunları da mı izliyordunuz?

-Cihan: Neden öyle düşündünüz ki?

-Elif: Avukatlar başlarını dosyadan kaldıramıyorlar ya o yüzden

-Cihan: Biz avukatlarda normal insanlarız aslında,

hakkımda bilmediğiniz çok şey var Elif hanım :D

-Dilek: Merhaba Emre bey

Emre Dilek'e bakmadan soğuk bir Merhaba der sonra ekler

-Emre: Cihan ben arabadayım acele et, hoşçakalın Elif hanım

-Elif: Emre bey'in bugün keyfi yok sanırım, biz sizi tutmayalım

-Cihan: Siz onun kusuruna bakmayın, bazen huysuzluğu tutuyor,

görüşürüz kızlar

Cihan arabaya biner ve Emre'ye çıkışmaya başlar

-Cihan: Neydi bu yaptığın şimdi? 

-Emre: Senin dediklerini uyguluyorum

-Cihan: Vur deyince de öldürme bir kerede,

üzüldü kız, kızı kendinden soğutma hepten, ayarında uygula

-Emre: Bugün bu ikinci oldu, off oğlum ben yapamayacağım ya,

gidip her şeyi itiraf edeceğim, deli gibi sarılmak istedim ona,

zor tuttum kendimi

-Cihan: Sakın, daha yeni başlıyorsun, o aranızdaki çizgiyi

Dilek'in kaldırmasını istiyorsan sabır edeceksin,

bu arada bence o çizgiyi kaldırmama sebebi başka, yoksa

bence seni seviyor

-Emre: Ne olabilir ki?

-Cihan: Bilmiyorum, ama öğreniriz yakında

-Emre: Çözmem gereken başka bir konu daha var, önce onu çözmeliyim

-Cihan: Hayırdır?

-Emre: Kaan Ardıç, o it Dilek'e ne teklif etmiş, 

ne demiş olabilir ki, Dilek söylemiyor konuyu kapatıyor

-Cihan: Dilek öğrenmeni istemiyordur ondan söylemiyordur,

bence kurcalama

-Emre: Kurcalarım, sevdiğim kızla ilgili olan her şey

beni ilgilendirir, her konu açıldığında üzülüyor,

onu üzen şeyi bulmalıyım ve yok etmeliyim

-Cihan: Yardımım lazım mı?

-Emre: Sağol kardeşim, gerekirse söylerim

                 Devamı Gelecek....

-----------------------------

          

 8.BÖLÜM..

1 Hafta sonra...

Dilek'in ağzından...

Sarang'a yardımcı için ilanı asalı  bir kaç gün oldu 

fakat gelen giden olmadı, Sarang kalabalık olduğu zamanlarda

artık biraz zorlanmaya başlamıştım, 

Kerem, idil ve Elif'i de sürekli yardıma çağıramam

bu yüzden Elif'in önerisi ile internete de ilan vermeye 

karar verdim, ilanı hazırlarken Elif geldi

-Elif: Tatlım ne yapıyorsun?

-Dilek: İlan hazırlıyorum

-Elif: Kararını verdin yani, harika, yardım lazım mı?

-Dilek: Sağol canım, hallediyorum ben, sana bir şeyler getireyim mi?

-Elif: Ay yok, son günlerde çok yemişim herhalde, 

tartı beni mutlu etmedi bu sabah, diyete girdim

-Dilek: Saçmalama kızım ya, gayet fitsin, sakın yapma diyet

-Elif: Bugün Sarang boş, Vlog çekmelim mi birlikte?

-Dilek: Pek keyfim yok bugün, başka zaman yapsak

O sırada telefon gelir, arayan Cihandır

-Dilek: Efendim Cihan bey

-Cihan: Dilek hanım acil yardımınıza ihtiyacım var

-Dilek: Elbette yapabileceğim bir şeyse

-Cihan: Dilek hanım Emre, Emreyi durdurmanız lazım

-Dilek: Emre bey'e bir şey mi oldu?

-Cihan: Elinden bir kaza çıkmadan onu durdurmalısınız,

yoksa başını derde sokacak

-Elif: Cihan bey, şunu doğru düzgün anlatsanıza

-Cihan: Emre beni aradı şuanda inci restorana Kaan'ın yanına gidiyor

onu öldüreceğim falan dedi, onu bir tek siz durdurabilirsiniz,

ben şuan duruşmaya giriyorum, elim kolum bağlandı

lütfen onu durdurun

-Dilek: Neden Kaan beyin yanına gidiyor?

-Cihan: Emre, Kaan'ın sana yaptığı teklifi öğrenmiş,

onu durdurun kızlar lütfen

-Elif: Tamam hemen çıkıyoruz, Dilek hadi, Emre elini kana bulamadan

yetişelim

-Dilek: Bunu nasıl öğrenmiş olabilir

-Elif: Ne teklifi etti o Kaan denen herif sana?

-Dilek: Ahlaksız bir teklifte bulundu, cevabını verdim,

ama Emre bey nasıl öğrendi bunu

-Elif: Ve sen bunu bana söylemedin öyle mi?

taksi geldi hadi bir an önce yetişelim

-Dilek: Telefonlarımı açmıyor, Allah kahretsin

ben onun yüzüne nasıl bakıcam şimdi

Emre'nin ağzından...

Bir haftadır Dilek ile görüşmediğim yetmiyormuş gibi

birde Kaan'ın ona o zaman yaptığı ahlaksız teklifi öğrenince

kan beynime sıçradı ve o ite bunun hesabını sormak için

o öfkeyle yola koyuldum, Cihan'a Kaan'ı geberteceğimi söyledim,

bir süre sonra Dilek aramaya başladı, belli ki onu arayıp

haber vermişti, Kaan'ın ağzını burnunu kırmadan onunla

konuşmak istemedim ve telefonu açmadım

-Emre: Nerede o patronunuz?

Kaan çık ortaya

-Kaan: Senin ne işin var benim restoranımda?

Emre Kaan'a bir yumruk atar

-Emre: Ulan şerefsiz, sen Dilek'e nasıl ahlaksız teklifte bulunursun,

ölmeyi bu kadar çok mu istiyorsun

-Kaan: Hahahahaaa he sen o yüzden geldin,

Dilek oldukça güzel bir kız, keşke kabul etseydi, kim bilir

belki-

-Emre: Seni gebertirim, it, bir daha Dilek'e yaklaşmayacaksın,

duydun mu beni, seni gebertirim

-Kaan: Ya yaklaşırsam, Beni gebertecekmiş, hah, denesene,

yanlız şunu unutma güvenlik kameraları oldukça net gösteriyor

Emre Kaan'ı yere yatırır ve vurmaya başlar, o sırada Dilek ve Elif gelir

-Dilek: Emre bey ne yapıyorsunuz, bırakın

-Elif: Emre bey

-Dilek: Emre bey, lütfen bırakın Kaan bey'i

-Emre: Geberteceğim bu iti

-Dilek: Emre bey, Emre bey, EMRE DUR DİYORUM SANA DUR

Emre son yumruğunu duyduğu şey karşısında havada kalır

ve Kaan'ın üstünden kalkar ve Dilek'e döner,

Dilek Kaan'ın kalkmasına yardım eder

-Kaan: Bu yumrukların bedelini ödeteceğim sana

-Dilek: Kaan bey, lütfen bu konu daha da uzamasın,

ben, bu sorun için sizden özür dilerim

-Emre: Ne! Sen birde bu şerefsizden özür mü diliyorsun?

çok güzel, bravo,

sana gelince, elinden geleni ardına koyma aşşağlık herif

Emre eli yüzü yara bere içinde arkasını döner ve gider

Dilek ve Elif'de taksi ile geri dönerken Dilek taksiyi durdurur

-Dilek: Sağda müsait bir yerde durur musunuz lütfen

-Elif: Ne oldu iyi misin?

-Dilek: Nefes alamıyorum, kalbim sıkışıyor

-Elif: Hastaneye gidelim

-Dilek: Hayır hayır biraz yanlız kalmalıyım, hava almalıyım

-Elif: Bende geliyorum

-Dilek: Elif lütfen yanlız kalmalıyım

Bir kaç saat sonra Dilek dayanamaz ve Eczaneden pansuman

malzemeleri alıp Kaya restorana gider ama Emre orada değildir

Behiye teyzeyi telaşlandırmamak için Cihan'ı arayıp

olan biteni ona anlatır ve Emre'nin nerede olabileceğini sorar

Cihan da Tenis kortuna bakabileceğini, oraya gitmiş olabileceğini

söyler ve Dilek Tenis kortuna gider, kotrun kapalı alanında

canı yana yana raketi sıkı kavrayıp topa vurdurunu görür

yanına gider

-Dilek: Emre bey yaralısınız, hastaneye gitmeniz lazım

-Emre: Gerek yok, bana bir şey olmaz

-Dilek: O zaman bırakın da en azından yaranız mikrop kapmadan

saralım

-Emre: Gerek yok dedim ya, başkalarının yarasını sarın

-Dilek: Niye bunu yapıyorsunuz? 

-Emre: Ne yapıyormuşum ben?

-Dilek: Sizi böyle görmek istemiyorum, 

utancımdan zaten yüzünüze nasıl bakacağımı bile bilmiyorken,

neyse buraya bırakıyorum poşeti, lütfen pansumanınızı yapın

-Emre: Bir dakika, bir dakika, siz neden utanıyorsunuz ki?

sizin bir suçunuz yok bu konuda, utanması gereken o şerefsiz,

ben o şerefsize haddini bildirmeye gittim ki bir daha böyle bir şeye

kalkışmasın diye, bende sizi böyle üzgün görmek istemiyorum ayrıca,

pansumanı tek yapamayabilirim bu arada, yardım edebilir misiniz

Dilek ve Emre oturur ve Dilek Emre'ye pansuman yapar ilaç sürer

ve yarasını sararken yüzüne bakmadan söze girer

-Dilek: Bugün o özrü isteyerek dilemedim, Kaan bey çok tehlikeli

biri, size bulaşmasını istemedim

-Emre: Onunla ikimiz zaten birbirimizden pek haz etmeyiz,

onun bana bulaşması için bahaneye gerek yok, bulaşırsa bulaşır zaten,

ayrıca ondan korkmuyorum

-Dilek: Nasıl öğrendiniz?

-Emre: Size kaç kere sordum, söylemediniz, bu konu beni huzursuz etti

bende bir şekilde araştırarak öğrendim, çünkü o şerefsizin

ne yaptığını öğrenmek istedim, ne o nede başka biri öyle bir şey

yapamaz size

-Dilek: Siz bu halde araba kullanmayın, Cihan bey'i yada şöförünüzü

arayın isterseniz

-Emre: Gerek yok, ufak yaralar, araba kullanabilirim,

sizide bırakacağım eğer müsaade ederseniz tabi

-Dilek: En azından bugün araba kullanmayın, yaranızı kanatmayın,

şöyle yapalım mı? arabanız burada kalsın, yarın aldırırsınız,

şimdi bir taksi ile önce sizi bırakalım sonra ben eve geçerim

-Emre: Olmaz

-Dilek: Emre bey, her şeye itiraz etmeyi bırakın artık

-Emre: Olmaz çünkü önce sizi eve bırakacağız, hem biraz zaman

kazanmalıyım, kendimi hazırlamalıyım

-Dilek: Zaman mı? ne için?

-Emre: Suratımın bu halini ve ellerimi görünce Ana kraliçenin

gazabına uğrayacağım çünkü, epey bi azar işiteceğim,

ama merak etmeyin nedenini anlatmayacağım,

taksi birazdan burada olur

Birkaç gün sonra...

Behiye hanım ve Ayşe Hanım bir arkadaşlarının torunun

düğününe davetiye alır, evlilik hevesleri gelsin diye

Dilek ve Emre'yi de götürmek isterler,

ama ikiside torunlarının gelmeyeceğini bildikleri için

bir plan yapar ve Cihan ile Elif'den yardım isterler

-Behiye: Anladınız dimi çocuklar

-Cihan: Anladım anlamasına Behiye sultan ama Emre'nin

inadını biliyorsun, geçen sene üniversiteden bir arkadaşımız evlendi

ama düğüne katılmadı, kaçtı, beni dinleyeceğini sanmıyorum

-Elif: Aynı şekilde Dilek'te öyle Ayşe teyzem, biliyorsun

onları ikna etmek zor olacak

-Ayşe: Biz gelin desek zorlasak gelmezler ama siz onların

en yakın arkadaşlarısınız, halledersiniz, güveniyoruz biz size

-Cihan: İyi de biz ne yapabiliriz ki Ayşe teyze?

-Behiye: Cihan, oğlum sana önce şunu soracağım, ama bana düzgün

cevap vereceksin tamam mı?

-Cihan: Elbette Behiye sultan, buyur

-Behiye: Emre Dileği seviyor mu? 

-Cihan: Hangi anlamda?

-Behiye: Cihaaan, hangi anlamda sorduğumu biliyorsun çocuğum

sana her şeyi anlatıyordur,

-Cihan: Evet, Behiye sultan, seviyor, Dileğe aşık oldu,

ama henüz söylemedi, yani bunu size söylediğimi duyarsa,

ağzımı burnumu kırar

-Ayşe: Aynı soru senin içinde geçerli  Elif, söyle bakalım

Dilek Emre oğlumu seviyor mu?

-Elif: Bunu kendisine sorsan Ayşe teyzem, çünkü ben bir şey söylersem

siddin sene konuşmaz benle, huyunu biliyorsun

-Ayşe: biz zaten her şeyin farkındayız, 

onları birleştirmeye çalışıyoruz ne zamandır, yani söyleyebilirsin kızım

-Elif: Dilek'de Emre'yi seviyor Ayşe teyze

-Behiye: İşte bu kadar Ayşe, geriye kaldı birbirlerine itiraf etmeleri

-Cihan: İyide Elif bunların hisleri madem karşılıklı,

o zaman neden Dilek araya mesafe koyuyor hala?

-Elif: Kendine göre sebepleri var Cihan, ama Emre'nin de 

onu sevdiğini bilseydi, belki fikri değişebilirdi, bilmiyorum

-Behiye: Siz şimdi onları o düğüne nasıl getireceksiniz

onu düşünün

-Elif: Aslında bir planım var, ama garanti değil

-Cihan: Dinliyoruz?

-Elif: Bu ikisi madem birbirlerini seviyor ve itraf etmemeye kararlılar,

o zaman bizde fiştekleyeceğiz

-Cihan: Nasıl?

-Elif: Sen Emre'ye gidip o düğüne Dilek'inde gideceğini ve

düğünlerin aslında kurtlar sofrası olduğunu söyleyeceksin

-Cihan: Anlamadım hala

-Ayşe: Elif kızım şunu demek istiyor, düğünlerin bir diğer yüzü,

görücü usulü yerleridir, yani kaynana adayları bekar oğullarına

kızlarına eş beğenmek, kendilerine gelin seçmek için gelir

aynı zamanda

-Cihan: Şimdi anladım, Emre kıskanıp ve Dileği başkasına

kaptırmamak için o düğüne gidecek

-Elif: Bingo, Aynı şeyi bende Dilek'e yapacağım ve o da merakına

yenik düşüp gidecek

-Behiye: Aferin size çocuklar, bu işi başarın, dileğin bizden ne dilerseniz

-Elif: Düğün ne zaman?

-Behiye: Zamanımız kısıtlı, 2 gün sonra düğün ve sizde geliyorsunuz

-Cihan: Tamam o zaman işe koyulalım hemen, 

seni gideceğin yere bırakayım Elif

-Elif: Teşekkür ederim ama arabayla geldim, Sarang'a

pastaneye Dileğin yanına gideceğim şimdi,

haberleşiriz

-Cihan: Numaran bende yoktu, bu benim numaram

-Elif: Ah doğru ya, bu da benim numaram, görüşürüz altın kızlar

-Behiye: Sizinde sıranız gelecek :D

-Ayşe: Ahretliğim kısmet a.ş olduk iyice hahahahaa

Elif Dilek'in yanına Sarang'a gider, ona yardım ederken

bir yandanda konuya girer

-Elif: 2 gün sonra bir düğün varmış gidip kurtlarımızı dökelim mi?

-Dilek: Ne düğünü, bir sürü işim var, Anneannem ve anneme eşlik

edebiilirsin istersen sen

-Elif: İyi de Behiye teyzeninde arkadaşıymış sanırım,

Emre gidecekmiş Ayşe teyze öyle dedi, sen neden gitmiyorsun ki

-Dilek: Emre gidecek miymiş? iyi gitsin, biliyorsun ben

düğünlerden hoşlanmıyorum

-Elif: Kızım saçmalama kurtlar sofrasında yalnız mı bırakacaksın

sevdiğin adamı?

-Dilek: Nasıl kurtlar sofrası, Allah aşkına ne diyorsun Elif 

-Emre: Cihan senin adliyede işin yok mu da burada tepemde saçmalıyorsun

-Cihan: Kurtlar sofrası diyorum oğlum, bazı erkekleri bilirsin

güzel bir kız görünce tavlamak için yapmayacakları şey yok

-Emre: Düğüne falan gitmiyorum, babaannemi de şöför bırakır,

yada sen bırakırsın, zaten babaannem davet etmiş seni,

git benim yerime işte

-Cihan: Sen bilirsin, Dilek'i bir başkası kaparsa, kendine

aşık ederse, üzülme sonra, ben kaçar

-Elif: Düşünsene tüm bekar kızlar avcı gibi yakışıklı

koca adaylarının peşinde olacak, kaynana adayları gelin seçecek

oğullarına, e düğüne giderkende o kızlar süslenecek haliyle,

ya biri Emre'yi etkiler ve kendine aşık ederse, bunu bir düşün

Emre'nin azğsından...

Dilek'i başka bir adamla gülüp eğlenirken hayal etmek bile

beni öfkelendirmeye yetti, her ne kadar düğünlerden nefret etsemde,

sevdiğim kızı başkasına bırakacak da değildim,

gün bitince eve gitmeden Sarang'a uğradım, ama uzaktan baktım,

Dilek dalgın bir şekilde etrafı topluyordu, onu biraz izledikten sonra  

eve gittim, babaanneme bir şey söylemeden odama geçtim

kafamı dağıtmak istedim ama ne yaparsam yapayım Cihan'ın söyledikleri

aklımdan çıkmıyordu, kararımı verdim o düğüne gidip sevdiğim kızı

koruyacaktım

2 gün sonra...

-Şeyma: Anne hadi geç kalacağız hazır değil misin hala

-Ayşe: Geldim kızım geldim, broşumu bulamamıştım, buldum

hadi gidelim

-Şeyma: Kızlar biz çıkıyoruz, Dilek emin misin gelmeyeceğine?

-Elif: Siz gidin biz arkadan geleceğiz Şeyma abla

-Şeyma: Nasıl? Dilek geliyor mu?

-Dilek: Evet anne, istemeye istemeye geliyorum, siz gidin

biz arkadan geleceğiz, hazırlanıyoruz

-Ayşe: Aferin benim kızıma başarmış

-Şeyma: Bir şey mi dedin anne?

-Ayşe: Hadi çıkalım geç kalırsak Rukiye huysuzlanır,

ne kadar huysuzdur bilirsin

-Dilek: Sence oldu mu elbise? topuz olmadı sanki

-Elif: oldu, fıstık gibi oldun, Emre gözlerini senden alamayacak,

bu kıyafete topuz çok yakıştı, hadi gidelim 

-Emre: Babaanne hazırsan hadi çıkalım

-Behiye: Beni sen mi bırakacaksın?

-Emre: Hayır beraber gidiyoruz, gelmemi istemiyor musun?

-Behiye: Yok paşam hadi gidelim, Cihana da adresi at

-Emre: Attım, yolda gidiyor düğün salonuna

Devam Edecek... 

----------------

9.BÖLÜM...

Dilek'in ağzından...

Düğün sahipleri ile annem, anneannem ve Behiye teyze

beni ve Emre'yi tanıştırdıktan sonra, Emre Elif Cihan ve ben

tek kelime etmeden masada oturduk etrafı izlemeye başladım,

Emre'ye bakamıyordum çünkü kalbim yerinden çıkacak olursa

rezil olurum diye korkuyordum, ama anneannem bizi Rukiye teyze 

ve arkadaşları ile tanıştırırken gözlerimi kaçırarak da olsa

bakmıştım ona, yine tüm kızların gözlerini alamayacağı

yakışıklılık ve karizmasıyla karşımda duruyordu,

sessizce ikramlardan yemeye çalıştım, Elif sohbet açtı ama

benim heyecandan sesim çıkmadığı için katılmadım,

bir süre sonra dans müziği çalmaya başladı, içimden

lütfen Emre başka bir kızı dansa kaldırmasın diye dua ettim,

ama takım elbiseli hoş bir adam masaya gelip beni dansa

kaldırmak istedi, göz ucu ile Emre'ye baktım yüzü değişti,

adam ısrar edince istemeyerek de olsa dansa kalktım

onunla dans etmeye başladım, ben zorla gülümserken,

Emre başka bir kızı dansa kaldırıp 

onunla dans etmeye başladığını gördüm 

-Emre'nin ağzından...

Dilek ne bana bakıyordu, nede masada konuşuyordu,

bu beni çok rahatsız etti, bugün giydiği kıyafetle

o kadar güzeldi ki, kıskanmaktan kendimi alamadım,

herifin biri gelip dansa kaldırınca ve Dilek de onunla gidince

bende öfkeyle yan masadaki kızlardan birini dansa kaldırıp

onunla dans etmeye başladım, ama gözümü Dilekten ayırmıyordum ki

dans ettiğim kız bana asılmaya başladığını anladığım an

onu bıraktım, müzikte o anda sustu ve gelinle damat kendi hazırladıkları

özel dans gösterilerini yapmak içim sahneye çıktı, 

Dilek masaya döndü ve Elif'e lavaboya gideceğini söyleyip salondan

çıktı, peşinden gittim, koridorda onu yakaladım ve bileğinden

tutup bir odaya girdik, onu kaçmasın diye duvara yapıştırdım

-Dilek: Emre bey ne yapıyorsunuz, bırakın beni?

-Emre: Asıl sen ne yapıyorsun? Niye o adamla dans ettin? 

-Dilek: Bu sizi neden ilgilendiriyor? ayrıca sizde sarışın bir kızla

dans etmediniz mi? sorun ne? ayrıca sınırı aşıyorsunuz

-Emre: Başka adamlarla dans etmen sorun, artık dayanamıyorum,

ve o sınırı aşacağım artık

-Dilek: Neden ama neden? başka biri ile dans etmem sizi neden rahatsız

etti?

-Emre: Çünkü seni seviyorum, sana aşık oldum, yeterli bir cevap mı?

Bir şey demeyecek misin?

-Dilek: anneannem merak etmiştir gidelim

-Emre: Yani platonik sevda benim ki, anladım, pekala

senden bir beklentim yok, beni sev diye beklemeyeceğim

-Dilek: O zaman neden beni dansa siz kaldırmadınız?

neden başka bir kızı kaldırdınız dansa?

-Emre: çünkü kıskandım, o adamın dans teklifini kabul etmemeni umdum,

ama kabul ettin, yanına gelmek istedim ve herhangi birini

dansa kaldırdım

-Dilek: Kız en başından beri sizle flört ediyordu zaten

-Emre: Fark edince kızı bıraktım zaten, 

bu arada bugün kıyafetin çok güzel yakışmış sana,

Dilek, beni sevmesende benden nefret etme 

-Dilek: Gidelim Emre bey, bizi merak ederler

Düğün bitip herkes evlerine dağılınca Emre yatağında

bağdaş kurup oturup telefonundan Dilek'in resimlerine bakarken

Dilekte Elif'e odasında olan biteni anlatıp dertleşiyordur

-Elif: Ben anlamıştım zaten, ikinizde ortadan kayboldunuz bir süre,

e Emre de seni seviyormuş işte, neden bende seni seviyorum demedin

-Dilek: O öyle karşımda dururken nasıl söyleyecektim

-Elif: Mail atarak söyle bari, alemsin ya,

onu sevmediğini düşünüp birde benden nefret etme demiş

kıyamam ya, üzme şu çocuğu

-Dilek: Panikledim işte, aklım kalbim beni terk etti o an

-Elif: Sonra gelmiş olacak ki, hesap sormuşsun çocuğa

-Dilek: Başka bir kızı dansa kaldırınca kıskandım ve üzüldüm,

zaten salona girdiğimizden beri o kız gözleriyle yiyordu Emre'yi

-Elif: Çok güzel bir atasözümüz var ama söylemeyeceğim,

Cihan da karizmaydı bugün baya

-Dilek: Bak sen, birileri de aşka yelken açmış sanırım

-Elif: Yok be, henüz bir şey yok aramızda, zaten pek vaktim

olmayacak gönül işlerine

-Dilek: Neden? yoksa yine gidiyor musun?

-Elif: Henüz bir yere gitmiyorum ama bir karar aldım,

tiyatroya oyunculuğa dönüyorum

-Dilek: Ciddi misin? çok sevindim, e artık alırım bir imzanı

-Şeyma: Kızlar geç oldu artık yatın, yorulmadınız mı siz?

-Dilek: Tamam anne yatıyoruz, yarın devam ederiz hadi yatalım

Sarang Pastanesi...

Cihan ve bir kaç avukat arkadaşı hem tatlı yiyip

hem biraz mola vermek için öğlen arasında Sarang'a gelir,

Cihan arkadaşları ile Dilek'i tanıştırır,

içlerinden biri Dilek'in güzelliği ile adeta büyülenirken

Dilek siparişleri alır ve hazırlamaya koyulur

-Avukat Ersin: Cihan böyle güzel bir mekan ve sahibi vardı da

daha önce neden getirmedin bizi buraya?

 

-Cihan: Açılalı fazla olmadı, tatlılarına bayılacaksınız

-Avukat Kadir: Ersin tatlılardan önce mekanın sahibine bayıldı

-Avukat Yunus: Oğlum bir rahat dur ya, her gördüğün kıza yazma

belki evli, belki sevgilisi var

-Avukat Ersin: Evli değil, yüzüğü yoktu, sevgilisi olduğunuda sanmıyorum

-Dilek: Buyrun, siparişleriniz, başka bir arzunuz var mı?

-Avukat Ersin: Aslında var, yani bir sorum var size

-Dilek: Buyrun, sizi dinliyorum

-Avukat Ersin: Sevgiliniz var mı?

-Dilek: Anlamadım

-Cihan: Ersin'in şekeri düşünce saçmalar, boşver sen onu,

teşekkür ederiz Dilek

-Dilek: Afiyet olsun

-Avukat Yunus: Daha tatlının tadına bakamadan kovduracaktın

bizi oğlum ya

-Avukat Kadir: Sözlü tacizden dava açabilirdi, yada 

yüzüne şu bardaktaki suyu yiyebilirdin

-Avukat Ersin: Sevgilim yok, kız güzel, belli ki onunda yok

ne mahsuru var

-Cihan: O durumlar biraz karışık, hiç bulaşma, hadi tatlının tadına bak

Cihan o sırada Emre'ye mesaj atar, Emre hemen Cihan'ı arar,

Cihan telefonla konuşmak için pastanenin bahçesine çıkar

-Emre: Ne demek 'Dilek elden gidiyor'

-Cihan: Sakin ol, sadece Dilek'i çok yalnız bırakma

-Emre: Neredesin sen?

-Cihan: Sarang'da

-Emre: Bir şey oldu, bana söylemiyorsun, hemen geliyorum oraya

Emre Cihan'ın cevap vermesini beklemeden telefonu kapatır

ve arabaya atlar ve Sarang'a gelir, Dilek Cihan'ın da

olduğu masaya çay servisi yaparken gülümsüyordur,

Emre içeri girer ve Dilek Emre'yi görünce heyecanlanır tam

tepsiyi düşürecekken Emre Dilek'in elinden tepsiyi alır sakince masaya

bırakır ve Dilek'in elini nazikçe tutar

-Emre: İyi misin güzelim?

Dilek sadece iyiyim anlamında başını sallar

-Emre: Burayı ben hallederim, sen mutfağa bak istersen,

zira yanık kokuları geliyor

-Dilek: Eyvah kek yandı

Dilek telaşla mutfağa giderken Emre'de başını sağa sola çevirerek

gülümser, ve sonra masaya döner

-Emre: Cihan bizi tanıştırmıyacak mısın?

-Cihan: Tabi, Avukat Yunus Sarısoy, Avukat Ersin Öztürk,

Avukat Kadir Öz, Emre'de benim dostum, kankam beyler

-Avukat Yunus: Memnun oldum

-Avukat Kadir: Memnun oldum

-Avukat Ersin: Memnun oldum, Dilek hanım iyi mi acaba, 

ben bir bakayım

-Emre: İyidir o sen merak etme, ben bakarım şimdi,

siz çayınızı için, sohbetinize devam edin

Emre mutfağa giderken Cihan'a seninle sonra görüşeceğiz

bakışı atar ve mutfağa gider

-Emre: Kekler ne alemde, yaşayacak mı doktor hanım

-Dilek: Dalga geçmeyin Emre bey ya, hep sizin yüzünüzden

-Emre: A a ben ne yaptım şimdi

-Dilek: Yaptınız bir şey işte, off gitti hepsi

-Emre: Dilek, sakin olur musun biraz, alt üstü kek,

yeniden yapılır, hatta ben sana yardım edeceğim,

hadi kalk üzülmek yok, malzemeler nerede?

-Dilek: Emre bey, sizin restoranda olmanız gerekmiyor mu şuan?

valla bu gidişle kovulacaksınız?

-Emre: Hayır şuan burada olmam gerekiyor, ayrıca ne yani

babam beni kovarsa, sen yanına çırak olarak almaz mısın beni?

-Dilek: Alırım tabiki, ama kovulmamanızı tercih ederim,

şaka bir yana cidden artık bir yardımcı bulmam şart

-Emre: İlanlardan bir şey çıkmadı mı?

-Dilek: Yok maalesef, neyse, siz Cihan bey'in yanına gidin isterseniz,

burayı ben hallederim

-Emre: O sıkıcı avukatların yanına gidip davaları dinlerken

uyuyayım yani, ı ı, ben burada duracağım

-Dilek: Yardım etmeye kararlısınız yani, peki o zaman

şu önlüğü takdim edeyim, buyrun yumurtaları kırmakla

başlayabilirsiniz

-Emre: Emredersiniz şef :D bu arada bu tatlı yapma işine

nasıl başladın?

-Dilek: Babam yüzünden, babam tatlıları çok severdi,

küçükken annemle mutfağa girip tatlı yapardık,

babam yaptığımız o tatlıları yiyince ellerimden tutar

eline sağlık canımın içi der ve bana gülümserdi,

kısacası onun sayesinde gastronomi bölümü okudum

-Emre: Sorumla seni üzdüysem özür dilerim, 

amacım seni üzmek değildi, merak ettiğim için sordum

-Dilek: Önemli değil, sadece babamı çok özledim 

-Emre: Bu kadar un yeter mi?

Emre üzücü havayı dağıtmak için Kek'e geri döner

Dilek ile birlikte keki yaparlar fırına atarlar

Emre ve Dilek pastanenin ön kısmına geçerken

Avukat Ersin Dilek'e laf atar

-Avukat Ersin: Tatlılarınıza bayıldık, bundan sonra

daimi müşterininiziz haberiniz olsun Dilek hanım

-Dilek: Elbette, her zaman bekleriz, Afiyet olsun

Emre Cihan'ın kulağına yavaşça

'Al götür şunu, yoksa elimden bir kaza çıkacak'

-Cihan: Hadi gidelim, işimize bakalım, eline sağlık Dilek,

görüşürüz Emre

-Avukat Ersin: Numaranızı alabilir miyim? yani mekanlara sipariş için

Dilek Emre'nin yüzüne bakar, öfkeden yüzünün değiştiğini görür

ve hemen keskin bir cevap verir

-Dilek: Maalesef, mekanlara sipariş almıyoruz,

iyi günler

Avukatlar gidince Dilek Emre'ye bir bardak su getirir

-Emre: Bu ne?

-Dilek: Su, yüzünüz kıpkırmızı, ateşiniz falan yok dimi?

iyi misiniz?

-Emre: İyiyim merak etme, ama o... neyse

-Dilek: Siz artık restorana geri mi dönseniz,

zira Behiye teyze sizi çalıştırdığım için beni azarlayabilir

-Emre: Şuan sepetleniyorum yani, peki gidiyorum ama

en kısa sürede sana eleman bulacağız, sakın ben kendim hallderim

itirazlarını yapma, yoksa gitmem

-Dilek: Tamam, bu arada şu atkıyıda takın, dışarıda kar soğuğu var

hasta olmayın

-Emre: Olmaz, sen hasta olursun sonra

-Dilek: Birazdan Elif gelecek zaten, o getirir bana,

lütfen alın siz bunu

Dilek Emre'nin itiraz etmesine fırsat vermeden, mavi atkısını

Emre'nin boynuna sarar, bir süre göz göze gelirler ve öyle kalırlar

bir kaç saniye boyunca

-Dilek: Be- ben keklere baksam iyi olacak, bunlarda yanmasın

-Emre: Tamam, görüşürüz

Dilek mutfağa girer ve Emre için bir tarif geliştirmeye başlar,

Elif işinin uzadığını ve geç geleceğini, direk eve geçeceğini

Dilek'e söyler mesaj atar, 

Dilek bir süre sonra telefonunu sessize alır

dükkanı içeriden kilitler ve mutfağa döner, 

saat akşam 11 olmuştur ve 

kapının zorlandığı bir ses duyar, eline merdaneyi alır

ve gizliden bakar, hırsız dükkana girmeye çalışıyordur,

korkar ve eline telefonu alır polisi arayacakken vazgeçer

çünkü annesi ve anneannesinin bunu duymasını istemez,

Elif'i arar

-Elif: Az kaldı geliyorum eve, 

gelirken salep mi isteyeceksin tatlım? 

-Dilek: E-Elif dükkana, dükkana hırsız girmeye çalışıyor

-Elif: Ne! hemen geliyorum, polisi aradın mı?

-Dilek: Hayır polisi aramadım, sakın arama, Annemin ve Anneannemin

kulağına giderse çalışmama engel olurlar

-Elif: Sen şimdi sakin ol, ben hemen geliyorum

Elif Kerem, Cihan'ı ve Emre'yi arar,

hızlıca durumu anlatır ve Emre ile Cihan'a özellikle

tembih eder Behiye teyzenin duymaması için

Emre'nin ağzından...

Elif Cihan ile beni aradığında olanı anlattığında,

evden bir bahane uydurarak nasıl çıktığımı bilemedim,

ya ben gidene kadar o adam Dilek'e bir şey yaparsa diye

aklıma türlü türlü senaryolar geldi,

Sarang'a vardığımda dükkanın kilidi kırılmış, kapısı açıktı,

Cihan ve Kerem'de aynı anda oradaydı,

gözüm Dilek'i aradı, elinde merdaneyi sıkı sıkı tutmuş

belli ki şoktaydı, yerde dizlerinin üstüne duruyordu, 

koşarak yanına gittim

-Emre: Dilek, iyi misin? Dilek bana bak, Dilek

-Dilek: Hı

-Emre: O şerefsiz sana bir zarar vermedi dimi?

Dilek hayır vermedi anlamında başını sallar,

Emre ona sarılır

-Emre: Geçti, geçti  güzelim, iyisin, ben buradayım, korkma

-Kerem: Su iç Dilek

-Cihan: Kamera kayıtlarına bakalım

-Kerem: Bakamazsın maalesef çünkü yok

-Emre: Ne demek yok

-Kerem: Kaç kere söyledim bir kamera taktır diye ama Dilek dinlemedi

-Elif: Benim suçum, işim uzamasaydı bugün bunu yaşamayacaktı

-Kerem: Senin suçun yok, kendini suçlama

-Cihan: Tamam bunu sonra düşünürüz, kız şimdi şokta,

Emre sen Dilek ile Elif'i eve bırak, Keremle bizde

buraları bir toplayalım, aslında hiç bir şeye dokunmadan

polisi aramamız lazım ama 

-Dilek: Hayır, olmaz, polis olmaz, annem ve anneannem duyar olmaz

-Emre: Tamam, polis yok, kimse duymayacak, sakin ol

hadi biraz sakinleş, gel biraz yürüyelim, 

sonra elif ile seni eve bırakırım

-Kerem: Etraftaki kameralara bakalım belki bir şey çıkar

-Emre: Hadi gidelim, burası sizde çocuklar, hadi Elif

Emre Dilek ile yürürken, Elif'de yavaş adımlarla arkadan yürüyordur,

bir banka otururlar, Emre Dilek'in çenesinden hafifçe tutar

kendine bakmasını sağlar

-Emre: Daha iyi misin?

-Dilek: iyiyim, korktum biraz sadece

-Emre: Sana bir şey oldu diye ömrümden ömür gitti,

çok şükür iyisin

Dilek uzakta üzgün bir şekilde oturan Elif'e gözü takılır

-Dilek: Elif, Emre bey, bize biraz müsaade eder misiniz?

Dilek Elif'in yanına gider direk ona sarılır

-Dilek: Senin hiç bir suçun yok, sakın üzülme, bak iyiyim

hiç bir şey olmadı

-Elif: Daha erken gelebilirdim, provaya kalmayabilirdim

-Dilek: Bende erken çıkabilirdim, böylece hırsızla karşılaşmazdım

- Elif: Seni bir daha yalnız bırakmayacağım

Kızlar birbirine sarılıp ağlarken Emre'de onları izler

ve yanlarına gider

-Emre: Şimdi neden ağlıyorsunuz?

-Dilek: Emre bey bizi yalnız bırakın

-Elif: Ağlarken rahatsız etme bizi, ühüü ühüüüü

-Emre: Maalesef yalnız bırakamam, kendinizi toparlayın,

sizi eve bırakayım yoksa hasta olacaksınız bu soğukta

Kızlar kendilerini toparlar ve  Emre onları eve bıraktıktan sonra

Sarang pastanesine geri döner

-Emre: Beyler var mı elle tutulur bir şey?

-Kerem: Cihan etraftaki esnaflardan aldığı 

kamera kayıtlarına bakıyor hala

-Cihan: Bence polise bildirmeliyiz, doğru değil bu,

onlar bulur

-Emre: Bencede polise haber vermeliyiz ama Dilek istemiyor

-Kerem: işin içine polis girerse Ayşe teyze ve Şeyma teyzenin

kulağına gitmesini istemiyor

-Cihan: onlar onun ailesi, bilmeye hakları var

-Emre: Tamam beyler uzatmayın, Dilek istemiyorsa bu işi

kendimiz halledeceğiz, siz istemiyorsanız gidebilirsiniz,

ama ben o hırsızı bulacağım

-Kerem: Ben kalıyorum, Dilek benim arkadaşım, onu yüzüstü

bırakmayacağım

-Cihan: Emre, Dilek senin sevdiğin kız olabilir ama

benimde sevdiğim bir arkadaşım sayılır, ve elbette kankama,

sevdiği kıza yardım edeceğim

-Emre: Sağolun çocuklar, hadi kamera kayıtlarına bakalım

şurada biri zorluyor kapıyı

-Kerem: ama maskesi var, nasıl tesbit edeceğiz?

-Cihan: Ben bu kayıtları alayım evde biraz daha inceleyeyim 

ayrıntılı bir şekilde, yarın haberleşiriz

-Kerem: Tamam geç oldu zaten, en kısa zamanda bir kamera

gerekli buraya, Dilek'i ikna etmek gerek

-Emre: O iş bende merak etme, her türlü önlemi alacağım

bir daha böyle bir şey yaşamamalı Dilek

-Cihan: Hadi Pastaneyi kapatıp gidelim, daha fazla oyalanmayalım

-Emre: Ben alayım o anahtarı, sabah pastane ile işim var,

Dilek'e ben veririm, sabah yanına gideceğim zaten

-Kerem: Pekala, buyur, ama Dilek'ten habersiz bir şey yapmamanı

öneririm, çünkü hiç hoşlanmaz habersiz yapılan işlerden

-Emre: Merak etme, haydi iyi geceler beyler, görüşürüz,

Cihan, bir şey bulursan, saat kaç olursa olsun ara

-Cihan: Tamam kardeşim merak etme

Emre eve gider duşunu alır, pijamalarını giyer ama uyku tutmaz,

mutfağa su içmek için odadan çıkınca, babaannesinin odasının

ışığının açık olduğunu ve kapınında aralık olduğunu görür

-Emre: Ana kraliçem, e hani sen yatıcam diyordun, uyumamışsın hala

-Behiye: Kuranımı okudum evladım, bana diyene bak, sen niye ayaktasın

-Emre: Uyku tutmadı

-Behiye: Hmm gel bakim şöyle yanıma, otur, anlat bakalım ne derdin var

-Emre: Yok bir şey babaannecim, iş güç öyle

-Behiye: Emre, hatırlıyor musun sen küçükken de ne zaman canın sıkılsa,

bir derdin olsa böyle yanıma gelirdin, dizime yatardın,

saçını okşardım, sen önceden bana her şeyini anlatırdın,

artık iyice ihtiyarladım diye anlatmak istemiyor musun?

-Emre: Olur mu öyle şey ana kraliçem, anlatılacak bir şey olsa,

daha doğrusu bir şey olsa neden anlatmayayım, ayrıca sen hala

gençsin, benim canım babaannemsin

-Behiye: Geç yağcılığı da anlat bakalım, gönül işleri mi canını sıkan?

-Emre: Aslında evet, biri var, ama benimki platonik 

-Behiye: Emin misin platonik olduğuna? belki o da seni seviyor,

açıldın mı?

-Emre: Ona söyledim ama cevap vermedi, kendini geri tutuyor o konuda,

bende benden hepten uzaklaşmasın diye ısrarcı olamıyorum,

ne hissediyor bana karşı bilmiyorum

-Behiye: Ahh ah, bizim zamanımızda muhallebicide randevu verilir

buluşulurdu, eğer kız kabul ederse ailelere haber gönderilir

ve tez zamanda izdivaç yapılırdı, rahmetli Selim deden de

bana muhallebicide izdivaç teklif etmişti

-Emre: Nasıl, hemen ilk buluşmada dedem evlilik teklifi mi yaptı?

-Behiye: Evet İlk buluşmada, ama onun önceside var,

deden komşumuzdu, sokaktan geçerken bakışırdık,

bir yürüyüşü vardı, tüm kızlar hayrandı, yakışıklıydı da deden

-Emre: Vay be Selim dedeme bak sen, kapmış en güzel kızı

kaçırmak istememiş hemen evlenme teklifi etmiş

-Behiye: Öyleydi, sevdalıydık biz birbirimize, nur içinde yatsın,

ee söyle bakalım kim bu benim güzel torunumu mecnuna çeviren kız?

-Emre: Aslında tanıyorsun ama bak babaanne lütfen bu işe

sende Ayşe teyze de karışmasın

-Behiye: Tamam nasıl istersen, bu kız Dilek dimi?

-Emre: Evet, Babaanne Ben Dilek'e aşık oldum, çok seviyorum

-Behiye: Biliyorum, Peki şimdi sen Dilek'e nasıl itiraf ettirmeyi

düşünüyorsun onu düşün bakalım

-Emre: Beni sevip sevmediğini bilmiyorum, ya geri teperse,

hepten uzaklaşırsa

-Behiye: Onun kalbini kazanmakta sana düşüyor torunum,

ama o da seni seviyor buna eminim, bu kadar kafaya takma,

git uyu hadi, sabah işe gideceksin

-Emre: Teşekkür ederim babaannecim, iyiki varsın,

hayırlı geceler

Emre babaannesinin yanağından öper ve odasına gider, ışığı kapatıp

uyur 

  

Sabah olmuştur Dilek ve Elif uyanıp hazırlandıktan sonra

aşağıya kahvaltıya inerler ve bir misafir olduğunu görürler

Elif şaşırmaz ama Dilek şaşırır

-Ayşe: Heh günaydın kızlar

-Şeyma: Hadi hemen sofraya oturun, Emre sende hadi oğlum

-Elif: Hoş geldin Emre, oo Şeyma abla, döktürmüşsün yine,

kilo almaya başladım ama bak olmuyor böyle

-Şeyma: Zayıfsın ne kilo alması, al bakim şunlardan da,

enerji harcıyorsun o kadar, yakarsın yediklerini

-Ayşe: Dilek kızım hadi gelsene sofraya

-Elif: Kaal geldi kıza, tatlım gelsene

-Dilek: Emre bey, sizin burada ne işiniz var?

-Emre: Geçerken uğradım, bu taraflarda işim vardı

Dilek gözlerini kısarak, bende yedim der gibi bakar

-Ayşe: İyi de oldu, keşke Behiyeciğimde olsaydı

-Şeyma: Elif sen kahvaltıdan sonra tiyatroya,

Dilek sende Pastaneye mi gideceksin?

-Elif: Yok ben bugün Dilekleyim, tiyatroya gitmeyeceğim

-Dilek: Hayır herkes işine, sen tiyatroya gidiyorsun,

ben pastaneme gidiyorum, Emre bey sizde restoranınıza

-Elif: Ama

-Emre: Tamam ben seni bırakırım restorana giderken

-Ayşe: iyi olur evladım, yolda konuşursunuz hem

-Dilek: Ben kendim giderim, siz zahmet etmeyin

-Emre: Rica ediyorum, ve zahmet olmaz

-Elif: Size doyum olmaz canlarım ama benim gitmem lazım,

geç kalmamam gerek, görüşürüz

Dilek kahvaltısını hızlı bir şekilde yaptıktan sonra

çantasını alır dışarı çıkar, arabaya binmez

-Emre: Hadi bin trafiğe kalacağız sonra

-Dilek: Emre bey, neden buradasınız, dün için teşekkür ederim 

ama hayat devam ediyor

-Emre: Dilek lütfen arabaya biner misin? konuşmak istediğim

bir şey var, rica ediyorum

Dilek diretmeden arabaya biner, peşinden Emre de biner

-Dilek: Sizi dinliyorum ne konuşmak istiyorsunuz?

-Emre: Öncelikle sabah buraya gelmemin iki sebebi vardı,

birincisi senin için çok endişelendim, nasıl olduğunu görmek

istedim, ikincisi Sarang'a gideceğini biliyordum hem seni 

bırakmak istedim, hemde Sarang'ın anahtarı bende, onu vereyim dedim,

bunuda Ayşe teyze ve Şeyma teyzenin yanında yapamadım, dünkü olayı

ailenden sakladığın için

-Dilek: Teşekkür ederim, benim için de endişelenmenize gerek yok,

ben iyiyim

-Emre: Senin için endişeleniyor olmam seni rahatsız mı ediyor?

-Dilek: Emre bey yapmayın lütfen, dün o şok ile bir zayıflık

gösterdim, bu bir daha olmayacak

-Emre: Zayıflık? Seni teselli etmem, senin için korkmam,

endişelenmem, sana sarılmam, buna izin verdiğin için

zayıflık mı göstermiş oldun?

Bak Dilek, daha en başında söyledim sana, duygularım beni ilgilendirir,

seni hiç bir şeye zorlamıyorum, beni sev demiyorum, ama

duygularma da bu kadar acımasız olma.

-Dilek: Ben-

-Emre: Geldik

Emre Dilek'in cevap vermsini beklemeden arabadan iner,

Kamera takma işleminin yarısı bitmiştir bile

-Dilek: Siz kimsiniz? ne yapıyorsunuz dükkanıma?

-Emre: Siz devam edebilirsiniz usta

-Dilek: Emre bey ne oluyor burada?

-Emre: Kamera takılıyor, itirazın olmaz herhalde, dünden sonra

-Dilek: Ben sizden böyle bir şey istemedim, gerekirse

ben hallederim, istemiyorum, beyfendi, hepsini çıkartır mısınız?

-Emre: Hayır, siz devam edin lütfen,

Dilek inat etme

-Dilek: İstemiyorum ya, hepiniz gidin dükkanımdan,

Emre bey gidin

Devam Edecek... 

-------

10.BÖLÜM...

Dilek'in ağzından...

Tam bir hafta olmuştu o hırsız olayından sonra

Emre'yi de o kızgınlıkla kovmuştum,

bir haftadır ne mesaj atıyor, ne arıyor nede

onu görüyordum, dün ise Kerem'den o hırsızın

yakalandığını ve o hırsızın peşini bırakmayıp

onu yakalayanında Emre olduğunu öğrendim,

Elif ve idil haklıydı, o sadece beni düşüyordu

ve benim için endişelendiği için bana sormadan

Sarang'ın her yerine güvenlik kamerası taktırmıştı,

ben ise ona haksızlık edip bağırıp çağırmıştım

hatalıydım ve bu hatamı bir özür ile geçiştiremezdim

-İdil: Özür dile direk zaten affetmeye dünden razıdır 

-Dilek: Nerden biliyorsun? öyle kuru özürle olmaz

benim bir şey yapmam lazım

-Elif: Lafa bak, nereden biliyorsun diyor ya,

kızım adam sana aşık değil mi? elbette kıyamaz affeder

-İdil: Aynen öyle, illa bir şey yapmam lazım diyorsan

Sarang'ı bir kaç gün kapatmaya hazır ol

-Elif: Aklında ki ne idil?

-İdil: kış ayındayız, kar var, kayak mevsimi hani...

-Dilek: Uludağ'a mı gideyim, oldu olacak karın üstüne

özür dilerim yazayım

-Elif: Bence güzel fikir

-Dilek: Ne?

-Elif: Karın üstüne özür dilerim yazmanı demiyorum

güzel fikir olan şu, bir organizasyon yapacağız,

yarın cuma zaten, cumadan sonra yola çıkacağız

uludağa gideceğiz

-İdil: Elif de Cihan bey'i organize edecek ve

Emre ile Cihan da habersiz uludağa gelecekler

hem hepimiz için bir değişiklik olur, hem bir fırsatını bulup

özür dilemiş olursun

-Elif: Aynen öyle

-Dilek: Ya gelmezse

-Elif: Ay taze aşık seni, merak etme gelecek, 

sen bize bırak o işi, organize edicem hepsini

sen sadece hazırlan, İdil Kerem'e de haber ver plan yapmasın,

onun arabasıyla gideriz 

-İdil: Tamamdır

-Dilek: Kızlar teşekkür ederim, iyiki varsınız

-İdil,Elif: sende iyiki varsın tatlım

Elif Cihan'ı arar durumu anlatır

-Cihan: Elif denerim ama ikna edebilir miyim bilmiyorum

-Elif: Ne demek ikna edebilir miyim bilmiyorum, 

Cihan sen onun kankası değil misin? ikna et

-Cihan: iyide haftasonu tenis antremanı var onu bırakıp

uludağa falan gitmez

-Elif: Cihan, arkadaşının mutluluğunu istiyorsan ikna et

bu kadar, ben organizasyonu yaptım, zar zor otelde

yer ayırttım zaten, sana güveniyorum, halledersin sen,

ayrıca sende geliyorsun

-Cihan: Tamam elimden geleni yapacağım

-Elif: Elinden geleni değil, fazlasını yap, görüşürüz

Cihan akşam Emre'nin yanına restorana gider,

haftasonu için onu ikna etmeye çalışır ama

Emre bir türlü ikna olmuyordur

-Cihan: Dilek'i özledin mi?

bakma öyle ters ters soruma cevap ver

-Emre: Özledim tabiki 1 hafta oldu, görmedim 

-Cihan: Tamam o zaman kardeşim, bu haftasonu

uludağa gidiyoruz o zaman

-Emre: Dilek ile Uludağın ne alakası var

-Cihan: Şöyle ki kankacım, Elif aradı, kızlar

haftasonu için uludağa organizasyon yapmışlar

-Emre: Kız kıza eğlensinler o zaman, benimle alakası ne?

-Cihan: Kerem sen ben de gidiyoruz, kız kıza değil yani,

yer ayırtmış kız o kadar valla gelmezsen Elif'in dilinden 

kurtulamam, Dilek de gidiyor işte al sana fırsat sevdiceğini

görmek için

-Emre: Kendisi beni görmek istemiyor, boşver rahatsız etmeyelim hiç

-Cihan: Tamam asıl sebebini söyleyeceğim ama bilmiyormuş gibi

yapacaksın tamam mı?

-Emre: Asıl sebebi mi? oğlum ne çeviriyorsunuz siz ya?

-Cihan: Dilek, aslında senden özür dilemek için,

kendini affettirmek için bu planı yapmışlar

-Emre: Ne! bir özür için uludağa mı gitmek lazım,

özürlük affettirmelik bir şey yok ortada,

o iyi olsun,, güvende olsun yeter

-Cihan: Gelmiyorsun yani, iyi peki yarın sabahtan duruşmam var

cuma namazından sonra ben yola çıkıyorum, 

şimdi kayak mevsimi, orası manken, oyuncu ve havalı adamlarla

doludur, artık Dilek birine gönlünü kaptırırsa sonra beni suçlama da

-Emre: Teşvikiye camisinde buluşuruz, ayrı araçlarla gidelim

-Cihan: Tenis antremanın vardı hani?

-Emre: Yemişim tenis antremanını, Dilek'i korumam lazım

-Cihan: Kısaca kıskanıyorum desene sen şuna

-Emre: Kahveni iç Cihan

Ertesi gün...

Her şey planlandığı gibi gidiyordur,

kızlar erkenden gidip otellerine yerleşmişlerdir

biraz dinlendikten sonra hazırlanıp lobi katına inip

birer Türk Kahvesi içerken Cihan ve Emre de girişlerini

yaptırıp odalarına çıkıp eşyalarını bırakır ve

hazırlanırlar onlarda lobiye inerler

-Kerem: Hoşgeldiniz beyler

-Cihan: Hoşbulduk, burası cıvıl cıvılmış valla

-Emre: Hoşbulduk

-Kerem: Ee kızlar nasıl yapıyoruz şimdi

-Elif: Birini daha bekliyoruz heh o da geldi

-Can: Merhaba ben kayak hocası Can Uzun

-Elif: Merhaba Can bey

-İdil: Merhaba 

-Cihan: Bir yanlış anlaşılma var sanırım, buradaki herkes

kayabiliyor diye biliyorum

-Elif: Evet Cihancım hepimiz kayabiliyoruz ama

birimizin Can bey'e ihtiyacı var, Dilek kaymayı sevmediği için

kaymayı bilmiyor, Can bey ona yardımcı olacak

Emre'nin yüzü belli etmesede kıskançlıktan renk değiştirir

ama müdehale etmez

-Dilek: Kaç kere söyleyeceğim, siz kayın ben sevmiyorum

istemiyorum kaymak falan, hadi lütfen gidin kızlar,

Can bey sizi de buraya kadar yorduk kusura bakmayın

-Can: Maalesef sizi bırakamam Dilek hanım, Elif hanım

2 günlük ödemeyi yaptı bile, üstelik burada benden daha iyi

bir kayıcı hocası bulamazsınız ;)

Emre yakışıklı adama kafa göz dalmamak için artık kendini zor tutuyordur

-Elif: Hadi hadi kalkın, akşam 7'de yemekte buluşuruz,

Can bey, arkadaşım size emanet

Elif Dilek'in de diğerlerininde itiraz etmesine fırsat vermeden

kalkar, Elif Cihan ile, Kerem İdil ile, Dilek Can ile, Emre ise

tek başına kayar, akşam olunca herkes otele döner ama Emre ortalıkta

yoktur, Cihan telefonla arar ama telefonu kapalıdır,

herkes endişelenmeye başlar, Dilek dayanamaz

ve 'ben etrafa bakacağım, gelirse haber verin' diyip

fırlar, o soğukta karların içinden yürüyerek

Emre'yi arar, bir yandan da telefonla arar ama hala kapalıdır,

Dilek'in de en sonunda soğuktan telefonu kapanır

-Dilek: Bi bu eksikti, Emre nerdesin ya

Dilek arada birilerini Emmre'ye benzetir ve yanlarına gider

ama yüzlerini görüğünde hayal kırıklığı yaşar,

yanından geçen bir grubun konuşmasına şahit olur

-Kayak yaparken mi olmuş?

-Daha gençmiş, atlarken ayak takımlarından biri açılmamış galiba

-Çok kötü yaralanmış diyorlar

-Aman Allah beterinden korusun 

-Dilek: Pardon ne olmuş aşağıda?

- 26, 27 yaşında bir genç fena yaralanmış

- Bir daha kayak yapamaz diyorlarmış

- Otelin Doktoru ilgileniyormuş şimdi olay yerinde

Dilek gözlerinden yaşlar döküle döküle koşa koşa

olay yerine gider, 'Emreee, lütfen sen olma

bunu yapma bana, lütfen sen olma' der ve 

oradakinin Emre olmadığını anlayınca rahatlar ama

göz yaşları durmuyordur bir türlü ve yere oturur

çünkü artık dermanı kalmamıştır

Emre olayı merak etmiş ve yardım edebileceği bir şey varmı diye

olay yerine intikal etmiştir ama orada kalabalığın içinde 

yere oturmuş ve ağlayan birini görür yaklaşınca Dilek olduğunu anlar

-Emre: Dilek

Dilek Emre'nin sesini duyunca hızla ona döner ve sarılır

ağlamaya devam eder

-Emre: Dilek, iyi misin güzelim? yaralandın mı?

ne oldu? neden ağlıyorsun? Dilek sakinleş 

anlat ne oldu?

-Dilek: Ben- ben- 

Dilek ağlamaya devam ediyordur, Emre ona sarılmaya devam eder

ve bir süre sonra Dilek'in yüzünü görmek için geri çekilir,

eliyle gözyaşlarını siler

-Emre: Daha iyi misin? neden ağlıyordun? ne oldu?

-Dilek: Size ulaşamayınca aramaya çıktım, birinin kaza geçirdiğini

öğrendim, siz sandım, çok korktum

-Emre: Benim için endişelendiğin için mi bu soğukta

karanlıkta atkını eldivenini bile takmadan koştun

-Dilek: Telefonunuz kapalıydı

-Emre: Soğuktan şarjı bitmiş, powerbank'im de yanında değildi,

seni korkuttuğum ve endişlendirdiğim için üzgünüm güzelim,

hadi otele dönelim, kalk

Emre boynundaki atkıyı Dilek'in boynuna sarar ve elindeki eldivenleri  

de Dilek'e giydirir

-Dilek: Hayır siz üşürsünüz

-Emre: Ben iyiyim merak etme, hadi gidelim

Dilek eldivenin birini çıkartır ve Emre'nin eline giydirir,

diğer elini Emrenin elini tutar ve onun montunun cebine sokar,

Emre Dilek'in bu hareketine şaşırır ama mutlu olur,

yavaş yavaş otele yürürlerken Dilek söze girer

-Dilek: Emre bey, ben o gün bencillik ettim,

siz benim güvenliğimi düşüdüğünüz halde ben size bağırdım,

haksızlık ettim, özü-

-Emre: Dilek özür dilemen gereken bir durum yok,

bunun için kendini suçlamana da gerek yok, 

sen mutlu ve güvende olduğun sürece sorun yok

-Dilek: Bir haftadır Sarang'a da gelmediniz, gerçi haklıydınız gelmemekte,

ama ben sizi çok özledim

-Emre: Dilek, ne zaman söyleyeceksin?

-Dilek: Neyi?

-Emre: Duymak istediğim o cümleyi

-Dilek: Hangi cümleyi?

-Emre: Boşver, hadi gidelim

Dilek Emre'yi durdurur ve yüzüne bakar

-Dilek: Seni seviyorum

-Emre: Ne! duymadım, bir şey mi dedin?

-Dilek: Dedim ki; Seni Seviyorum, senin için endişelenmekten

uyuyamıyorum, rüyalarıma giriyorsun, aklımda çıkmıyorsun,

seni göremediğim gün çok özlüyorum, ben sana aşık oldum

Emre Dilek'i kendine çeker ve ona sıkıca sarılır,

'bende seni seviyorum güzelim' der ve onu alnından öper,

daha sonra Emre ve Dilek otele kadar el ele yürürler ve

konuşmazlar, otele yaklaştıklarında Dilek Emre'nin elinden

kendi elini kurtarır

-Dilek: Kızlar

-Cihan: Oh be kaçak bulunmuş, oğlum neredesin sen?

-Emre: Profösyonellerin olduğu kısma gitmiştim, geldim sonuçta

-Kerem: İkinizin de telefonlarına ulaşamadık, otel can kurtaranlarından

yardım isteyecektik daha da gelmeseydiniz

-İdil: Atkını ve eldiveninide almadan fırladın gittin Dilek

hasta olmazsın inşAllah, alın hemen şu sıcak ıhlamurları

içiniz ısınsın

-Elif: Sen nerede buldun Emre'yi Dilek?

-Emre: Biri kaza geçirmiş, bende oradaydım, orada karşılaştık

merak etmeyin ikimizde iyiyiz, Siz yemeğinizi yediniz mi 

saat akşam 9 olmuş

-Kerem: Biz bir şeyler yedik de siz yemediniz, hadi gidin

yemeğinizi yiyin

-Cihan: Sen ortalıktan kaybolunca Dilek de seni aramak için

fırladı gitti, yemek yiyemedi kız

-Elif: Hadi hemen ikinizde doğru restorana,

bizde kafe bölümündeyiz, oraya gelirsiniz, marş marş

Dilek ve Emre restorana gider yemek yerken, Dilek Emre'nin keyfi

olmadığını görür  

-Dilek: Bir şey mi oldu Emre bey keyfiniz yok gibi?

-Emre: Neden elimi bıraktın?

-Dilek: Çünkü henüz kimse bilsin istemedim

-Emre: Neden? ne mahsuru var ki öğrenmelerinin?

-Dilek: Şimdilik kimse bilmsin lütfen

-Emre: Öyle olsun, nasıl istersen, şu bey lafını da

ortadan kaldırsak mı acaba? Sadece Emre olsam senin için olmaz mı?

-Dilek: Alışkanlık

-Emre: O zaman kötü alışkanlıklarımızdan yavaş yavaş kurtuluyoruz,

şimdilik en azında yalnızken bana adımla hitap et olur mu?

-Dilek: Tamam Emre bey, yani Emre

-Emre: Ana kraliçe arıyor, efendim ana kraliçem

-Behiye babaanne: Nasılsın paşam? tatil nasıl gidiyor?

-Emre: Güzel gidiyor babaannecim, bildiğin gibi kar, kayak

güzel hava...

-Behiye: Oh oh maşallah keyfiniz yerinizde, seni aradım ulaşamadım

merak ettim

-Emre: Benide merak eden edene

-Behiye: Başka kim merak etti ki? hem söyle bakim neden ulaşamadım sana?

-Emre: Bizimkiler işte, telefonumun şarjı bitmiş o yüzden

ulaşamamışsındır bana, otele dönünce şarja taktım

-Behiye: Ahretliğimde Dilek'e ulaşamamış, kızlarda

telefonunu açmıyormuş, merak ettik çocuğum,

Dilek iyi mi?

-Emre: İyi iyi, ikimizde hatta hepimizde iyiyiz merak etmeyin,

Ayşe teyzeye söyle, burada her yerde telefon çekmiyor

Dilek hanıma ulaşamazsa merak etmesinler bizimle 

-Behiye: Tamam paşam, siz keyfinize bakın, kendinize dikkat edin

Allaha emanet olun

-Emre: İlaçlarını içmeyi unutma babaanne, iyi geceler

-Dilek: Annem canıma okuyacak, deliye dönmüştür o şimdi ulaşamayınca

-Emre: Babannem sakinleştirir Şeyma teyzeyi merak etme,

hadi yemeğini ye, sonra ararsın 

İkiside yemeklerini yedikten sonra arkadaşlarının olduğu

kafe bölümüne geçerler, Dilek ile Emre karşılıklı oturur,

Dilek ara ara sohbete katılırken Emre ise sık sık Dilek'e bakar

ve onu izler

-Cihan: Ne dersin Emre katılalım mı?

-Emre: Hı? bir şey mi dedin?

-İdil: Soğuk çarptı zaar, kendisi aramızda değil

-Kerem: Diyoruz ki yarın otelin düzenlediği kayak yarışma

etkinliği varmış, katılalım mı diye konuşuyoruz

-Emre: Beni pas geçin 

-Elif: Kaymada iyi değil misin?

-Cihan: Elifcim bunu hakaret sayarım, kendisi

profösyonelleri çıkartır ikiye katlar, evlerine postalar

-Kerem: Vay Emre o kadar iyiysen mutlaka katılmamız lazım

-Emre: Cihan her zaman ki gibi abartıyor, o kadar iyi sayılmam

-Cihan: Abartıyor muyum? tamam madem ben abartıyorum,

yarın o yarışmaya katıl, herkes nasıl iyi kaydığını görsün

-Emre: Gerek yok öyle şeylere boşver

-Elif: Dilek sen ne düşünüyorsun?

-Dilek: Yorumsuzum 

-Cihan: Hiç nazlanma yazdırıyorum seni, hepimiz

destekleyeceğiz seni, buraya eğlenmeye geldik,

hem anı olur

Emre Dilek'e gizlice mesaj atar

-Emre: Katılmamı istiyor musun istemiyor musun?

-Dilek: Diğerleri çok istiyor, ve senin kararın

-Emre: Başkalarının istekleri düşüncesi değil, ben senin

düşünceni merak ediyorum

-Dilek: Bugünkü kaza gözümün önünden gitmiyor, korkuyorum

-Emre: Korkma unut o kazayı, merak etme o kadar kötü bir kayıcı

değilim, beni izlemek ister misin?

-Dilek: Dikkatli olursan evet

-Emre: Tamam madem çok istiyorsunuz, kaçta bu yarışma?

-Kerem: Öğlen 12'de şu bölgede, bak broşürü burada

-Cihan: Tamam o zaman şu kahvelerimizi içip odalarımıza dağılalım

sabah 7'de kahvaltıda buluşalım, yarışa kadar bir şeyler yaparız

Herkes odasına çekilir, Dilek annesi ve anneannesiyle konuşur

sonra Emre Dilek'e mesaj atar

-Emre: Uyudun mu?

-Dilek: Henüz değil, sen niye uyumadın? yarın yarışın yok mu senin?

  

Emre mesaja cevap vermez Dilek'in odasının kapısına gider,

kapıyı tıklatır, Dilek kapıyı açar

-Dilek: Emre bey, sizin bu saatte ne işiniz var burada?

-Emre: Anlaşmaya uymuyorsun? artık cezalandıracağım seni

-Dilek: Ne anlaşması? Ne cezası?

-Emre: Yalnızken bana adımla seslenecektin hani,

bunu bir an önce halletmemiz lazım, neyse

uykun yoksa biraz dolaşalım mı?

-Dilek: Olur ama sen yorgun değil misin? saatlerce araba da sürdün

-Emre: Ben iyiyim merak etme, hatta sen yanımdayken çok daha iyiyim,

hadi sıkı giyin gel, ben lobide bekliyorum

-Dilek: Tamam, beş dakikaya geliyorum

Dilek kapıyı kapatır hazırlanırken kapı çalar,

Elif ve İdil kız kıza sohbete Dilek'in yanına gelmişlerdir

-Elif: A a bir yere mi gidiyorsun?

-Dilek: Uyku tutmadı da biraz yürüyeyim dedim,

siz neden uyumadınız?

-İdil: Aynı sebepten, uyku tutmadı, seninle sohbete gelelim dedik

-Dilek: İyi yaptınız kızlar? dolapta soğuk çaylar var, 

atıştırmalıklar var siz çıkarın ben üstümü çıkarayım geliyorum

Dilek Emre'ye mesaj atar

'Kızlar odaya baskın yaptı, gelemiyorum :(' 

Emre mesaja cevap verir 'Kızlar gidince uyumazsan bana yaz'

Dilek mesaja cevap verir 'Çok geç olur, bekleme uykusuz kalma,

yarın sabah görüşürüz, iyi geceler'

Emre: 'İyi geceler'

Devam Edecek...